Πόσες ΜΚΟ λέτε να έχουν ο Κωνσταντίνου του ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τον Κούρκουλα;

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ

Διαβάστε την έρευνα και δεν θα το πιστεύετε!!!
Υποθετικό ερώτημα
αν βλέπατε μια αφίσα που είχε την αναγγελία μιας εκδήλωσης
και την εκδήλωση αυτή φαινόταν πως την…

διοργανώνουν η
Επιτροπή κατά του Συμφώνου ασύλου και
μετανάστευσης της ΕΕ η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο η
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Το ΕΝΑΝΤΙΑ
η Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ 2001
Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα
Το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών
Το Στέκι Μεταναστών
η διεθνιστική εργατική αριστερά
Το Ινστιτούτο Διαρκούς Εκπαίδευσης Ενηλίκων (Ι.Δ.ΕΚ.Ε.)
η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΦΟΡΕΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΟΙΚΩΝ για την περιοχή του Αγίου
Παντελεήμονα – Αχαρνών
η επιτροπή δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ
το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ
και η ΕΛΜΕ Εύβοιας
προσθέστε και καμιά δεκαριά ακόμη που δεν βάλαμε γιατί από ένα
σημείο και ύστερα βαριέσαι να ψάχνεις…
τι γνώμη θα σχηματίζατε;
δεν θα πιστεύατε πως την εκδήλωση αυτή την καλούν χιλιάδες;
θα φανταζόσασταν ποτέ πως όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν
μόνο από δύο πανάξιους και εργατικούς κυρίους;
Και όμως,ιδού λοιπόν οι δυο αθεράπευτοι ΜΚΟδάκηδες..
δείτε τα παρακάτω στοιχεία..
Όλα προέρχονται απο στοιχεία που οι ίδιοι έχουν διαθέσει στο διαδίκτυο..


ο κ.Κούρκουλας

Αυτά τα στοιχεία βέβαια είναι
υποχρεωμένοι να τα δηλώνουν
στο διαδίκτυο,για να μπορούν
να παίρνουν τις κρατικές
επιχορηγήσεις.

Ένας εισαγγελέας ή το ΣΔΟΕ τι
λέτε,θα κάνει ποτέ κάποιον έλεγχο
σε αυτή την ατέλειωτη λίστα ΜΚΟ
των 2 αυτών κυρίων.

Ο κύριος Κωνσταντίνου εκτός
απο την Επιτροπή κατά του
Συμφώνου ασύλου και
μετανάστευσης της ΕΕτην Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο

και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ
τον βρίσκουμε και στο ΕΝΑΝΤΙΑ
είναι και συντονιστής της Πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ 2001
είναι και μέλος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος

ο κύριος Θανάσης Κούρκουλας εκτός από την κίνηση “απελάστε
τον ρατσισμό” είναι και στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών
είναι και εκπρόσωπος στο «Στέκι Μεταναστών»
είναι και στην ΔΕΑ διεθνιστική εργατική αριστερά είναι και
υπεύθυνος στο Ινστιτούτο Διαρκούς Εκπαίδευσης Ενηλίκων
(Ι.Δ.ΕΚ.Ε.)
είναι και μέλος της δήθεν ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΦΟΡΕΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΟΙΚΩΝ
για την περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα – Αχαρνών είναι και
στην επιτροπή δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ
ο ίδιος κύριος εδώ φαίνεται πως εκπροσωπεί και το Ελληνικό
Κοινωνικό Φόρουμ
και είναι και μέλος της ΕΛΜΕ Εύβοιας.Μετά από κάθε αναγγελία
συγκέντρωσης των βαρύγδουπων επιτροπών βάζουν και ένα
πιο γενικό πως στην συγκέντρωση συμμετέχουν και φοιτητικοί
σύλλογοι και οργανώσεις μουσουλμάνων μεταναστών της
χώρας και γεμίζει η ανακοίνωση δημιουργώντας το κατάλληλο κλίμα.

Παράδειγμα…από ένα παλιότερο

Συλλαλητήριο διοργανώνεται στις 18.00 στην πλατεία Ομονοίας
από την Επιτροπή κατά του Συμφώνου ασύλου και μετανάστευσης
της ΕΕ ποιός υπογράφει;(για αυτήν την επιτροπή όπως θα δείτε
υπογράφει ο κύριος Κωνσταντίνου),

την Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμοποιός είναι και εδώ;
( και για αυτήν την επιτροπή θα δείτε τον κύριο Κωνσταντίνου!!!)

την ΑΝΤΑΡΣΥΑ(Στην σελίδα του ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέχρι πρότινος αντί
για administrator ποιός νομίζετε πως υπέγραφε; μα ο κύριος
Πέτρος Κωνσταντίνου),
την Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»( Σε αυτή δεν υπογράφει ο
κύριος Κωνσταντίνου αλλά μάλλον πρόκειται για παράλειψη
…εδώ πάντως μπορείτε να βρείτε έναν άλλον αγωνιστή…
τον κύριο Κούρκουλα), ..Καλά ρε παιδιά πότε τα προλαβαίνετε
όλα αυτά;εσείς ξεπεράσατε και την γνωστή πολυ-κάτοικο Βήχου
που είναι σε όλες τις επιτροπές κατοίκων της Αθήνας…τι διάολο;
άλλη δουλειά δεν κάνετε;
και ένα τελευταίο
μιας και πιάνεστε με τόσα πολλά πράγματα και ο νους σας κατεβάζει
μήπως γνωρίζετε ποιός είναι ο “κύριος” που στο βίντεο δίνει
οδηγίες στους Μουσουλμάνους στα επεισόδια με τα ΜΑΤ;;;
όχι πως είναι απαραίτητο να ξέρετε…αλλά λέμε τώρα…
.τόσο κόσμο γνωρίζετε …με τόσα πράγματα καταπιάνεστε..

.όλο και κάποιον θα σας θυμίζει!!!

Βέβαια στην πορεία έχουν προσχωρήσει σε αυτές τις Μκο και
άλλα άτομα.Άλλοι γιατί είναι άνεργοι και άλλοι πίστεψαν πως
αυτές οι οργανώσεις έχουν αγνές προθέσεις και ήθελαν να
προσφέρουν εθελοντικά σαν άτομα την όποια εργασία τους
ανέθεταν οι δυο “αρχηγοί”.

Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι που έφυγαν αηδιασμένοι,αλλά
λόγω ιδεολογίας προτίμησαν για την ώρα να σιωπήσουν,
ώστε να μην προκαλέσουν τριβές και εσωτερικά προβλήματα
στον ακροαριστερό χώρο.

Αφιερωμένο σε όσους τρώνε το κουτόχορτο των

Μπίζνες-Καλά-Οργανωμένες..

gatospetala.blogspot.gr

http://gatospetala.blogspot.gr/2013/07/blog-post_2441.html

Η συμμορία η οποία εκτελεί «συμβόλαιο θανάτου» εναντίον της Ελλάδας.

…Το επίσημο όνομα του «δικομματισμού»

…Η συμμορία η οποία εκτελεί «συμβόλαιο θανάτου» εναντίον της Ελλάδας.

… Αυτοί, οι οποίοι μας οδήγησαν από τη μικρασιατική καταστροφή και τη Χούντα στην καταστροφή του ΔΝΤ.

Κάθε φορά, που ξεκινάμε να γράφουμε ένα καινούργιο κείμενο, έρχεται στο νου μας μια αρχαία κινέζικη παροιμία. Μια παροιμία, η οποία, για να “επιβιώσει” στην κάμινο των αιώνων, είναι σίγουρα σοφή και η οποία μας λέει το εξής απλό: “Αν θέλεις να ταΐσεις έναν πεινασμένο, μην του δίνεις ψάρι για να φάει …αλλά μάθε του να ψαρεύει.” Τι θέλουμε να πούμε μ’ αυτό; Θέλουμε να πούμε ότι, κάθε φορά που θέλουμε μέσω ενός κειμένου να δώσουμε “τροφή” στον αναγνώστη, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα μόνιμο δίλημμα. Να γράψουμε με συνοπτικές διαδικασίες την άποψή μας για το θέμα ή να “ταξιδεύσουμε” τον αναγνώστη; Να στηριχθούμε στην αλήθεια, η οποία προκύπτει από την πληροφορία ή στην αλήθεια, η οποία προκύπτει από τη λογική κρίση;

Η πληροφορία είναι όπως το ψάρι. Αν την έχεις, καλώς …Θα “φας”. Αν δεν την έχεις, θα “πεινάσεις”. Όμως, από την άλλη πλευρά η κρίση είναι όπως το “ψάρεμα”. Αν γνωρίζεις να χρησιμοποιείς την κρίση σου, ποτέ δεν θα πεινάσεις. Ακόμα κι αν δεν έχεις την πληροφορία που χρειάζεσαι, θα βρεις το αποτέλεσμα που αναζητάς μέσω άλλων πληροφοριών, τις οποίες σίγουρα έχεις. Αυτό είναι το δίλημμά μας. Να εκμεταλλευτούμε το νέο θέμα μας, ώστε να “ψαρέψουμε” το συμπέρασμα και να μάθει ο αναγνώστης το “ψάρεμα” ή να του δώσουμε έτοιμο ένα “ψάρι” και να λύσει το πρόβλημα της στιγμής; Να του πούμε, για παράδειγμα, ποιοι είναι οι “προδότες”, οι οποίοι προκύπτουν από κάποια στοιχεία που έχουμε στην κατοχή μας ή να τους “ψαρέψουμε” από τα “θολά “νερά” της ιστορίας και να μείνει ως επιπλέον κέρδος στον αναγνώστη το “ψάρεμα”; Γιατί υπάρχει αυτό το δίλημμα; Γιατί πολλές φορές έχουμε κατηγορηθεί για το “μέγεθος” των κειμένων μας.

Κάποιοι αναγνώστες μας —προφανώς πιο “βιαστικοί” από εμάς— θα μπορούσαν να “πουν” τα ίδια μ’ αυτά που λέμε εμείς σε πολύ μικρότερα κείμενα. Δεν γνωρίζουμε βέβαια αν έχουν βρει και κάποιο “χάπι”, για να μεταφέρουν τις γνώσεις τους ακόμα πιο γρήγορα και βέβαια πιο ξεκούραστα. Το μυστήριο είναι πως όλοι γνωρίζουμε τις “ταχύτητές” τους, αλλά κείμενά τους δεν έχουμε δει και πολύ περισσότερο δεν γνωρίζουμε τις απόψεις τους για τα θέματα στα οποία τοποθετούμαστε. Απλά —και εκ των υστέρων— μαθαίνουμε πως όλα αυτά, τα οποία λέμε, τα “γνώριζαν” και οι ίδιοι …άσχετα αν ποτέ και σε κανένα θέμα δεν έτυχε να τα δούμε γραμμένα πριν τα αναφέρουμε εμείς.

Αυτό το τελευταίο δεν το αναφέρουμε, γιατί θέλουμε να τους κατηγορήσουμε. Αυτό το αναφέρουμε εντελώς καλοπροαίρετα, γιατί θέλουμε να εξηγήσουμε το φαινόμενο. Πραγματικά πιστεύουμε ότι το πιθανότερο είναι να μην κατανοούν ούτε οι ίδιοι τι συμβαίνει. Δεν το κάνουν απαραίτητα εκ του πονηρού. Μπορεί να είναι λίγο ενοχλητικό ή λίγο άδικο για εμάς, αλλά δεν είναι σημαντικό. Δεν λένε ψέματα, όταν ισχυρίζονται ότι τα γνώριζαν …μόνο και μόνο για να μειώσουν το έργο του συγγραφέα …Το νομίζουν πραγματικά …Το κάνουν, επειδή πέφτουν θύματα μιας ιδιόμορφης πνευματικής “ψευδαίσθησης”. Τους παγιδεύει η διαφορά μεταξύ του “κοιτώ” και του “βλέπω”. Η διαφορά μεταξύ του “ξέρω” και του “γνωρίζω”.

Αυτές οι έννοιες, παρ’ όλο που μοιάζουν τρομερά, είναι παντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Επειδή περιγράφουν όμοιες καταστάσεις, αλλά ταυτόχρονα τις συνδέουν με την έννοια της γνώσης, φτάνουν σε τρομερές διαφορές …Τόσο μεγάλες διαφορές, που στο τέλος μπορεί να μην έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Είναι σαν το “κοιτώ” τον Ουρανό του ερωτευμένου με το “βλέπω” τον Ουρανό του αστροφυσικού. Είναι σαν το “ξέρω” την αρρώστια του νοσούντα με το “γνωρίζω” την αρρώστια του επιστήμονα.

Όλοι, για παράδειγμα, συζητάνε σήμερα για τη φωτογραφία της Ντόρας με τον Χριστοφοράκο. Την “κοιτούν” και καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ένα “σκάνδαλο”, επειδή αποκαλύφθηκε πρόσφατα το σκοτεινό παρελθόν του Χριστοφοράκου. “Κοιτούν” μια κορυφαία πολιτικό του τόπου να συνυπάρχει και να χαριεντίζεται με έναν γόνο δωσίλογου. Την “κοιτούν” αυτήν τη φωτογραφία, αλλά δεν “βλέπουν” αυτό, το οποίο τους δείχνει …Δεν “βλέπουν” τι μπορεί να σημαίνει η φωτογραφία μεταξύ μιας απογόνου του Βενιζέλου και ενός απογόνου ενός δωσίλογου …Δεν “βλέπουν” πως αυτή η φωτογραφία είναι ατόφια η “περιγραφή” της νεότερης ιστορίας μας.

Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ του “κοιτώ” και του “βλέπω”. “Κοιτούν” αυτό, το οποίο δείχνει η φωτογραφία και εκεί σταματούν. “Κοιτούν” και καταλαβαίνουν μόνον αυτό, το οποίο κάποιοι τους έχουν εξηγήσει μέσω της πληροφορίας. “Κοιτούν”, όπως κοιτά ο ασθενής τις δικές του ακτινογραφίες και τις καταλαβαίνει απόλυτα, επειδή του τις εξήγησαν οι επιστήμονες …Αυτοί, οι οποίοι τις “βλέπουν” και είναι οι γιατροί. Ο ασθενής τις “κοιτά”, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τις “βλέπει” και άρα ότι μπορεί να δει κι αυτές κάποιων άλλων ασθενών. Αυτό συμβαίνει και με αυτήν τη φωτογραφία. Αν πραγματικά “έβλεπαν” οι Έλληνες αυτήν τη φωτογραφία και δεν την “κοιτούσαν” απλά, δεν θα τελείωναν σ’ αυτήν, αλλά από αυτήν θα “ξεκινούσαν”. Θα “έβλεπαν” κι άλλες φωτογραφίες. Τι σημαίνει αυτό; Αν “έβλεπαν” ως σκάνδαλο αυτήν τη φωτογραφία θα “έβλεπαν” ως σκάνδαλο και τις φωτογραφίες της Ντόρας με τον Λαμπράκη, για παράδειγμα.

Γιατί είναι όμως όμοιες αυτές οι φωτογραφίες μεταξύ τους; Γιατί κάποιος, που γνωρίζει την ιστορία, αντιλαμβάνεται κάποιες ομοιότητες. Απλά, αυτήν τη δυνατότητα την έχει εκείνος που “βλέπει” και όχι εκείνος που “κοιτά”. Γιατί; Γιατί, αυτός που “βλέπει”, “γνωρίζει”, ενώ αυτός που “κοιτά” απλά “ξέρει” …Πολλοί “ξέρουν”, αλλά λίγοι “γνωρίζουν”. Υπάρχει άνθρωπος, που δεν “ξέρει” ότι το Βήμα ή τα Νέα ανήκαν στον Λαμπράκη; Όλοι το ξέρουν. Πόσοι όμως ξέρουν ότι το “Βήμα” αρχικά λεγόταν “Ελεύθερο Βήμα” και τα “Νέα” λεγόταν “Αθηναϊκά Νέα”; …Πολύ λιγότεροι. Πόσοι ξέρουν ΓΙΑΤΙ αναγκάστηκε ο πατέρας Λαμπράκης ν’ αλλάξει τα ονόματα των εντύπων του; …Ελάχιστοι …Αυτοί οι ελάχιστοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν. Κατάλαβε ο αναγνώστης τη διαφορά μεταξύ του “ξέρω” και του “γνωρίζω”; Για τα ίδια πράγματα μιλάμε, που τα γνωρίζουν όλοι. Μιλάμε για τη σχέση του Λαμπράκη με το “Βήμα” και τα “Νέα” …Κι όμως, ενώ όλοι φαινομενικά ξέρουν τα ίδια, δεν γνωρίζουν τα ίδια.

Αναφερόμαστε στην περίπτωση του Λαμπράκη, γιατί πολύ πρόσφατα αποκαλύφθηκε ένα έγγραφο, το οποίο τον παρουσίαζε ως “ιθύνοντα νου” του Πραξικοπήματος στην Κύπρο. Πολλοί έσπευσαν να χαρακτηρίσουν το έγγραφο ως πλαστό, αλλά αυτό, το οποίο έχει σημασία, είναι άλλο. Τι ακριβώς ήταν ο Χρήστος Λαμπράκης; Γιατί ένας “προοδευτικός” εκδότης να έχει τέτοια δύναμη και μάλιστα σε περίοδο Χούντας; Τι είναι δηλαδή πιο λογικό και πιο εύκολο να ισχυριστεί κάποιος; Ότι ένας “προοδευτικός” εκδότης δεν ήταν δυνατόν εκείνη την εποχή να συμμετέχει σε παιχνίδια της Χούντας ή ότι είναι πλαστό το έγγραφο; Γιατί δεν βγήκε κανένας από τους υποστηρικτές του να πει ότι, επειδή είναι αδύνατον να ισχύει το πρώτο, αυτό καθιστά αυτόματα και το δεύτερο ως μη αληθινό.

Πώς είναι δυνατόν —έστω και εμμέσως— να θεωρούν ότι ο Λαμπράκης ήταν δυνατόν να έχει μια τέτοια δύναμη επί Χούντας και άρα ν’ αναζητούν την αυθεντικότητα ή μη του εγγράφου; Ήταν δυνατόν ένας “διωκόμενος” μέχρι βασανισμού εκδότης να έχει σχέση με τον ίδιο τον δικτάτορα της εποχής; Ήταν δυνατόν ένας αντιστασιακός “αριστερός” να διέθετε την έπαυλη του, για να συνωμοτεί, αλλά και να συγχρωτίζεται με φασίστες του καθεστώτος και εφοπλιστές; Τι συνέβαινε με τον Χρήστο Λαμπράκη επί Χούντας; Τις μονές ημέρες τον βασάνιζε η Χούντα και τις ζυγές τον δεξιωνότανε; Το πρωί τον κυνηγούσε και το απόγευμα έπαιζαν μαζί μπρίτζ; …Πρώτα σ’ αυτά τα ερωτήματα πρέπει να δοθούν απαντήσεις και στη συνέχεια αναζητείται η αυθεντικότητα ή μη των εγγράφων.

Γι’ αυτόν τον λόγο επιμένουμε σε ένα τέτοιο κείμενο να έχουμε ως προτεραιότητα τον διαχωρισμό αυτών που “ξέρουμε” από αυτά που “γνωρίζουμε”. Όταν αποκαλύπτεται η γνώση, όλοι εκ των υστέρων νομίζουν ότι τα γνώριζαν, ενώ στην πραγματικότητα απλά τα ήξεραν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορούσαν να τα αξιολογήσουν. Απλά τα ήξεραν, επειδή τα είχαν ακούσει, αλλά δεν γνώριζαν την αξία τους. Τα “ήξεραν”, όπως μπορεί για παράδειγμα ν’ ακούσει κάποιος σε έναν διάδρομο νοσοκομείου τα αποτελέσματα κάποιων δικών του ιατρικών εξετάσεων και ενώ τα ξέρει δεν γνωρίζει τι σημαίνουν. Τα έχει ακούσει και άρα τα ξέρει, αλλά δεν γνωρίζει αν αυτά είναι καλά ή άσχημα αποτελέσματα. Όταν θα του ανακοινώσει ο γιατρός τη γνωμάτευση με βάση αυτά τα αποτελέσματα, μπορεί να ισχυριστεί ότι τα ήξερε, αλλά αυτό, όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν σημαίνει και τίποτε το σημαντικό.

Ειλικρινείς είναι όλοι αυτοί, όταν ισχυρίζονται ότι “γνώριζαν” αυτά που γράφουμε στα κείμενά μας, γιατί απλά δεν καταλαβαίνουν τι αξία είχαν αυτά που ήξεραν πριν μας διαβάσουν. Το πόσο σημαντικό ήταν το γιατί άλλαξε ο πατέρας Λαμπράκης τους τίτλους των εντύπων του, θα το εξηγήσουμε παρακάτω, γιατί συνδέεται με το θέμα της Κύπρου. Στο σημείο αυτό μάς αρκεί που ο αναγνώστης “ξέρει” ότι ο πατήρ Λαμπράκης ήταν ο εκδότης του “Βήματος” και των “Νέων” και ότι απλά σε κάποια στιγμή άλλαξε τα ονόματά τους. Μας αρκεί που “ξέρει” και σε κάποια στιγμή θα του εξηγήσουμε το γιατί το έκανε, ώστε να το “γνωρίζει”. Για λίγη ώρα ακόμα ας ζήσει μ’ αυτά που “ξέρει” και κατόπιν θα μάθει αυτά, τα οποία ως Έλληνας πολίτης πρέπει να “γνωρίζει”.

Μπαίνοντας μετά απ’ όλα αυτά στο κυρίως αντικείμενο του κειμένου μας, θα το περιγράψουμε εξ’ αρχής. Στο κείμενο αυτό θέλουμε ν’ αποκαλύψουμε αυτούς, οι οποίοι πραγματικά μάς πρόδωσαν σήμερα στους ξένους …Αυτούς, οι οποίοι μας έβαλαν κάτω από τη “μπότα” του ΔΝΤ …Αυτούς, οι οποίοι μας υπέταξαν σε νέες ξένες δυνάμεις κατοχής …Στις “δάνειες δυνάμεις”, όπως θα έλεγε και ο Vlakogiorgo. Αναζητάμε ένα “κύκλωμα” …Ένα οργανωμένο “κύκλωμα”. Δεν είναι δυνατόν όλοι αυτοί, που σήμερα αναγνωρίζει και ο τελευταίος Έλληνας ως προδότες, να είναι τυχαίοι άνθρωποι, που απλά οι συγκυρίες τούς έφεραν στην εξουσία και άρα στη θέση να μπορούν να μας προδώσουν.

Αυτό ακριβώς αναζητούμε. Το “κύκλωμα”, το οποίο μας εξηγεί πώς βρέθηκαν όλοι αυτοί οι προδότες μαζί …Ποιοι είναι; …Τώρα δημιουργήθηκαν, εξαιτίας των χρημάτων της Goldman Sachs και των υπόλοιπων τοκογλύφων; …Μήπως προϋπήρχαν κι απλά τώρα αποκαλυφτήκαν, εξαιτίας των νέων αναγκών των “αφεντικών” τους; …Μήπως είναι οι ίδιοι, οι οποίοι μας είχαν ξαναπροδώσει επί γερμανικής κατοχής κι απλά δεν τους τιμωρήσαμε; …Επειδή δεν τους τιμωρήσαμε, έρχονται σήμερα να ξαναδοκιμάσουν να πετύχουν αυτά, τα οποία δεν πέτυχαν κάποτε; Όλοι μας έχουμε αυτά τα ερωτήματα. Ερωτήματα, τα οποία δεν μπορούν να βρουν απαντήσεις, γιατί, για κάποιους “μυστηριώδεις” λόγους, το ελληνικό κράτος έχει “καταστρέψει” όλους τους φακέλους, που αφορούσαν τους δωσίλογους της κατοχής.

…Γι’ αυτόν τον λόγο κάναμε αναφορά στη φωτογραφία της Ντόρας δίπλα στον Χριστοφοράκο. Κάποιοι έχουν καταστρέψει πολύτιμα στοιχεία, για να προστατεύσουν προδότες. Αυτήν την καταστροφή της πληροφορίας μπορεί κάποιος να την αναπληρώσει μόνον με τη λογική. Με βάση πληροφορίες θα μπορούσαμε μέσα σε λίγες γραμμές ν’ αποκαλύψουμε τα ονόματα αυτών των παραγόντων. Δεν θα πετυχαίναμε όμως τίποτε σημαντικό. Γιατί; Γιατί όλοι τούς “ξέρουν”. Το να πεις, δηλαδή, ότι ο Παπανδρέου ή ο Μητσοτάκης μαζί με τον Χριστοφοράκο και τον Λαμπράκη μάς έχουν προδώσει, δεν σημαίνει τίποτε σημαντικό. Ακόμα κι αν μπορείς με κάποιες πληροφορίες να το επιβεβαιώσεις, δεν αλλάζει τίποτε.

Οι πληροφορίες απλά θα επιβεβαιώσουν αυτό, το οποίο όλοι “ξέρουν”. Θα μας “χορτάσουν” στιγμιαία, αλλά δεν θα κάνουν τίποτε σημαντικό. Αυτό είναι το “ψάρι” …και δεν το θέλουμε …Εμείς θέλουμε να “ψαρέψουμε” τη γνώση. Εμείς θέλουμε να “γνωρίζει” ο αναγνώστης και όχι απλά να “ξέρει” …Να “γνωρίζει” τον λόγο, που αυτοί μας πρόδωσαν. Να μάθει να “αποκρυπτογραφεί” αυτά τα οποία βλέπει, για να προστατεύεται από όλες τις ομοειδείς περιπτώσεις για τις οποίες μπορεί να μην έχει πληροφορίες. Θέλουμε να “βλέπει” πίσω από την “κουρτίνα” της προπαγάνδας του συστήματος. Γι’ αυτόν τον λόγο θα κάνουμε όλη τη διαδρομή και θα διαπιστώσει στο τέλος τον λόγο που αυτή η φωτογραφία ήταν η απόλυτη “πεμπτουσία” της νεότερης πολιτικής μας ιστορίας …Θα το “γνωρίζει” πλέον, γιατί το “ξέρει” ήδη.

Για να καταλάβει λοιπόν κάποιος τι συμβαίνει στην Ελλάδα και το πώς φτάσαμε στη σημερινή απόλυτη παρακμή και τον κίνδυνο εθνικής διάλυσης, θα πρέπει να “παρακολουθεί” τα γεγονότα …Τα πραγματικά γεγονότα, τα οποία αφορούν την “εξέλιξη” των πραγμάτων. Θα πρέπει να μπορεί να δίνει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα, που αφορούν αυτήν την “πορεία” …Τι κοινό έχουν, για παράδειγμα, ο Εμφύλιος Πόλεμος, η Χούντα και το ΔΝΤ; Είναι τυχαία αρνητικά συμβάντα στην ιστορική μας πορεία ή μήπως είναι τα υποχρεωτικά “προπαρασκευαστικά” στάδια, για να μπούμε στην εκάστοτε Νέα Τάξη; Αν καταλάβουμε τι συμβαίνει, μπορούμε να εντοπίσουμε αυτούς που μας πρόδωσαν και μας οδήγησαν στη σημερινή αθλιότητα. Αν το επιτύχουμε αυτό, θα δούμε ότι είναι οι ίδιοι και σε όλες τις άλλες προηγούμενες περιπτώσεις.

Θα ξεκινήσουμε το “ταξίδι” μας “ιχνηλατώντας” μερικά ασήμαντα και φαινομενικά άσχετα πράγματα, για να μπούμε σε ένα “κλίμα”. Θα ξεκινήσουμε όπως όλοι “ταξιδευτές” —και άρα ως παρατηρητές—. Θα ξεκινήσουμε, περιγράφοντας κατ’ αρχήν δύο “περίεργα” φαινόμενα. Δύο φαινόμενα, τα οποία τα βλέπουν όλοι, αλλά δεν τους δίνουν την αρμόζουσα σημασία. Κατ’ αρχήν θα ξεκινήσουμε από κάτι πολύ απλό. Είναι γνωστό σε όλους μας ότι το σύνολο σχεδόν της εξουσίας της μεταπολίτευσης έχει ασκηθεί από άτομα …”βασανισμένα” …Άτομα, τα οποία κατά τη διάρκεια της Χούντας “μαρτύρησαν” για τη Δημοκρατία …Άτομα, τα οποία βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν, φωνάζοντας συνθήματα του τύπου …”ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά” και άλλα παρόμοια πράγματα …Άτομα, τα οποία από το αντιδεξιό τους πάθος καταλαβαίνουμε ότι είναι βασανισμένα από αυτήν τη Δεξιά. Αυτά τα άτομα έδωσαν την “αριστερόστροφη” ταυτότητα στη μεταπολίτευση.

…Ρωτάμε λοιπόν εμείς. Όταν κάποιος βλέπει φάτσες σαν του Πρωτόπαπα, του Λαλιώτη, του Μαντέλη, του Σιφουνάκη, του Τσοχατζόπουλου ή του Ρέππα, τι αίσθηση αποκομίζει; Δεν ρωτάμε τι γνωρίζει γι’ αυτούς. Ρωτάμε τι αισθάνεται, όταν τους βλέπει όλους αυτούς. Ποια είναι η πρώτη αίσθηση, που του δημιουργούν οι εικόνες αυτές; …Καθαρά υποκειμενικά. Τι θα αισθανόταν γι’ αυτούς, αν δεν γνώριζε την “επίσημη” ιστορία τους και τους έβλεπε για πρώτη φορά στη ζωή του; Θα άφηνε τα παιδιά του μόνα τους μ’ αυτούς; Θα τους άφηνε να προσέχουν το ταμείο της επιχείρησής του, μέχρι να κάνει κάτι άλλο; Θα μπορούσαν αυτές οι χυδαίες και άπληστες χουντόφατσες να του δώσουν την αίσθηση ότι πρόκειται για ταπεινούς αντιχουντικούς “μάρτυρες”; Και όμως. Αυτοί οι άνθρωποι επιβιώνουν για δεκαετίες ολόκληρες σαν “αντιχουντικοί” αγωνιστές και “ήρωες” της Δημοκρατίας. Εξουσιάζουν με τη νοοτροπία Χούντας, εξαιτίας του “αγώνα” τους για τη Δημοκρατία …Στη σημερινή Κερατέα και στα διόδια δίνουν τα “διαπιστευτήριά” τους όλοι μαζί.

Όμως, την ίδια αίσθηση αποκομίζει κάποιος κι όταν βλέπει ακόμα πιο “αριστερά”. Όταν κάποιος βλέπει φάτσες σαν του Κωνσταντόπουλου, του Αλαβάνου ή του Μπίστη, έχει την αίσθηση πως όλοι αυτοί είναι “βασανισμένοι” αριστεροί; Βλέπει κανείς στα μάτια όλων αυτών “ίχνη” από τον πόνο, τις φοβίες και τις ανασφάλειες που υπάρχουν συνήθως στα μάτια όλων όσων έχουν υποστεί διωγμούς; Νιώθει πως όλοι αυτοί είναι παιδιά οικογενειών, που τις “έσκιαζε” η φοβέρα του φασισμού;

Αυτοί όλοι έχουν την αυτοπεποίθηση, το θράσος και τη βιαιότητα ενός καθεστωτικού. Θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι συνεργάτες του Καντάφι, του Σαντάμ, αλλά και του Μουμπάρακ. Φαίνεται στα μάτια τους ότι “κατέχουν” το θέμα της εξουσίας. Γνωρίζουν τους “διαδρόμους” της. Γνωρίζουν τα πρόσωπα και τα πράγματα που την αφορούν. Δεν έχουν ενδοιασμούς γι’ αυτό που κάνουν. Φαίνεται ότι αυτό, το οποίο λένε στα μπαλκόνια, δεν επιβεβαιώνεται από τις “φάτσες” τους. Μπορούν ν’ αναλάβουν μέχρι και τους “Παναθηναϊκούς” της εξουσίας, αν αυτό καθίσταται απαραίτητο.

Τι θέλουμε να πούμε με όλα αυτά; Ότι, ενώ όλοι βλέπουμε πράγματα περίεργα, εντούτοις δεν τα αξιολογούμε. Δεν ενεργοποιούν μέσα μας κάποιους ενστικτώδεις συναγερμούς. Συναγερμούς, οι οποίοι ενεργοποιούνται, όταν βλέπεις ένα επικίνδυνο ροντβάιλερ και όχι ένα ακίνδυνο κανίς. Οι συναγερμοί ενεργοποιούνται πάντα, όταν υπάρχει ένας κίνδυνος. Αυτήν την ενστικτώδη αντίδραση αναζητούμε σήμερα. Γιατί οι Έλληνες απέναντι σ’ αυτούς τους ανθρώπους δεν έχουν τη φυσιολογική καχύποπτη συμπεριφορά; …Τη συμπεριφορά που προκαλεί η φάτσα τους.

Εδώ βρίσκεται βέβαια και το τρομερό της υπόθεσης. Εξαιτίας μιας αφηρημένης —και στις περισσότερες περιπτώσεις αναπόδεικτης— αντιχουντικής “δράσης”, κάποιοι νομιμοποιούνται να εμφανίζονται σαν δημοκράτες …Επαγγελματίες δημοκράτες, των οποίων τα μεταπολιτευτικά “έργα” επιβεβαιώνουν τις “φάτσες” τους και όχι τα “βιογραφικά” τους. Εξαιτίας κάποιας ξύλινης “αντιδεξιάς” ρητορικής, κάποιοι “νομιμοποιούνται” να εμφανίζονται σαν “αριστεροί”, αλλά τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά επιβεβαιώνουν και πάλι τις φάτσες τους. Για κάποιους λόγους, τους οποίους θα προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε, οι “αριστεροί” στην Ελλάδα δεν είναι και τόσο “καθαροί” όσο θα ήταν το φυσικό. Είναι μάλλον δεξιοί άλλου τύπου παρά οτιδήποτε άλλο.

Η Αριστερά, δηλαδή, στην Ελλάδα δεν δείχνει να είναι “αυθεντική”. Δεν δείχνει να είναι το αντίπαλον δέος κάποιας Δεξιάς. Δεν δείχνει να “γεννήθηκε” για ιδεολογικούς λόγους και ως αντίδραση απέναντι σε μια δράση. Δεν δείχνει να “υπέφερε” εξ’ αιτίας κάποιου “θύτη”, όπως συνήθιζε να καταγγέλλει. Θύματα και θύτες περισσότερο για συνέταιροι μοιάζουν παρά για εχθροί. Όπως δεν μπορούμε να φανταστούμε τον “σοσιαλιστή” Γιώργο να είναι εχθρός του “δεξιού” Σαμαρά, έτσι δεν μπορούμε να φανταστούμε τον “αριστερό” Μπίστη σαν “θύμα” του “ακροδεξιού” Βορίδη. Δεν μπορούμε να φανταστούμε αυτούς τους συμμαθητές του Κολεγίου Αθηνών να “σκοτώνονται” μεταξύ τους. Συγκάτοικους στα Κολέγια των ΗΠΑ μπορούμε να τους φανταστούμε. Εχθρούς όμως όχι. Για όλους αυτούς τους λόγους δεν μπορούμε να δούμε την “Αριστερά” όπως μας τη “δείχνουν” στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Για κάποιον μυστηριώδη λόγο φαίνεται ότι αυτή η “Αριστερά” δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια άλλου τύπου Δεξιά.

Μόνον δηλαδή από τις φάτσες και τις συμπεριφορές αυτών των αριστερών μπορείς να το καταλάβεις αυτό. Μπορείς να το καταλάβει από τον φασισμό τους. Από την αυτοπεποίθησή τους. Είναι πιο θρασείς και πιο φασίστες από τον πιο ακραίο δεξιό. Είναι οι μόνοι που θεωρούν δικαίωμά τους να “φιμώνουν” όποιον θέλουν στο όνομα της δικής τους “δημοκρατίας”. Υπάρχουν συμπεριφορές αριστερών, τις οποίες δεν μπορούν καν να τις πλησιάσουν οι δεδηλωμένοι φασίστες. Τα “δικαιώματα” είναι τέτοια μόνον όταν αφορούν τους ίδιους …Όταν θέλουν να μιλήσουν, είναι “κολλητοί” με τον Βολταίρο …Όταν θέλουν να μιλήσουν κάποιοι άλλοι, είναι εχθροί του Βολταίρου. Τους έχουμε δει δίπλα στον Πλεύρη να τον κάνουν —με την αθλιότητά τους και τον φασισμό τους— να φαντάζει με οσιομάρτυρα της Δημοκρατίας. Δική τους κατάκτηση είναι το “ατιμώρητο”, το οποίο απαιτούν και κατορθώνουν ν’ απολαμβάνουν οι “γνωστοί-άγνωστοι”.

Όλα αυτά είναι τουλάχιστον παράξενα. Πολλά πράγματα δεν εξηγούνται στη συμπεριφορά τους. Από κάπου προέρχεται αυτό το θράσος και δεν είναι θέμα απλής γενναιότητας. Είναι λοιπόν κάτι παραπάνω από βέβαιο πως κάτι δεν πάει καλά με την ελληνική “Αριστερά”. Παριστάνουν τα “θύματα” της Χούντας “αντιστασιακοί” τύπου Λαμπράκη; Οι μεγαλοεκδότες της εποχής της Χούντας; Παριστάνουν τους “κινηματίες” εναντίον της Χούντας οι “αντιστασιακοί” τύπου Βαρδινογιάννη; Οι κρατικοδίαιτοι μεγαλοεπιχειρηματίες της εποχής της Χούντας; Είναι μήπως σύμπτωση πως όλοι σχεδόν οι “ήρωες” του Πολυτεχνείου είναι υπάλληλοι αυτών των “αντιστασιακών”; Είναι μήπως σύμπτωση πως όλοι αυτοί από κοινού σήμερα είναι υπέρ της “σωτηρίας” μας από το ΔΝΤ; Δαμανάκη, Λαλιώτης, Τρέμη, Χριστοδουλάκης, Τατούλης και άλλοι διάσημοι “ήρωες” του Πολυτεχνείου, είναι όλοι τους υποστηρικτές αυτής της “λύσης”.

Αυτός ο μάλλον προσποιητός διχασμός μεταξύ της Αριστεράς και της Δεξιάς στα χρόνια της μεταπολίτευσης μας προβληματίζει. Μας προβληματίζει, γιατί μας θυμίζει έναν άλλον διχασμό. Έναν διχασμό, ο οποίος, παρ’ όλο που μας έβαλε σε τεράστιες εθνικές περιπέτειες, όλως παραδόξως “εξαφανίστηκε”. “Εξαφανίστηκε” πέρα από κάθε λογική, αν σκεφτεί κάποιος ότι τα πάθη, αλλά και τα πρόσωπα, τα οποία εμπλέκονταν σ’ αυτόν, εξακολουθούν να υπάρχουν. Εξαφανίστηκε ένας έντονος διχασμός τη στιγμή που όλα τα πρόσωπα, τα οποία πρωταγωνίστησαν σ’ αυτόν, εξακολουθούν όχι μόνον να είναι “παρόντες”, αλλά και να συνεχίζουν τις “κόντρες” τους.

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα η ελληνική κοινωνία βίωσε έναν κάθετο και τεράστιο διχασμό. Έναν διχασμό τόσο μεγάλο, ο οποίος έφτασε στο σημείο να “γεννήσει” δύο κυβερνήσεις σε δύο διαφορετικές πόλεις της χώρας. Οι Έλληνες είχαν διχαστεί τόσο πολύ, που είχαν φτάσει στα πρόθυρα του εμφυλίου και της εθνικής διάσπασης …Είχαν διχαστεί σε βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς.

Ξαφνικά όμως —και ως δια μαγείας— όλα αυτά “χάθηκαν”. Από τον πόλεμο και μετά δεν ξανακούστηκε τέτοιο πράγμα. Τι έγινε; Χάθηκαν τα πρόσωπα; Ο Βενιζέλος ακόμα και σήμερα είναι ένα “ιερό” πρόσωπο …Ο απόλυτος Εθνάρχης. Δεν υπάρχει πόλη η χωριό, που να μην έχει μια οδό στο όνομά του ή έναν ανδριάντα του. Αυτός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος. Άρα; Άρα προκύπτουν τα εξής μυστήρια: Εφόσον αυτός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος, γιατί “εξαφανίστηκε” η παράταξή του; Όποιος θα μπορούσε να εμφανιστεί ως φυσικός διάδοχός του, θα μπορούσε να μονοπωλεί την εξουσία στη χώρα …Υπήρχαν τέτοιοι συγγενείς και φίλοι του, οι οποίοι θα μπορούσαν να επωφεληθούν.

Αυτοί δεν ήταν που μεταπολεμικά κυβερνούσαν τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη όπως τους άρεσε να τη χαρακτηρίζουν; Βενιζελικοί δεν ήταν όλοι οι μεγαλοπαράγοντες του μεταπολεμικού Κέντρου; Παπανδρέου, Μητσοτάκηδες, Λαμπράκηδες κλπ.; Γιατί δεν μας “υπενθύμιζαν” ότι εκτός όλων των άλλων ήταν και βενιζελικοί; Ξαφνικά το “ξέχασαν” ή το “υποτίμησαν”; Αυτό είναι κάτι, το οποίο δεν εξηγείται φυσιολογικά. Όταν διεκδικείς την εξουσία απέναντι σε μια πανίσχυρη βασιλική Δεξιά, την οποία κατηγορείς για βία και νοθεία, έχεις κέρδος όταν της “θυμίζεις” πως είσαι η “συνέχεια” ενός αντιπάλου της, ο οποίος την έχει πολλές φορές ταπεινώσει. Θεωρητικά, δηλαδή, στη μεταπολεμική εποχή κάποιοι θα είχαν μεγαλύτερο πολιτικό κέρδος, αν εμφανίζονταν ως βενιζελικοί παρά σαν “κεντρώοι”.

Ταυτόχρονα όμως η μεταπολεμική πολιτική “τράπουλα” δείχνει ένα μεγάλο “ανακάτεμα” προσώπων. Ένα “ανακάτεμα”, το οποίο δεν δικαιολογεί το πάθος και την ένταση του παλαιού διχασμού. Ποιος θα το φανταζόταν, για παράδειγμα, πως ένας γόνος κορυφαίων αυλικών του Δεξιού Παλατιού, όπως είναι ο Γερουλάνος, θα παρίστανε τον σοσιαλιστή στο κόμμα των βενιζελικών Παπανδρέου; Ποιος θα το φανταζόταν πως ένας αντιδεξιός βενιζελικός, όπως ο Μητσοτάκης, θα διαδεχόταν έναν Ράλλη στην ηγεσία της Δεξιάς; Ποιος θα το φανταζόταν πως ο εγγονός του δικτάτορα Πάγκαλου θα γινόταν αντιπρόεδρος και δελφίνος του κόμματος των Παπανδρέου;

Τα παράδοξα συνεχίζονται ακόμα και στις μέρες που διανύουμε. Ποιος θα φανταζόταν αυτό, το οποίο έγινε πριν από λίγους μήνες στη Νέα Δημοκρατία; Ποιος θα φανταζόταν ότι ο Σαμαράς —και άρα ο εγγονός των πιο “κολλητών” και πιο πιστών οπαδών και χρηματοδοτών του Βενιζέλου— θα γινόταν αρχηγός του κόμματος της Δεξιάς με αντίπαλο την εγγονή του Βενιζέλου; Για τη λογική της δεκαετίας του ’20 θα ήταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας ότι ένας γόνος Μπενάκη και μια γόνος Βενιζέλου θα διεκδικούσαν την ηγεσία της Δεξιάς. Αυτοί οι δύο αυθεντικοί εκφραστές του βενιζελισμού σε σχέση με τη Δεξιά όχι απλά ξένοι γάιδαροι σε ξένο αχυρώνα θα ήταν —αν το επιχειρούσαν υπό κανονικές συνθήκες—, αλλά εξωγήινοι σε άλλο σύμπαν.

Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι θέλουμε να πούμε; Κάτι πολύ σημαντικό έγινε στη χώρα και προηγούμενοι διχασμοί “εξαλείφθηκαν” και νέοι “αναδείχθηκαν”. Εφόσον οι περισσότεροι από τους σημερινούς κυρίαρχους είναι βενιζελικοί, ευνόητο είναι πως αυτοί επικράτησαν στο τέλος. Όμως, για κάποιον λόγο, όλοι αυτοί δεν θέλουν να “θυμούνται” πως είναι τέτοιοι. Για τους νικητές ενός τέτοιου διχασμού θα πρέπει να υπάρχει λόγος, για να μην θέλουν να “θυμούνται”. Ο μόνος λόγος, που μπορούμε εμείς να σκεφτούμε, είναι ένας και μοναδικός. Δεν μας το “υπενθυμίζουν”, για να μην “ξυπνήσουν” τη μνήμη των αντιπάλων τους. Λογικό είναι αυτό. Οι νικημένοι δεν εξαφανίζονται. Πιθανότητα τους νικητές να τους συμφέρει πιο πολύ να μην “θυμούνται” τίποτε τα θύματά τους απ’ ό,τι να “θυμούνται”.

Αυτοί, δηλαδή, που “νίκησαν” ολοκληρωτικά και απόλυτα στην προηγούμενη “σύγκρουση”, για να μην ερεθίζουν τους αντιπάλους τους, έκαναν πως το “ξέχασαν”. Οι νικητές της αληθινής σύγκρουσης έχουν κατακτήσει όλα τα πόστα και για λόγους διαχείρισης έχουν βάλει τον λαό να “βλέπει” μια παράσταση …Μια νέα “παράσταση” σύγκρουσης. Έχουν πάρει όλους τους “ρόλους” στην παράσταση της ψευδοσύγκρουσης και δεν τους συμφέρει να “θυμάται” ο λαός ποιους βλέπει. Πιθανότατα οι ίδιοι στις ιδιωτικές συνεστιάσεις τους να θυμούνται μεταξύ τους τι είναι, αλλά δημοσίως να παριστάνουν τους αντιπάλους.

Για να το καταλάβουμε αυτό, θα προσπαθήσουμε να “θυμηθούμε” εκείνον το πρώτο εθνικό διχασμό …Τη γενεσιουργό αιτία όλων όσων βλέπουμε σήμερα. Τότε υπήρχε πράγματι ένας βαθύς διχασμός των Ελλήνων. Διχασμός στην πραγματικότητα δύο “κλικών”, οι οποίες —η καθεμία με δικό της “χορηγό” κάποια από τις μεγάλες πρεσβείες— διεκδικούσαν την εξουσία και βέβαια και τα κέρδη της …Μιλάμε για καμαρίλα. Τα εθνικά συμφέροντα και οι επιλογές του ελληνικού κράτους συζητιόταν σε διαδρόμους και τουαλέτες ιδιωτών. Η μία “κλίκα”, που συνεδρίαζε στο Παλάτι και η άλλη, που συνεδρίαζε στο σπίτι των Μπενάκηδων. Ο καθένας προσπαθούσε να επιβάλει στον ελληνικό λαό την άποψή του και αυτή βέβαια των “χορηγών” του.

…Μιλάμε για κράτος της αθλιότητας. Στην κυριολεξία κράτος ιδιωτικό, το οποίο μοιραζόταν μεταξύ τους δύο αυθαίρετοι “συνέταιροι”. Μιλάμε για δημοκρατία “καραγκιόζ μπερντέ”. Δεν λειτουργούσε κανένας θεσμός. Θεσμοί ήταν τα πρόσωπα, τα οποία πρωταγωνιστούσαν …Δημοκράτες όποτε τους συνέφερε. Όταν τα αποτελέσματα των εκλογών τούς συνέφεραν, ήταν δημοκράτες …Όταν δεν τους συνέφεραν, “δικαιούνταν” να κάνουν πραξικοπήματα …Μια απίστευτη κατάσταση. Όποιος ξένος ιμπεριαλιστής ήθελε κάτι από την Ελλάδα, γνώριζε πώς θα το πετύχει. Αν δεν τον βόλευε το Παλάτι, θα πήγαινε στον Βενιζέλο. Ήταν θέμα χρόνου να κάνει τη δουλειά του, εφόσον ό,τι επέλεγε να κάνει ή να μην κάνει ο ένας, το έκανε ο άλλος.

Αυτές οι ακραίες και πάντα διαμετρικά αντίθετες επιλογές αυτών των πανίσχυρων πόλων της εξουσίας “παρήγαγαν” διχασμό. Αυτός ο διχασμός, λόγω των συνεπειών του, ήταν έντονος, αλλά δεν ήταν ιδεολογικός. Όχι απλά δεν είχε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό “στίγμα”, αλλά δεν είχε ούτε καν συγκεκριμένες στρατηγικές συμμαχίες. Όλα ήταν “ρευστά”. Στην κυριολεξία …ανάλογα με το πώς θα “ξυπνούσαν” οι πρωταγωνιστές τους. Σήμερα ήταν κάποιοι με τη Βρετανία την επομένη ήταν με τους Γερμανούς …ανάλογα με τα “παζάρια” και βέβαια με τις επιλογές των “απέναντι”.

Ήταν ένας διχασμός πάνω στην αντίληψη της διαχείρισης αυτών που λέμε εθνικών συμφερόντων με βάση όμως τα ιδιωτικά συμφέροντα των διαχειριστών. Οι βενιζελικοί συνήθως εξέφραζαν έναν “επιθετικό” προσανατολισμό, που νόμιζαν ότι εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα. Γι’ αυτόν τον λόγο “ονειρεύονταν” την εκστρατεία στη Μικρά Ασία. Για τον ίδιο λόγο πραγματοποίησαν την εκστρατεία στην Ουκρανία. Φυσικό ήταν να ρισκάρουν, γιατί δεν είχαν να χάσουν και πολλά πράγματα από αυτά τα ρίσκα. Ως φτωχοδιάβολοι ξεκίνησαν την πορεία τους και αυτοί συνήθως είναι “τζογαδόροι”, γιατί δεν έχουν να χάσουν τίποτε. Απέναντι τους είχαν ένα πιο συντηρητικό Παλάτι, το οποίο ήταν συμβιβασμένο με πολλά πράγματα και ως εκ τούτου δεν ρίσκαρε, προκειμένου να διατηρήσει τα κεκτημένα του.

Αυτές οι διαφορετικές “απόψεις” πάνω σε φλέγοντα εθνικά θέματα και σε εποχές που έπρεπε να παρθούν αποφάσεις —και μάλιστα με αιματηρές συνέπειες— προκάλεσε τον διχασμό. Αυτό πρέπει να μείνει στον αναγνώστη. Οι βενιζελικοί σε σχέση με τους αντιβενιζελικούς δεν διαφοροποιούνταν σε θέματα ιδεολογίας. Διαφοροποιούνταν σε θέματα διαχείρισης. Δίχαζαν τον λαό σε θέματα του τύπου …αν, για παράδειγμα, η Ελλάδα θα συμμετάσχει σε έναν πόλεμο ή όχι …Αν θα συμμετάσχει με την άλφα πλευρά ή τη βήτα πλευρά.

Αν σκεφτεί λοιπόν ο αναγνώστης ποιοι ήταν επικεφαλής και ποιες ήταν οι οικονομικές και κοινωνικές τους ιδιότητες, τότε καταλαβαίνει πως καί οι δύο “παρατάξεις” ήταν μορφές της ίδιας Δεξιάς. Δεν ήταν αριστεροί οι Μπενάκηδες ή οι Δέλτα, επειδή ήταν βενιζελικοί. Αντιμοναρχικοί ήταν. —Και οι Ναζί αντιμοναρχικοί ήταν, αλλά αριστερούς δεν τους λες!!—. Καραδεξιοί φασίστες ήταν, που απλά τα ιδιωτικά τους συμφέροντα, όσο και τις απόψεις τους για τα εθνικά συμφέροντα, τα εξυπηρετούσε ή τα εξέφραζε καλύτερα ο Βενιζέλος απ’ ό,τι ο βασιλιάς. Το αξίωμα του τελευταίου ήταν και το μόνο “ιδεολογικό” στοιχείο που υπήρχε στην κατάσταση, αλλά αυτό δεν ήταν ο καθοριστικός παράγοντας του διχασμού …Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και τον ίδιο τον Βενιζέλο ο Βασιλιάς τον “έφτιαξε” και όχι η Δημοκρατία. Στην απόλυτη ισχύ του ο Βενιζέλος ανάμεσα σε υποψήφιους βασιλιάδες διάλεγε και όχι ανάμεσα σε υποψήφιες ιδεολογίες.

Ο θρόνος, δηλαδή, απλά διαφοροποιούσε τους εκφραστές των απόψεων, χωρίς όμως να καθορίζει από μόνος του τίποτε σημαντικό. Βενιζελικοί ήταν ακόμα και βασιλόφρονες, οι οποίοι πίστευαν ότι συνέφερε το έθνος ν’ ακολουθήσει τις επιλογές του Βενιζέλου, όπως αντιβενιζελικοί ήταν και δημοκράτες, οι οποίοι απλά μισούσαν τον Βενιζέλο περισσότερο από τον βασιλιά. Οι ισχυροί παράγοντες, οι οποίοι πλαισίωναν τους δύο αυτούς “πόλους” συμφερόντων, ήταν αποκλειστικά Δεξιοί. Πλούσιοι και ισχυροί Έλληνες πλαισίωναν τόσο τον Βασιλιά όσο και τον Βενιζέλο.

Κάποιους δεξιούς τους συνέφεραν οι επιλογές του Βασιλιά και κάποιους άλλους τους συνέφεραν οι επιλογές του Βενιζέλου. Κάποιοι, εξαιτίας των συμφερόντων τους, υποστήριζαν τον Βασιλιά και αναγκαστικά προσμετρώνταν ως βασιλικοί και κάποιοι άλλοι, εξαιτίας πάλι των συμφερόντων τους, υποστήριζαν τον Βενιζέλο και αναγκαστικά προσμετρώνταν ως αντιμοναρχικοί, χωρίς όμως αυτό να είναι αλήθεια, εφόσον δεν συνδεόταν απαραίτητα με μια ιδεολογική άποψη. Ανάλογα δηλαδή με το πώς βόλευε αυτόν, ο οποίος έκανε τις “προσμετρήσεις”, έβαζε ό,τι ήθελε.

Απλά πράγματα. Οι βενιζελικοί δεν έβλεπαν τον Βασιλιά ως αρνητικό παράγοντα για τη Δημοκρατία, ώστε να τον πολεμούν γι’ αυτόν τον λόγο. Τον έβλεπαν ως εμπόδιο για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους ιδιωτικά συμφέροντα μέσα από την άποψή τους για τα κρατικά συμφέροντα. Οι αντιβενιζελικοί δεν έβλεπαν τον Βενιζέλο ως αρνητικό παράγοντα για τη Βασιλεία, ώστε να τον πολεμούν γι’ αυτόν τον λόγο. Τον έβλεπαν ως εμπόδιο για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους ιδιωτικά συμφέροντα μέσα από την άποψή τους για τα κρατικά συμφέροντα. Αυτό επιβεβαιώνει και η αγαστή συνύπαρξη του Βασιλιά με τους βενιζελικούς, όταν δεν υπήρχε “διχασμός” συμφερόντων.

Στην κυριολεξία αυτό λειτουργούσε ως “παιχνίδι”, που δίχαζε τον λαό. Το Παλάτι και ο Βενιζέλος λειτουργούσαν σαν “παίκτες” και ο λαός διχαζόταν σαν οπαδοί ομάδων …”Παναθηναϊκός” με “Ολυμπιακό”. Δεν υπήρχε απόλυτη ταύτιση συμφερόντων, ώστε να μιλάμε για πραγματικές παρατάξεις. Ήταν “παρατάξεις” “ομοίων” όσο όμοιοι είναι οι Βαρδινογιάννηδες, οι οποίοι εξυπηρετούν τα ιδιωτικά τους συμφέροντα με τον Παναθηναϊκό και οι φουκαράδες οι οπαδοί του Παναθηναϊκού, οι οποίοι εξυπηρετούν τα “συμφέροντά” τους με τον ίδιο Παναθηναϊκό.

Αυτό ακριβώς συνέβαινε και τότε. Οι Βενιζέλοι, οι Μπενάκηδες και οι λοιποί ήταν οι “Βαρδινογιάννηδες” του “βενιζελισμού”. Εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά τους μέσω αυτού και απλά είχαν οπαδούς. Είχαν ο οπαδούς όπως είχε και η απέναντι “ομάδα” του Παλατιού. Μιλούσαν εξ’ ονόματος μέρος του λαού, όπως μιλάει ο Βαρδινογιάννης εξ’ ονόματος του “λαού” του Παναθηναϊκού. Ο καθένας από αυτούς τους “προέδρους” των “ομάδων” υποσχόταν ένα κέρδος στους οπαδούς του και προσπαθούσε να το κατακτήσει. Αν σκεφτεί κάποιος και το μορφωτικό επίπεδο του λαού εκείνη την εποχή, εύκολα μπορεί να καταλάβει πώς ήταν δυνατόν να υπάρξει μεγάλος διχασμός, χωρίς να γνωρίζει κανένας τι γίνεται …Διχασμός μεταξύ ανθρώπων, οι οποίοι δεν κέρδιζαν τίποτε, τη στιγμή που οι “παίκτες” γίνονταν πλούσιοι και ισχυροί.

Χονδρικά λοιπόν να πούμε ότι οι “βασιλικοί” ήταν η “γαλαζοαίματη” ή “παλατιανή” Δεξιά και οι “βενιζελικοί” ήταν η “παρακατιανή” Δεξιά. Αριστερά τότε δεν υπήρχε, γιατί δεν είχε διαμορφωθεί “πόλος” αριστερός. Η κομμουνιστική ιδεολογία αφορούσε κάτι “τελειωμένους” ανθρώπους, που η κρατική ασφάλεια και κάποιοι αδίστακτοι εργοδότες τούς είχαν για χαφιέδες τους. Πραγματικός κομμουνιστικός κίνδυνος δεν υπήρχε ούτε γι’ αστείο. Όχι όπλα, για ν’ ανατρέψουν την εξουσία, δεν διεκδικούσαν οι κομμουνιστές, αλλά ούτε νυχοκόπτες, για να κόψουν τα νύχια τους.

Οι κομμουνιστές εκείνης της εποχής ήταν σχεδόν στο σύνολό τους σεσημασμένοι και οι πάντες —πλην ελαχίστων εξαιρέσεων— με τον άλφα ή βήτα τρόπο “συνεργάζονταν” με τις αρχές ασφαλείας ως χαφιέδες. Συνήθως τους χρησιμοποιούσαν, για να “τρομάζουν” τους αγράμματους και θρησκόληπτους πολίτες, οι οποίοι έπρεπε να υποτάσσονται στην εξουσία, για να μην πέσει υποτίθεται η “ευλαβής” χώρα στα χέρια των άθεων προλετάριων. Οι ελάχιστοι απείθαρχοι κομμουνιστές ήταν χρήσιμοι, για να δημιουργηθεί η επιθυμητή εντύπωση των διωγμών.

Η εξουσία, δηλαδή, αναγκαστικά μονοπωλούνταν από τη δεξιά της “πλευρά”, εφόσον δεν υπήρχε άλλη. Η βενιζελική άκρη αυτής της “πλευράς” ήταν η “παρακατιανή”, που, εξαιτίας τής φύσης της, δεν συγκέντρωνε μόνον ό,τι πιο προοδευτικό, δημοκρατικό ή φιλελεύθερο υπήρχε στην κοινωνία —που τη “σκίαζε” ένας “θρόνος”—, αλλά και ό,τι χειρότερο. Ανάμεσα στους καλύτερους έμπαιναν και οι χειρότεροι …Οι πιο καιροσκόποι, οι πιο οπορτουνιστές, οι πιο αδίστακτοι …Όλοι όσοι αισθάνονταν να “πνίγονται” από μια βασιλική “Δεξιά”, η οποία δεν “άνοιγε” το παιχνίδι για νέους παίκτες …Μια σκληρή και συντηρητική βασιλική “Δεξιά”, η οποία φρόντιζε μόνον για τα δικά της “παιδιά”.

Μέσα στα πλαίσια του ανταγωνισμού αυτών των ομοίων “δεξιών” διχαζόταν ο άσχετος και σε μεγάλο βαθμό αμόρφωτος λαός και ακολουθούσε σαν “έρμα”. Βενιζελικοί και Παλάτι σε ένα μόνιμο “ντέρμπι” και ο λαός παρατηρητής, οπαδός και χειροκροτητής …Όλοι δήθεν συμμέτοχοι και όλοι θύματα. Οι ισχυροί μονίμως κερδισμένοι και οι αδύναμοι μονίμως πεινασμένοι. Μια ενδοδεξιά “κόντρα”, η οποία εξυπηρετούσε τα κοινά συμφέροντα των ισχυρών της κοινωνίας …Των ισχυρών, οι οποίοι μάχονταν για την εξουσία ως φίλοι και εχθροί μεταξύ τους …Φίλοι έναντι των κοινών αντιπάλων τους και εχθροί μπροστά στις “λείες” …Φίλοι κάθε φορά που ο λαός αμφισβητούσε την εξουσία τους και την αυθαιρεσία τους και εχθροί κάθε φορά που η δική τους εξουσία και αυθαιρεσία έπρεπε να τους χαρίσει “λεία”.

Μέσα στα πλαίσια αυτού του παιχνιδιού των δεξιών ακολουθούνταν κάποιες κοινές πρακτικές. Οι “παρακατιανοί”, για παράδειγμα, όπου αντιλαμβάνονταν ότι τους συμφέρει, μιμούνταν πρακτικές των “γαλαζοαίματων”. Οι βενιζελικοί, για παράδειγμα, ήταν αρκετά “δημοκρατικοί”, για να μην ανέχονται τους θρόνους, αλλά όχι και τόσο δημοκρατικοί, για ν’ ανέχονται κοινούς ανθρώπους ν’ αναρριχώνται στη δημοκρατική μας κοινωνία. Αυτό ήταν ένα πρόβλημα, το οποίο, ως φανατικοί θαυμαστές του αγγλοσαξονισμού, το επέλυσαν, υιοθετώντας τις δικές του λύσεις. Τους άρεσε η αγγλοσαξονική άποψη περί “δημοκρατίας” και αυτήν υιοθέτησαν. Το πρόβλημα λοιπόν των “δημοκρατών”, οι οποίοι αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους ως βασιλείς χωρίς στέμματα, το είχαν λύσει επιτυχώς οι Αμερικανοί και αυτούς μιμήθηκαν οι βενιζελικοί.

Οι Αμερικανοί δημιούργησαν τα “φιλελεύθερα” Κολέγια, για να μπορούν οι ισχυροί παράγοντές τους να ελέγχουν τα πάντα μέσα σε δήθεν συνθήκες ελευθερίας και Δημοκρατίας. Με αυτόν τον τρόπο κεφάλαιο και εξουσία δεν άλλαζαν ποτέ χέρια. Αυτά ήταν τα Κολέγια της συναναστροφής και όχι της επιστήμης. Τα Κολέγια, όπου οι γόνοι της εξουσίας και οι γόνοι του κεφαλαίου θα συναναστρέφονταν μεταξύ τους, ώστε ποτέ και κανείς τους να μην απειλείται από “ανεπιθύμητους” ανταγωνιστές. Ο ένας βοηθούσε τον άλλο και ποτέ δεν μπορούσε κανένας ν’ ανατρέψει την κατάσταση. Αυτοί, οι οποίοι θα διεκδικούσαν την εξουσία, θα βοηθούνταν από τους πλούσιους συμμαθητές τους και αυτοί, οι οποίοι θα ήθελαν να διατηρήσουν τα πλούτη τους, θα βοηθούνταν από τους ισχυρούς συμμαθητές τους.

Η μεγάλη “άνθιση” των οικονομικών και κοινωνικών “επιστημών” του τελευταίου αιώνα σε αυτά τα Κολέγια οφείλεται …Στα κολέγια των πτυχιούχων κοπριτών. Έπρεπε οι κοπρίτες να πάρουν ένα ψευδοεπιστημονικό “φορτίο”, για να μπορούν να διεκδικούν θέσεις και αξιώματα, τα οποία έτσι κι αλλιώς θα έπαιρναν ακόμα και χωρίς πτυχία. Απλά, τα πτυχία της πλάκας έδιναν ένα “άλλοθι” στο σύστημα, για να προωθεί τα δικά του κουτορνίθια στις επιθυμητές θέσεις …Στις θέσεις, τις οποίες στην ουσία έπαιρναν κληρονομικώ δικαίω και απλά αναζητούσαν μια “βιτρίνα”, ώστε να μην εκτίθενται. Αυτή η αμερικανική “πατέντα” έγινε στις μέρες μας παγκόσμια, γιατί η μεταπολεμική αμερικανική επικράτηση επέβαλε παγκοσμίως τη δική τους άποψη περί “δημοκρατίας” …Την “καλή” άποψη, την οποία οι βενιζελικοί είχαν αντιληφθεί πολύ πριν κυριαρχήσουν στον κόσμο οι Αμερικανοί.

…Μιλάμε για “δημοκράτες”. Τη δημοκρατία τη λάτρευαν, γιατί τους επέτρεπε να γίνουν “καθεστώς” …Βασιλείς χωρίς “στέμματα” …Μέχρι εκεί ήταν η αγάπη τους. Μέσα στα πλαίσια αυτής της μίμησης ήταν και η ίδρυση του Αμερικανικού Κολεγίου Αθηνών. Το Κολέγιο αυτό το ίδρυσαν αποκλειστικά οι βενιζελικοί, για να μπορούν να δημιουργήσουν μια δομή, η οποία θα τους επέτρεπε να καλλιεργούν τις μεταξύ των σχέσεις και στις επόμενες γενιές …και επιπλέον, για να μεταφέρουν ατόφια τη βενιζελική “γραμμή” μέσα στον χρόνο. Ο Βενιζέλος, ως πρωθυπουργός και ο Γόντικας, ως υπουργός του, φρόντισαν και —με κρατικά χρήματα και νόμους— υποβοήθησαν αυτό το ιδιωτικό ίδρυμα να πάρει τον ρόλο του. Όλοι οι “κολλητοί” και φίλοι του Βενιζέλου ήταν συνιδρυτές του ιδρύματος …Μπενάκηδες, Δέλταιοι κλπ.. Αν οι “παλατιανοί” είχαν την “αυλή” του Παλατιού, για να επιλέγουν τους εκλεκτούς τους, οι “παρακατιανοί” είχαν αποκτήσει μέσω Κολεγίου κι αυτοί τη δική τους “αυλή”.

Καθοριστική εποχή για την τύχη αυτών των “παρατάξεων” ήταν η γερμανική κατοχή. Από τις επιλογές τους οι “παρατάξεις” αυτές θα καθόριζαν μόνες τους το μέλλον τους. Όποιος “πίστευε” πως η γερμανική κατοχή θα ήταν μόνιμη, θα “επένδυε” για την επικράτησή του στους νέους κυρίαρχους. Όποιος δεν πίστευε, θα έκανε “αντίσταση”. Όταν λοιπόν μπήκαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα, η βασιλική Δεξιά έκανε την επιλογή της και συντάχθηκε με τους Βρετανούς. Αυτό ήταν λογικό, γιατί, παρ’ όλη τη γερμανική καταγωγή των βασιλέων, η Βρετανία ήταν ο “εγγυητής” των βασιλικών θρόνων της Ευρώπης. Οι Γερμανοί Ναζί και ο αυτοδημιούργητος Φίρερ δεν εγγυούνταν κανέναν θρόνο. Επενδύοντας απροκάλυπτα το ελληνικό Παλάτι στους Βρετανούς, ανάγκασε το σύνολο της “γαλαζοαίματης” Δεξιάς να κάνει την ίδια επιλογή. Ανάγκασε τα μέλη της να “απέχουν” από τις εξελίξεις. Εξασφάλισε συλλογικό “άλλοθι” για την “ομάδα” της …ό,τι κι αν έκαναν κάποια από τα μέλη της.

Όμως, η πολιτική είναι σαν τη φύση …”Μισεί” το κενό. Όταν σε μια κατεχόμενη Ελλάδα κάποιοι ισχυροί παράγοντες αφήνουν κενό, ευνόητο είναι πως θα το καλύψουν κάποιοι άλλοι. Η “αποχή” της “παλατιανής” Δεξιάς από το “παιχνίδι” με τους Ναζί έδωσε χώρο στην “παρακατιανή” Δεξιά να “παίξει” …Στη βενιζελική πλευρά …Στην πλευρά, που, όπως είπαμε δεν συγκέντρωνε μόνον τους καλύτερους, αλλά και τους χειρότερους …Τους πιο ακραίους οπορτουνιστές, καιροσκόπους κλπ.. Για όλους αυτούς οι Γερμανοί ήταν μια “ευκαιρία” …Μια “ευκαιρία” να προοδεύσουν εις βάρος των “απόντων” ανταγωνιστών τους.

Ελλείψει μάλιστα φυσικού αρχηγού, λόγω του θανάτου του Βενιζέλου, ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε …Μεταξύ αυτών και το δεξί του “χέρι” …Ο άνθρωπος που θα τον διαδεχόταν …Ο μεγαλοεκδότης Δημήτριος Λαμπράκης …Ο πατέρας του Χρήστου Λαμπράκη …Ο μεγαλοεκδότης, ο οποίος έγινε τέτοιος με χρήματα των χορηγών του Βενιζέλου και βέβαια του κράτους, όταν αυτό βρισκόταν υπό τη βενιζελική εξουσία. Αυτός ο εκδότης ήταν τόσο σημαντικός για την “παράταξή” του, που του προτάθηκε να ηγηθεί των φιλελευθέρων. Αρνήθηκε την ηγεσία, αλλά παρέμεινε κορυφαίος παράγοντας της βενιζελικής “παράταξης” …Τόσο κορυφαίος, που με τις πράξεις και τις επιλογές του τη “χαρακτήριζε” στο σύνολό της.

Όταν λοιπόν ξεκίνησε η κατοχή —και για να μην φαίνεται ο ίδιος— παρέδωσε τις εκδόσεις του σε υπαλλήλους του και αυτοί προχώρησαν σε συνεταιρισμό με μια γερμανική ημικρατική εταιρεία. Προϊόν αυτού του συνεταιρισμού ήταν το “Ελεύθερο Βήμα” Α.Ε.. Μιλάμε για καραμπινάτο δωσιλογισμό. Ήταν τόσο εντυπωσιακός για την εποχή του, που πήρε στον “λαιμό” του ολόκληρο το βενιζελικό “στρατόπεδο”. Το “χαρακτήρισε” στα μάτια του κόσμου, ο οποίος περίμενε από τους ηγέτες του να τον βοηθήσουν και όχι να υποταχθούν στους κατακτητές και να γίνουν συνέταιροί τους. Το “αμαύρωσε” σε ανείπωτο βαθμό, αν σκεφτεί κάποιος τον πιο ολέθριο συμβολισμό για τους βενιζελικούς …Αν σκεφτεί ότι η έδρα του γκεσταπίτικου “Βήματος”, που ήταν η Χρ. Λαδά, ήταν η έδρα του ίδιου του κόμματος των φιλελευθέρων …Για τέτοιο “μουτζούρωμα” μιλάμε.

Γι’ αυτόν τον λόγο και το 1944 ο Λαμπράκης —όταν, αντιλαμβανόμενος την επερχόμενη ήττα των Ναζί, έφυγε από την Ελλάδα για τη Μέση Ανατολή, προφανώς για να μπει σε καμιά “κολυμπήθρα” του Σιλωάμ— συνελήφθη από τους Συμμάχους. Συνελήφθη ως δωσίλογος και συνεργάτης των εχθρών τους και απ’ ό,τι φαίνεται εκ του αποτελέσματος διαπραγματεύτηκε καλά τη “σωτηρία” του. Μετά την κατοχή προφανώς δούλεψε η “κολυμπήθρα” και ο εκδότης “ξεπλύθηκε” από την “αμαρτία”. Παρ’ όλ’ αυτά όμως, ως εκδότης, είχε πρόβλημα. Οι εφημερίδες του μετά την Απελευθέρωση τέθηκαν υπό μεσεγγύηση ως εχθρική περιουσία και απαγορεύθηκε η επανέκδοσή τους …γεγονός, το οποίο οδήγησε τον Δημήτριο Λαμπράκη να μετατρέψει τους τίτλους σε “Βήμα” και “Νέα” αντίστοιχα.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τον λόγο για τον οποίο άλλαξαν οι τίτλοι των εκδόσεων του συγκροτήματος Λαμπράκη; Δωσίλογοι ήταν οι Λαμπράκηδες και οι περιουσίες τους ήταν δεσμευμένες. Το “Βήμα” ή τα “Νέα”, που ακόμα και σήμερα μάς διδάσκουν “δημοκρατία” και “πατριωτισμό”, για κάποιο διάστημα ήταν δεσμευμένη περιουσία των πρώην κατοχικών δυνάμεων. Ό,τι ήταν τα καμιόνια της Γκεστάπο ή τα κράνη της Βέρμαχτ, που παράτησαν οι Ναζί φεύγοντας από την Ελλάδα, ήταν το “Βήμα” και τα “Νέα”.

Ίσως σ’ αυτήν την τευτονική περίοδο να οφείλεται και η μεγάλη αγάπη του Χρήστου Λαμπράκη στο Μέγαρο και στην κλασσική μουσική. Στα παιδικά του βιώματα πρέπει ν’ αναζητήσουμε τα αίτιά της. Μπορεί να μεγάλωσε με τους ήχους του Βάγκνερ, του Μπαχ και του Μπετόβεν όταν μικρός συνέτρωγε με τους συνεταίρους του πατέρα του. Μπορεί κάποιος από τους Γερμανούς “θείους” να του χάρισε τον πρώτο του δίσκο κλασσικής μουσικής και αυτό να τον “σημάδεψε”. Τον “θείο” Χριστοφοράκο τον γνώριζε τότε; Τον μικρό Θοδωράκη τον Πάγκαλο, που ήταν περίπου συνομήλικοι, τον γνώριζε; Ακούγανε γερμανική μουσική σαν ήσυχα παιδιά ή ήταν rotzfreche Kinder;

Γι’ αυτόν τον λόγο μιλήσαμε για τη διαφορά μεταξύ του “ξέρω” και του “γνωρίζω”. Γι’ αυτόν τον λόγο είπαμε εξ’ αρχής ότι μια φωτογραφία της Ντόρας με τον Χριστοφοράκο δεν είναι καθόλου διαφορετική από μια φωτογραφία της ίδιας με τον Λαμπράκη. Το θέμα είναι να γνωρίζεις τι βλέπεις, για να μπορείς να κρίνεις τη σημαντικότητά του. Αυτό, το οποίο πρέπει να δούμε, είναι ο λόγος που θεωρούμε ότι μια τέτοια φωτογραφία “απεικονίζει” τη νεότερή μας ιστορία …Τον λόγο, δηλαδή, που θεωρούμε τη νεότερή μας ιστορία ως μια συνύπαρξη μεταξύ των βενιζελικών και των δωσίλογων.

Το μεγάλο “κόλπο”

στη μεταπολεμική Ελλάδα.

Για να καταλάβει κάποιος τι συνέβη στη μεταπολεμική Ελλάδα, θα πρέπει να γνωρίζει και να μπορεί να παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις. Η Ελλάδα δεν ήταν αποκομμένη από τον κόσμο. Ήταν ένα κομμάτι στο “παζλ” του κόσμου. Προπολεμικά ήταν απόλυτα συνδεδεμένη με το αγγλικό “άρμα”. Σε μια εποχή, που κυρίαρχος στον κόσμο ήταν ο βρετανικός ιμπεριαλισμός, η Ελλάδα ήταν ένα από τα επιφανή θύματά του. Ένα κράτος περιορισμένης κυριαρχίας, το οποίο ελεγχόταν απόλυτα από τους Βρετανούς …Ένα “πετράδι” από τα πολλά, τα οποία διέθετε το βρετανικό “στέμμα” σε ολόκληρο τον κόσμο …Το “στέμμα”, το οποίο επέβαλε την PAX BRITANNICA σ’ αυτόν τον κόσμο.

Αυτή η Βρετανική Τάξη Πραγμάτων, για να κατορθώσει να λειτουργεί, χωρίς να προκαλεί έντονα τα κράτη και τους λαούς τους, είχε βρει το δικό της “παραμύθι” και είχε τους δικούς της “δράκους”. Η Βρετανική Τάξη Πραγμάτων είχε ως “θεό” της το κεφάλαιο και σαν κακό “δράκο” τον κομμουνισμό. Οι κορυφαίοι αποικιοκράτες —και άρα κεφαλαιοκράτες που γνώρισε ο Πλανήτης— ανέλαβαν να προστατεύσουν αυτό το κεφάλαιο από τους εχθρούς του. Θεματοφύλακες και “ιερείς” αυτού του “θεού” ήταν τα βασιλικά καθεστώτα όλου του Πλανήτη.

Η Βρετανία ήταν ο προστάτης όλων των βασιλικών θρόνων παγκοσμίως. Ο βασιλιάς της ήταν ο “αρχιερέας” αυτής της Τάξης. Εχθρός αυτών των “θεοσεβούμενων” θρόνων —και άρα και των λαών— ήταν οι “μοχθηροί” και άθεοι προλετάριοι. Αυτοί, οι οποίοι δεν σέβονταν τους ελέω Θεού βασιλείς, γιατί δεν “σέβονταν” τον Θεό. Αυτό ήταν το παραμύθι της Βρετανίας, η οποία παρίστανε τον ευγενή “ιππότη”, που προστάτευε τους νοικοκυραίους ιδιοκτήτες. Είχε επενδύσει στον κομμουνισμό και γνώριζε να τον “δουλεύει” σαν εχθρό της. Ο “δράκος” της Βρετανίας ήταν οικόσιτό της. Μόνη της τον ετάιζε, για να τον εμφανίζει σαν εχθρό και τον εαυτό της όμοιο με τον προστάτη “Άγιό” της τον Άη-Γιώργη.

Όλα τα προπολεμικά κομμουνιστικά κόμματα στον κόσμο —μεταξύ των οποίων και το ΚΚΕ— συντηρούνταν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου με αγγλικές λίρες. Ούτε την ίδια τη Δημοκρατία δεν τη φοβόταν η Βρετανία, γιατί ο “δράκος” της ήταν “πολύ επικίνδυνος”. Τόσο “επικίνδυνος”, που έθετε ακόμα και την ίδια τη Δημοκρατία υπό την προστασία ή υπό την ομηρία των βασιλέων. Οι “εχθροί” απειλούσαν τις περιουσίες των πάντων και μεταξύ αυτών ήταν και οι δημοκράτες. Είχαν δηλαδή και οι δημοκράτες λόγο να υπερασπίζονται τους θρόνους, εφόσον και οι δικές τους περιουσίες κινδύνευαν.

Μέσα σ’ αυτήν την Τάξη Πραγμάτων δημιουργήθηκε ο εθνικός μας διχασμός, τον οποίον περιγράψαμε. Μέσα σ’ αυτήν την Τάξη Πραγμάτων εξουσίαζαν βενιζελικοί και αντιβενιζελικοί, χωρίς όμως να παραβλέπει κανείς τους την υποχρέωση να προσκυνά από καιρού εις καιρόν τους μεγάλους “προστάτες”. Οι συγκρούσεις τους επιτρεπόταν να ήταν σκληρές, αλλά έφταναν μέχρι εκεί που δεν απειλούνταν τα βρετανικά συμφέροντα. Η εξουσία μονοπωλούνταν από δεξιές “παρατάξεις” “νοικοκυραίων”, οι οποίοι μπορεί να μισούνταν μεταξύ τους εξαιτίας των διαφορετικών απόψεων τους για τη διαχείριση, αλλά δεν έπαυαν να έχουν σαν κοινό εχθρό τους τούς “κομμουνιστάς” …Το “κατασκευασμένο” από τους Βρετανούς “φόβητρο”, το οποίο έπρεπε να το σέβεσαι, αν ήθελες να μπεις στην “παράστασή” τους.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αυτή η Τάξη Πραγμάτων άρχισε να φθίνει. Τότε άρχισε ν’ ανατέλλει το “άστρο” των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί, ως συγγενείς και διάδοχοι των Βρετανών, διατήρησαν το “παραμύθι” εκείνων, αλλά δημιούργησαν τη δική τους παραλλαγή, για να ενισχύσουν τα δικά τους συμφέροντα. Στην πραγματικότητα έπαιξαν με τον “δράκο”. Διατήρησαν τον βασικό βρετανικό σχεδιασμό, ο οποίος απαιτούσε “κηδεμόνα”, αλλά έπαιξαν παιχνίδια εναντίον του προηγούμενου “κηδεμόνα”, προκειμένου ν’ αναλάβουν οι ίδιοι τον ρόλο του και βέβαια τα κέρδη του.

Με τη συμφωνία της Γιάλτας υποτίθεται περιόρισαν —αλλά δεν “εξαφάνισαν”— τον “δράκο” του κομμουνισμού, ώστε η ανάγκη κηδεμονίας του “ελεύθερου” κόσμου να συνεχίσει να υπάρχει. Τον κράτησαν στη ζωή”, αλλά του έδωσαν δική του “αυλή” να παίζει. Τον έκαναν πανίσχυρο, ώστε να “φαίνεται” και να απειλεί τους πάντες, αλλά δεν τον άφηναν να “διεκδικεί” κράτη του “ελεύθερου” κόσμου …Μόνον να “απειλεί” γενικά, για να γίνονται “μπίζνες” με τα όπλα. Στην πραγματικότητα δημιούργησαν τον αριστερό “πόλο”. Μέχρι τότε δεν υπήρχε πραγματικός κομμουνιστικός “πόλος”. Θεωρητικά απειλούσαν οι κομμουνιστές μόνο και μόνο για να δικαιολογούν το μονοπώλιο της εξουσίας από τις δεξιές “εκδοχές” της εξουσίας.

Όμως, από τη στιγμή που υπήρξε το Ανατολικό Μπλοκ, αυτός ο “πόλος” δεν ήταν μόνον θεωρητικός. Οι κομμουνιστές μέσα σε κάθε κράτος δεν ήταν μόνον θεωρητικά επικίνδυνοι. Ήταν και πρακτικά επικίνδυνοι, εφόσον είχαν την “υποστήριξη” μιας υπερδύναμης …Υπερδύναμης με πυρηνικά όπλα …Υπερδύναμης με εκατομμύρια στρατιωτών …Υπερδύναμης με χρήματα και μυστικές υπηρεσίες, που τρομοκρατούσαν τους πολίτες …Υπερδύναμης έτοιμης να τα φιλοξενήσει στην “αυλή” της σε περίπτωση που θα το “επέλεγαν”.

…Κορέα, Βιετνάμ και Κούβα ήταν τέτοιοι “πελάτες”, που την επέλεξαν μετά τον διαχωρισμό των Μπλοκ. Οι επιλογές αυτών των κρατών τρομοκρατούσαν τον ελεύθερο κόσμο. Οι δημοκρατικοί πολίτες τρομοκρατούνταν από αυτόν τον εχθρό, αλλά δεν καταλάβαιναν πως ήταν τεχνητός. Δεν καταλάβαιναν ότι συνεχιζόταν το ίδιο κόλπο με απλές αλλαγές παραμέτρων. Δεν καταλάβαιναν πως όλα αυτά τα κράτη έφυγαν από τον Δυτικό Κόσμο με τις “ευλογίες” των ΗΠΑ μόνο και μόνο για να υπάρχουν τα παραδείγματα των “αμαρτωλών”, που οδηγήθηκαν στην “απώλεια”. Δεν καταλάβαιναν πως είχαν συνεννοηθεί οι Αμερικανοί με τους Σοβιετικούς, προκειμένου να επιβληθεί στον Δυτικό Κόσμο η PAX AMERICANA.

Απλό κόλπο “έστησαν” οι Αμερικανοί. Με τους “αποστάτες” έπεισαν τον ελεύθερο κόσμο ότι ο κόσμος αυτός θα έπρεπε να “αστυνομεύεται”. Θα έπρεπε οι ελεύθεροι λαοί να “υποθηκεύσουν” ένα μέρος της ελευθερίας τους, για να μην πέσουν θύματα των κομμουνιστών …Να το “υποθηκεύσουν”, προκειμένου να υπάρχει η σωτήρια αστυνόμευση. Ποιος θα αναλάμβανε αυτήν την αστυνόμευση εκτός από τους τίμιους, ηθικούς και ενάρετους Αμερικανούς; Οι Αμερικανοί, “στεγανοποιώντας” τον Δυτικό Κόσμο, θέλησαν, ως νέοι “κηδεμόνες”, να του προσφέρουν αυτό, το οποίο δεν μπορούσαν να του προσφέρουν οι προηγούμενοι γαλαζοαίματοι “κηδεμόνες” …Να του προσφέρουν αληθινή “δημοκρατία”. Από τη δεκαετία του ’60 και μετά, που ισχυροποιήθηκαν πλήρως οι Αμερικανοί, άρχισαν το “ξήλωμα” των βρετανικών “ερεισμάτων”. Απέκτησαν την αυτοπεποίθηση που χρειάζονταν και ξεκίνησε ο “απογαλακτισμός” τους από τη βρετανική πολιτική.

Οι μέχρι τότε αφελείς, άξεστοι και αστοιχείωτοι “χωριάτες” του ιμπεριαλισμού βγήκαν να “επιβάλλουν” τον νέο σχεδιασμό της δικής τους Τάξης Πραγμάτων. Όπου υπήρχε “πτώση” θρόνου, εξαιτίας της “αγάπης” για τη “δημοκρατία” —αλλά και τον “σοσιαλισμό”— υπήρχε συμμετοχή της CIA. Εκείνη την εποχή “ξηλώθηκαν” σχεδόν όλα τα βρετανόφιλα καθεστώτα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και γύρω από αυτήν. “Ξηλώθηκαν” από τους “νέους” ηγέτες, οι οποίοι, για να πληρούν τις σταθερές του “παραμυθιού”, ήταν μεν “δημοκράτες”, αλλά ήταν ταυτόχρονα και “σοσιαλιστές”, για να δικαιολογούν το “αντιμοναρχικό” τους “μένος”.

…Το πληρωμένο από τη CIA “μένος”, εφόσον απειλούσε τα βρετανικά συμφέροντα και εξυπηρετούσε τα αμερικανικά. Αυτό ήταν το όλο μυστικό του σχεδιασμού. Γι’ αυτόν τον λόγο οι Αμερικανοί “επένδυσαν” και στην ουσία ήταν αυτοί, οι οποίοι ίδρυσαν την κομμουνιστική “αυτοκρατορία” του Στάλιν. Στη Βρετανική Τάξη Πραγμάτων υπήρχε μόνον ένας πόλος, γύρω από τον οποίο στρεφόταν η εξουσία. Υπήρχε ένας θρόνος και οι διάφορες εκδοχές της δεξιάς αντίληψης, που εξυπηρετούσαν υποτίθεται τα συμφέροντα του λαού. Θρόνοι και “δημοκράτες” μάχονταν για την εξυπηρέτηση αυτών των συμφερόντων, χωρίς να παραβλέπουν να παραμένουν “ενωμένοι” εναντίον των “κομμουνιστών”.

Στην Αμερικανική Τάξη Πραγμάτων οι πόλοι της εξουσίας έγιναν θεωρητικά δύο. Οι δυνάμεις εξουσίας έπαψαν να είναι οι γύρω από τον δεξιό “πόλο” δυνάμεις, αλλά μπήκαν ανάμεσα στους δύο πόλους. Τότε στην πραγματικότητα εμφανίστηκε η “Αριστερά”. Όχι η “Αριστερά” σε σχέση με τον δεξιό βασιλικό “πόλο” —όπως συνέβαινε μέχρι τότε—, αλλά η “Αριστερά”, η οποία πλησίαζε τον κομμουνιστικό “πόλο”. Οι Αμερικανοί ήταν ευτυχείς. Μπορούσαν στο όνομα της Δημοκρατίας να λεηλατήσουν τη Βρετανική Τάξη Πραγμάτων. Μπορούσαν να το κάνουν με απόλυτη ασφάλεια, γιατί, ακόμα κι αυτοί που τους εξυπηρετούσαν, μπορούσαν να πέσουν θύματα του εκβιασμού τους …Αριστεροί μόνον όσο επιθυμούσαν οι Αμερικανοί. Αν ξεπερνούσαν τα όρια, ήταν “κομμουνιστές” και τους έτρωγε το μαύρο το “σκοτάδι”.

Οι νέοι ηγέτες της εποχής δεν ήταν οι δεξιοί φιλομοναρχικοί καπιταλιστές “δημοκράτες” βρετανικού τύπου, αλλά ήταν “σοσιαλιστές” αντιμοναρχικοί καπιταλιστές “δημοκράτες” αμερικανικού τύπου. Αρκετά “αριστεροί”, για να μισούν βασιλείς και να “δουλεύουν” τους λαούς και αρκετά “δεξιοί”, για να παραμένουν πιστοί στην αμερικανική ηγεμονία και τις αμερικανικές πολυεθνικές.

Τότε ανέλαβαν την “εξουσία” σε όλες τις “ευαίσθητες” για τις ΗΠΑ περιοχές ηγέτες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικά, τα οποία απειλούσαν τις βρετανικές επιλογές και άφηναν ανέγγιχτες της αντίστοιχες αμερικανικές. Ηγέτες αντιμοναρχικοί και “δημοκράτες” που στην πραγματικότητα στόχευαν μόνον τα βρετανικά συμφέροντα και έδιναν στους Αμερικανούς τη δυνατότητα να επιβάλουν τα δικά τους. Ηγέτες, που, αν απειλούσαν τα αμερικανικά συμφέροντα, παρουσιάζονταν σαν “κομμουνισταί” και τελείωναν με συνοπτικές διαδικασίες.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι έκαναν οι Αμερικανοί; Τα γνωστά νταβατζιλίκια του πεζοδρομίου. Αφήνοντας “αφηρημένο” μέσα στις κοινωνίες το όριο του κομμουνισμού, τις διατηρούσαν υπό την ομηρία τους. Μόνοι τους δημιουργούσαν τους “εχθρούς” τής δημοκρατίας, για να πουλήσουν στη συνέχεια το “νταβατζιλίκι” τους. Πουλούσαν στους λαούς “προστασία” απέναντι στον κομμουνισμό, τον οποίο χρηματοδοτούσαν οι ίδιοι σε όλα τα επίπεδα. Ποιος έκανε τη Σοβιετική Ένωση πυρηνική και διαστημική υπερδύναμη; Μόνη της; Η Σοβιετική Ένωση μόνη της ούτε μια σόμπα πετρελαίου δεν μπορούσε να κατασκευάσει. Οι Αμερικανοί τής έδωσαν την τεχνογνωσία να ξεκινήσει και από εκεί και πέρα ήταν εύκολη η πρόοδος για ένα Μπλοκ λαών εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Αυτή ήταν η διαφορά μεταξύ της Βρετανικής Τάξης Πραγμάτων και της Αμερικανικής. Ενώ το βρετανικό “παιχνίδι” ήταν απλό και “παιζόταν” ανάμεσα σε μονάρχες και παράνομους “κομμουνιστές” —οι οποίοι τους απειλούσαν με “επανάσταση”—, οι Αμερικανοί το άλλαξαν αυτό και το έκαναν πολύ πιο σύνθετο. Ένα πρόβλημα, το οποίο ξέφευγε πλέον από τα στενά εθνικά πλαίσια για τον καθένα ξεχωριστά και γινόταν παγκόσμιο και τους αφορούσε όλους από κοινού. Οι “μονομάχοι” είχαν πλέον παγκόσμια παρουσία και οι “μάχες” τους δίνονταν για την παγκόσμια κυριαρχία. Συνέφερε τους Αμερικανούς αυτό το παιχνίδι, γιατί εξασφάλιζαν την πρωτοκαθεδρία στον Δυτικό Κόσμο με “στημένους” αντιπάλους. Η “παράσταση” δεν δινόταν σε κάθε κράτος ξεχωριστά, όπως στη Βρετανική Τάξη Πραγμάτων, αλλά έγινε “παγκόσμια”, όπου συμμετείχαν όλοι.

Η Ελλάδα αναγκαστικά θα έπρεπε να μπει σ’ αυτό το παιχνίδι. Όμως, εδώ απαιτείται μεγάλη γνώση για την κατανόηση των όσων την αφορούν, γιατί τα πράγματα στην περίπτωσή της είναι αρκετά ιδιόμορφα. Η Ελλάδα δεν ήταν απλά ένα ακόμα κράτος, το οποίο οι Αμερικανοί θα διεκδικούσαν από τους Βρετανούς. Η Ελλάδα ήταν ένα από τα πολυτιμότερα κράτη για τη Βρετανική Τάξη …Ένα από τα “πετράδια” του βρετανικού στέμματος …Η Ελλάδα, η οποία μετά τον πόλεμο είχε θεωρητικά επανέλθει στη βρετανική “κατοχή”. Ως εκ τούτου ήταν δύσκολο για τους Αμερικανούς να παίξουν τα γνωστά τους παιχνίδια, προκειμένου να την “αρπάξουν” από τους “συνεταίρους” τους.

Για να καταλάβει κάποιος τι προβλήματα αντιμετώπισαν οι Αμερικανοί, προκειμένου ν’ αποκτήσουν τον απόλυτο έλεγχό της, θα πρέπει να γνωρίζει αυτά τα οποία προηγήθηκαν. Γι’ αυτόν τον λόγο κάναμε μια μικρή ανάλυση του προπολεμικού διχασμού στην Ελλάδα. Σ’ αυτόν τον διχασμό στηρίχθηκαν καί οι μεν καί οι δε για τον έλεγχο της πατρίδας μας …Ισχύει πάντα αυτό το οποίο προαναφέραμε. Από τη στιγμή που ο ένας ιμπεριαλιστής στηριζόταν στο Παλάτι, ο αντίπαλός του θα πήγαινε στους βενιζελικούς. Από τη στιγμή που κάποιος ιμπεριαλιστής στηριζόταν στους “παλατιανούς”, ο αντίπαλός του θα πήγαινε στους “παρακατιανούς”. Από τη στιγμή λοιπόν που οι Βρετανοί στηρίζονταν στους “παλατιανούς”, οι Αμερικανοί αναγκαστικά θ’ αναζητούσαν την υποστήριξη των “παρακατιανών”. Τότε οι Αμερικανοί “θυμήθηκαν” ότι στην Ελλάδα υπήρχαν “αντιμοναρχικοί”. Αυτό το στοιχείο του βενιζελισμού τους άρεσε, γιατί τους βόλευε στον σχεδιασμό τους.

Όμως, το παιχνίδι δεν ήταν εύκολο αυτήν τη φορά, γιατί οι “παλατιανοί” είχαν σχεδόν εξουδετερώσει πλήρως τους “παρακατιανούς”. Μετά τον εμφύλιο —και εξαιτίας λαθών κάποιων κορυφαίων βενιζελικών— αυτοί είχαν σχεδόν καταστραφεί. Το μέγα σφάλμα του Λαμπράκη είχε “χαρακτηρίσει” ολόκληρη την παράταξη και αυτό ήταν δύσκολο να “ξεχαστεί”. Δεν θα το άφηναν οι “παλατιανοί” να ξεχαστεί. Αυτούς τους κατεστραμμένους και ελεγχόμενους από τους “παλατιανούς” έπρεπε να επαναφέρουν οι Αμερικανοί στην εξουσία και αυτό δεν ήταν εύκολο. Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβαινε τότε, θα πρέπει να δούμε τι ακριβώς έγινε στην Ελλάδα από την επομένη της λήξης της γερμανικής κατοχής μέχρι σήμερα.

Οι Βρετανοί, όπως ήταν φυσικό, την επομένη της φυγής των γερμανικών στρατευμάτων “επέστρεψαν” στην ιδιοκτησία τους. Είχαν προβλήματα, αλλά τα ξεπέρασαν με τον γνωστό αιματηρό βρετανικό τρόπο. Με τα δικά τους όπλα και τα δικά τους χρήματα έβαλαν τους δικούς τους “κομμουνιστές” να προκαλέσουν έναν εμφύλιο, για να επιβάλουν το δικό τους “Παλάτι”. Ο εμφύλιος, δηλαδή, δεν ήταν κάτι το πρωτότυπο για τους Άγγλους. Ήταν μια πρακτική, την οποία τη γνώριζαν και την είχαν χρησιμοποιήσει άπειρες φορές. Κάθε φορά που ένας λαός αμφισβητούσε έναν “θρόνο”, ως δια μαγείας εμφανίζονταν πάνοπλοι “κομμουνισταί”, οι οποίοι απειλούσαν και εμφανίζονταν σαν η διάδοχος κατάσταση …Η διάδοχος κατάσταση, που τρομοκρατούσε τους πάντες. Όμως, το έργο ήταν “σικέ”. Πάντα οι “κομμουνισταί” νικιόνταν και “θριάμβευε” ο θρόνος. Οι δημοκράτες “τσουβαλιάζονταν” μαζί με τους κομμουνιστές και οι Βρετανοί επέστρεφαν σαν προστάτες της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας …αλλά και του θρόνου.

Ένας τέτοιος “σικέ” αγώνας έγινε και στην Ελλάδα. Στη μεταπολεμική Ελλάδα η κατάσταση γι’ αυτούς ήταν ακόμα πιο εύκολη, γιατί, εξαιτίας των Αμερικανών, είχαν πολλαπλασιαστεί τα “μέσα”, για να επιτύχουν τέτοιες αθλιότητες. Δεν χρειαζόταν καν να τρέχουν μόνοι τους, για να ψάχνουν και να πληρώνουν προδότες κομμουνιστές. Συνεννοούνταν με τον Στάλιν κι αυτός μόνος του έβρισκε τους πρόθυμους κομμουνιστές να κάνουν το ίδιο. Αυτό έγινε και στην Ελλάδα. Όλοι μαζί από κοινού “μαγείρεψαν” και μας έβαλαν στον εμφύλιο.

Το μόνο πρωτότυπο εδώ είναι το πρόσωπο, το οποίο τοποθέτησαν, για να μας οδηγήσουν στο εμφύλιο. Η “παλατιανή” Δεξιά επέλεξε ένα στέλεχος της “παρακατιανής” Δεξιάς, για να μας βάλει στον εμφύλιο. Αυτό έχει την εξήγησή του. Τον Παπανδρέου δεν τον έκαναν Πρωθυπουργό, επειδή ήταν “ικανός”. Τον έκαναν για τον ίδιο λόγο που κάποιος δεν θέλει να λερώσει τα χέρια του, εξαιτίας ενός εγκλήματος. Ήθελαν έναν “παρακατιανό” της Δεξιάς, για να κάνει τη βρόμικη δουλειά της “παλατιανής” Δεξιάς. Αρχικά επέλεξαν τον Σοφοκλή Βενιζέλο, για να “εξευτελίσουν” πλήρως τους “παρακατιανούς”, αλλά δεν τους “έκατσε”, επειδή είχε φθαρεί πολύ, εξαιτίας κάποιων λανθασμένων χειρισμών του και έτσι κατέληξαν στον Παπανδρέου.

Ο Παπανδρέου ήταν από τότε γνωστός καραγκιόζης της Πρωτεύουσας …Ένα αδίστακτο παπαδοπαίδι από την Πάτρα, το οποίο προπολεμικά είχε παντρευτεί μια Πωλονοεβραία και αφού την είχε χωρίσει με συνοπτικές διαδικασίες, κυνηγούσε θεατρίνες και χορεύτριες. Διαζευγμένος, που κυνηγούσε θεατρίνες, ήταν αρκετό από μόνο του να “καταστρέψει” μια υπόληψη εκείνη την εποχή. Ο Παπανδρέου όμως δεν είχε ανάγκη από αυτήν την καταστροφή. Μικρό το κακό για τον Παπανδρέου, που κυκλοφορούσαν φήμες ότι στη Λέσβο είχε καταδικαστεί, επειδή κυνηγούσε αγοράκια …Μιλάμε για “κατακάθι” της κοινωνίας …Μιλάμε για πραγματικό υπόκοσμο. Ακόμα και το επίθετό του ήταν αλλαγμένο …Σταυρόπουλος λεγόταν. Αυτόν τον καραγκιόζη του υποκόσμου έβαλαν μετά την απελευθέρωση να παριστάνει τον Πρωθυπουργό, ώστε να προκαλέσει τον εμφύλιο.

Αφού τον προκάλεσε, στη συνέχεια τον απέσυραν …Τον απέσυραν όμως όπως τους συνέφερε. Αυτόν, τον οποίο μπορούσαν να τον εκβιάζουν λόγω του εμφυλίου, τον έβαλαν επικεφαλής εκείνων, τους οποίους μπορούσαν να εκβιάζουν λόγω του δωσιλογισμού τους. Τον έβαλαν δηλαδή επικεφαλής της “παρακατιανής” Δεξιάς. Μιας Δεξιάς όμως, η οποία θα άλλαζε ρόλο, γιατί στο μεταξύ —λόγω των Αμερικανών— άλλαζε η “παράσταση”. Ακριβώς, επειδή ο παγκόσμιος μεταπολεμικός σχεδιασμός στηριζόταν στο δίπολο του κομμουνισμού και ορίστηκε το πλήρες εύρος του πολιτικού φάσματος, αυτή η Δεξιά βρήκε έναν νέο “ρόλο”. Αυτήν την “παρακατιανή” Δεξιά —για λόγους συμφέροντος και για να “τρομάζει” η “παλατιανή” Δεξιά τους νοικοκυραίους της βάσης της— την ονόμασαν Κεντροαριστερά και αποτέλεσε στην ουσία τη “βάση” της Αριστεράς, όπως αυτή θ’ αναπτυσσόταν στα χρόνια της μεταπολίτευσης και της Αμερικανικής Τάξης Πραγμάτων..

Αριστερά, δηλαδή, στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ. Δεν δημιουργήθηκε ποτέ αυτούσια, γιατί δεν το επέτρεψαν ποτέ οι κυρίαρχοι της Ελλάδας. Η “Αριστερά” στην Ελλάδα ήταν η “παρακατιανή” Δεξιά. Είχαν την εξουσία να “βαπτίζουν” το “κρέας” “ψάρι” και αυτό έκαναν. Πήραν την ηγεσία της “παρακατιανής” Δεξιάς και την έκαναν ηγεσία της “Αριστεράς”, για να ελέγχουν τον δημοκρατικό λαό, ο οποίος θα μπορούσε ν’ αμφισβητήσει το φασισταριό. Τον αντιμοναρχισμό των εξίσου δεξιών φασιστών του βενιζελισμού τον “βάπτισαν” “αριστερή δημοκρατικότητα”. Την αρχική και καθαρά ιδιωτικών συμφερόντων σύγκρουση μεταξύ “παλατιανών” και “παρακατιανών” την εμφάνισαν σαν “παράσταση” ιδεολογικής σύγκρουσης …Μια “παράσταση”, η οποία παίζεται μέχρι τις ημέρες μας …Τη “σύγκρουση” μεταξύ Δεξιάς κι “Αριστεράς”.

Οι “παλατιανοί” ήταν ευτυχείς. Είχαν νικήσει τους παλιούς βενιζελικούς ολοκληρωτικά. Δεν θεωρούσαν ότι θα μπορούσαν να τους απειλήσουν ποτέ ξανά. Κάθε φορά που θα τολμούσαν να σηκώσουν κεφάλι, θα τους εκβίαζαν. Θα εκβίαζαν τους κορυφαίους εκδότες τους —όπως ο Λαμπράκης— για δωσιλογισμό. Θα εκβίαζαν τους κορυφαίους πολιτικούς τους —όπως ο Παπανδρέου— για τον βρόμικο εμφύλιο. Ακόμα και κάτι φωτογραφίες του ανιψιού του Βενιζέλου —του Μητσοτάκη— με Ναζί ήταν μέσα σ’ αυτόν τον εκβιασμό. Για τα πάντα είχαν στοιχεία οι “παλατιανοί”.

Η “παρακατιανή” Δεξιά φαινόταν πως ήταν “τελειωμένη”. Θα ανεχόταν ό,τι κι αν της επέβαλαν. Ακόμα και τις ψήφους των δένδρων. Όταν δεν θα έφταναν στους “παλατιανούς” οι ψήφοι, θα μπορούσαν να μετράνε και τα “δένδρα”. Κανένας δεν θ’ αντιδρούσε, γιατί δεν θα τον συνέφερε. Το ίδιο ελεγχόμενο ήταν και το ΚΚΕ. Η “παλατιανή” Δεξιά μπορούσε ανά πάσα στιγμή να το εκβιάζει για τον εμφύλιο και τη συνεργασία του με την KGB και τη Μόσχα. Δεν χρειαζόταν καν να τους “μαλώσει” το πατερούλης από τη Μόσχα. Μπορούσαν και από μόνοι τους να τους “μαλώνουν”, εφόσον είχαν τα στοιχεία ότι προκάλεσαν τον αναίτιο και δολοφονικό εμφύλιο, εκτελώντας εντολές ξένων.

Ο θρόνος ήταν πιο ισχυρός από ποτέ και όλοι οι αντίπαλοί του στο έλεός του …Οι πραγματικοί αντίπαλοί του, που ήταν οι “παρακατιανοί” και όχι οι δήθεν αντίπαλοί του, όπως ήταν το ΚΚΕ …Οι πραγματικοί αντίπαλοι, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους ήταν οι παλιοί βενιζελικοί. Αυτοί ο “παλατιανοί” δεξιοί φύλασσαν τα αρχεία των εγκλημάτων πολέμου σαν τα “μάτια” τους. Κάθε φορά που κάποιος τους αμφισβητούσε, ανέσυραν από αυτά τα αρχεία την υπόθεσή του. Οι βενιζελικοί ήταν “παγιδευμένοι” από τα δικά τους σφάλματα …Τα σφάλματα των Λαμπράκηδων, τα οποία οι “παλατιανοί” φρόντιζαν πάντα να τους τα “υπενθυμίζουν”.

Όμως, ήταν τυχεροί, γιατί, ενώ αυτοί κοιμούνταν, η τύχη τους “δούλευε” ασταμάτητα. Γιατί συνέβαινε αυτό; Γιατί, στο διάστημα που οι “παρακατιανοί” ταπεινώνονταν ασυστόλως στην Ελλάδα, στον παγκόσμιο χώρο συνέβαιναν κοσμογονικές εξελίξεις. Η σύγκρουση μεταξύ Βρετανών και Αμερικανών στο ανώτατο επίπεδο στην πραγματικότητα τότε ξεκινούσε. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να μην αποτελεί στόχο αυτής της σύγκρουσης για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Αυτή ήταν η τύχη των “παρακατιανών” δεξιών. Για λόγους, που είναι ευνόητοι, ξαφνικά έγιναν “απαραίτητοι” και “πολύτιμοι” για τους σφετεριστές της παγκόσμιας κυριαρχίας. Εκεί που ήταν “τελειωμένοι”, ξαφνικά ανέκτησαν τις ελπίδες τους, γιατί “τελείωνε” η ίδια η κατάσταση στην οποία ήταν “τελειωμένοι” …Ξαφνικά έγιναν περιζήτητοι.

Γιατί τους είχαν ανάγκη οι Αμερικανοί; Γιατί ήθελαν να βρουν ανθρώπους στην Ελλάδα, ώστε να “μετακινήσουν” για λόγους ιδεολογίας την Ελλάδα από τη βρετανική επιρροή. Δεν ήθελαν να την αποσπάσουν αυθαίρετα και να έρθουν σε σύγκρουση με τους Βρετανούς. Να “κλέψουν” τους συνεταίρους τους ήθελαν και όχι να συγκρουστούν μαζί τους. Το κύριο πρόβλημά τους, δηλαδή, ήταν πως η Ελλάδα δεν ήταν “ορφανή”, αλλά “ανήκε” ήδη στους Βρετανούς. Ήταν μια χώρα, η οποία συνδεόταν με τα ζωτικά συμφέροντα της Βρετανίας στην περιοχή. Έπρεπε ν’ ανατραπεί το πολιτικό σκηνικό αυτής της χώρας, για να μπορέσουν τα αμερικανικά συμφέροντα να μονοπωλήσουν τις επιλογές της. Έπρεπε ν’ ανατραπεί η κυριαρχία των αγγλόφιλων “παλατιανών” και αυτό μπορούσαν να το κάνουν μόνον μέσω των “παρακατιανών” …Των “παρακατιανών”, οι οποίοι μετά το ναζιστικό “κάζο” όχι μόνον φιλοαμερικανοί θα δήλωναν, αν τους “έσωζαν” οι Αμερικανοί, αλλά και φιλοεξωγήινοι, αν τους το ζητούσαν.

Αυτήν την αγγλόφιλη Δεξιά στοχοποίησαν οι Αμερικανοί και ανέλαβαν να την “γκρεμίσουν” από τον θρόνο της. Ξεκίνησαν να τη φθείρουν με την Αποστασία …Την Αποστασία, που την έκαναν με αμερικανικά δολάρια οι “παρακατιανοί”. Από εκεί και πέρα ό,τι είδαμε να συμβαίνει ήταν μεθόδευση, για να περάσει η χώρα στον έλεγχο των Αμερικανών. Ό,τι πονηρό έγινε από την Αποστασία κι εντεύθεν, δεν έγινε για να “δουλευτούν” οι Έλληνες από τους Αμερικανούς, αλλά οι Εγγλέζοι από τους Αμερικανούς. Χούντες, Πολυτεχνεία, “τρομοκρατία”, Πρωτοβουλία των Έξι κλπ., ήταν για να μπερδευτούν οι Εγγλέζοι και όχι οι Έλληνες. Οι νέοι ιμπεριαλιστές δεν είχαν πρόβλημα με τους Έλληνες. Μπορούσαν να τους επιβάλουν ως πρωθυπουργούς ακόμα και τα σκυλιά τους …όπως αποδείχθηκε και με τον Bravo Giorgo.

Αυτοί, οι οποίοι δεν έπρεπε ν’ αντιδράσουν, ήταν οι Εγγλέζοι, οι οποίοι θα έχαναν την Ελλάδα από την “αυλή” τους …Οι Εγγλέζοι, οι οποίοι θα έχαναν ένα ακόμα λαμπερό “πετράδι” από το μισοδιαλυμένο “στέμμα” τους. Γι’ αυτόν τον λόγο ακολουθήθηκε μια πολύ “λεπτή” πολιτική. Οι Αμερικανοί χρηματοδότησαν την Αποστασία, η οποία με τη σειρά της έφερε την αμερικανόδουλη Χούντα, που “έριξε” το αγγλόφιλο Παλάτι. Το Παλάτι δεν το “έριξαν” οι Έλληνες και η Δημοκρατία. Το Παλάτι το “έριξαν” ξένοι πράκτορες και η Χούντα …Η Χούντα των “παρακατιανών” συνταγματαρχών, γιατί —αν θυμάται κάποιοι— ακόμα και το Παλάτι δοκίμασε να κάνει πραξικόπημα με δικούς του “παλατιανούς” στρατηγούς, αλλά απέτυχε. Η Χούντα, που πέτυχε, ήταν αυτή των “παρακατιανών” …Η Χούντα των αγράμματων καραβανάδων.

Είναι προφανές πως όλα ήταν “στημένα”, για να ξεγελαστούν κυρίως οι Εγγλέζοι και όχι οι Έλληνες. Η Χούντα ήταν το colpo grosso των Αμερικανών στην Ελλάδα. Η Χούντα ήταν το ενδιάμεσο στάδιο, για να περάσει η Ελλάδα από τον βρετανικό έλεγχο στον αμερικανικό. Η Χούντα, δηλαδή, έγινε με έναν συγκεκριμένο στόχο. Ν’ ανατραπεί το Παλάτι και να στηθεί η μεταχουντική εποχή αποκλειστικά με αμερικανόδουλους παράγοντες …Έγινε, για να πετύχουν οι Αμερικανοί τον “απογαλακτισμό” του κράτους από τους Βρετανούς …Για να προχωρήσουν στην πλήρη αμερικανοποίησή του.

Από εκεί και πέρα οι Αμερικανοί, μέσω των μυστικών τους υπηρεσιών, δημιουργούσαν τους δικούς τους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες της μεταχουντικής εποχής. Δημιουργούσαν τους δικούς τους μεγιστάνες, ώστε να ελέγχουν το ελληνικό κράτος και την οικονομία του απόλυτα. Αυτή η κατάσταση “χτίστηκε” πάνω στους βενιζελικούς …Αποκλειστικά πάνω σε βενιζελικούς. Πολιτικά “χτίστηκε” πάνω στον Παπανδρέου και τον Μητσοτάκη. Όμως, οικονομικά, ο θεμέλιος λίθος αυτής της κατάστασης ήταν η οικογένεια Βαρδινογιάννη …Μια οικογένεια ακραιφνών βενιζελικών. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι ο Παύλος Βαρδινογιάννης ήταν φίλος, συνεργάτης και μοναδικός βουλευτής του Μητσοτάκη στη μοναδική φορά που εμφανίστηκε το κόμμα των Νεοφιλελεύθερων.

Μετά την “πτώση” του Παλατιού, ξεκινάει μια φρενήρης προσπάθεια ν’ αλλάξουν τα πάντα στην Ελλάδα. Προκειμένου να εδραιωθεί η παντοκρατορία των Αμερικανών στην Ελλάδα, “ξηλώνουν” ό,τι θα μπορούσε να δίνει δύναμη στη βρετανική πολιτική. Στο διάστημα αυτό ενισχύεται σε όλα τα επίπεδα η φιλοαμερικανική Δεξιά, την οποία αντιπροσωπεύουν οι βενιζελικοί …Η “παρακατιανή” Δεξιά, η οποία, για λόγους σχεδιασμού, έβαλε μέχρι και αριστερού τύπου “σοσιαλιστικό” προσωπείο.

Γιατί όμως είχαν ανάγκη τη Χούντα και δεν προχώρησαν σε μια απλή “αλλαγή” καθεστώτος μέσω εκλογών; Είχαν τις δυνάμεις να το επιτύχουν, όπως μας δείχνει η εκλογική νίκη της Ένωσης Κέντρου. Αυτό από μόνο του δεν αρκούσε, γιατί οι βενιζελικοί εκβιάζονταν. Μόνον μέσω της Χούντας θα “ξέπλεναν” τα αμαρτήματα των βενιζελικών. Πώς θα γινόταν αυτό; Θα δημιουργούσαν μια Χούντα, η οποία θα επέτρεπε στους βενιζελικούς ν’ “αντισταθούν” στο όνομα της Δημοκρατίας …Μια Χούντα “στημένη”, η οποία θα έδινε “ένσημα” δημοκρατικού αγώνα στους δικούς τους ανθρώπους, ώστε να νομιμοποιηθούν στη φιλοαμερικανική περίοδο που θ’ ακολουθούσε …Ενός αγώνα, που τον είχαν ανάγκη αυτοί, οι οποίοι μέχρι εκείνη την ώρα εκβιάζονταν για τον δωσιλογισμό τους …Μια Χούντα, η οποία θα “υπνώτιζε” την “παλατιανή” Δεξιά και με τη συμπεριφορά της θα λειτουργούσε σαν κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τους “παρακατιανούς”.

Το παραμύθι, δηλαδή, ήταν έτοιμο από την αρχή. Με τον “αγώνα” τους για τη Δημοκρατία οι βενιζελικοί θα “αποδείκνυαν” πως ήταν αθώοι του αίματος της προδοσίας. Απλά οι άνθρωποι “λάτρευαν” την Δημοκρατία. Τη λάτρευαν τόσο πολύ, που, επί κατοχής έκαναν την καρδιά τους “πέτρα” και συνεργάστηκαν με τους Ναζί, προκειμένου να την προστατεύσουν από τους κομμουνιστές. Αυτό ήταν το “παραμύθι” των Αμερικανών και αυτό γινόταν μόνον με τη Χούντα. Η Χούντα το έκανε αληθοφανές. Ξαφνικά όλοι οι πρώην δωσίλογοι ή τα παιδιά τους έγιναν “αντιστασιακοί” …Εκ του ασφαλούς “ήρωες”. Κάπου εκεί μπερδεύτηκε κι ο φουκαράς ο Παναγούλης και πήγε να μπει ακάλεστος στο “παιχνίδι”. Δεν γνώριζε ότι το παιχνίδι ήταν “σικέ” …Η συνέχεια είναι γνωστή …Τον έφαγε το μαύρο το “σκοτάδι” …Οι “ήρωες” της αντίστασης είχαν “καπαρωμένες” τις θέσεις.

Όμως, η Χούντα ήταν απαραίτητη και για ένα άλλο πράγμα. Δεν αρκούσε ν’ αλλάξει η πολιτική ηγεσία της χώρας, ώστε ν’ αλλάξει το πρόσωπό της. Έπρεπε ν’ αλλάξει και η οικονομική της άρχουσα τάξη. Μέχρι τότε αυτή η άρχουσα τάξη ήταν αγγλόφιλη και αυτό επηρέαζε τη συνολική λειτουργία της χώρας. Αυτό όμως δεν μπορούσε ν’ αλλάξει από μόνο του. Επεμβάσεις στην οικονομία μπορούσαν να γίνουν μόνον με αυθαιρεσία της εξουσίας και γι’ αυτό τούς ήταν απαραίτητη μια Χούντα. Τα πάντα απαιτούσαν μεθόδευση, προκειμένου να υλοποιηθούν. Τίποτε δεν ήταν εύκολο, γιατί δεν το επέτρεπαν τα μεγέθη της Ελλάδας. Οι Αμερικανοί επιθυμούσαν να δημιουργήσουν τα νέα “τζάκια”, για να ελέγχουν απόλυτα την αμερικανόστροφη πλέον μεταχουντική Ελλάδα …αλλά αυτό είναι μια κουβέντα.

Τι “τζάκια” να φτιάξεις σε μια μικρή και θεόφτωχη χώρα; Τα “τζάκια” των αρχιτσαγκάρηδων ή των αρχιμπακάληδων; Τίποτε δεν υπήρχε στη χώρα. Λογικό ήταν. Τι μπορεί να υπάρχει υγιές και χρυσοφόρο, για να δημιουργήσει μεγιστάνες σε μια χώρα, η οποία είχε ισοπεδωθεί από τον πόλεμο και τον εμφύλιο που ακολούθησε; …Σε μια χώρα, η οποία αιμορραγούσε πληθυσμιακά και ζούσε με εμβάσματα του εξωτερικού; …Σε μια χώρα, στην οποία τα λίγα ισχυρά της τέκνα ήταν διακριθέντες του εξωτερικού; Επιπλέον, δεν βοηθούσαν και τα μεγέθη. Πώς θα τα φτιάξεις τέτοια “τζάκια”, χωρίς να υπάρχει μια αντίστοιχη αγορά;

Αντιλαμβανόμαστε πως δεν υπήρχαν πολλές επιλογές γι’ αυτούς. Η λύση ήταν μία και μοναδική. Το μόνο, που μπορούσες να κάνεις, ήταν να δημιουργήσεις —μέσω της εξουσίας— μεγιστάνες από την κοινή περιουσία. Είτε να πάρεις φιλέτα της συλλογικής ελληνικής περιουσίας και να τα δώσεις στους “εκλεκτούς” σου ιδιώτες είτε να προχωρήσεις σε μεγάλες κρατικές επενδύσεις στον τομέα των υποδομών, προκειμένου να δημιουργείς πλούσιους εργολάβους με απευθείας αναθέσεις …Αυτό και έκαναν. Το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής μέσα σε ελάχιστο χρόνο άρχισε να φαίνεται.

Η ελληνική οικονομία μπορεί να μην είχε τις δυνατότητες να “παράγει” μεγιστάνες, αλλά η ίδια η Ελλάδα ήταν ένα κεφάλαιο, το οποίο, αν μεταβιβαζόταν σε κάποιους ιδιώτες, θα τους καθιστούσε μεγιστάνες στην τοπική κοινωνία και οικονομία. Αυτό, δηλαδή, δρομολογήθηκε τότε. Η Ελλάδα, ως κεφάλαιο, άρχισε να κατακερματίζεται και να μοιράζεται μέσω της Χούντας σε χαφιέδες των Αμερικανών και της CIA …Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Αυτή η φάμπρικα ξεκίνησε με τους Βαρδινογιάννηδες και με τους Λάτσηδες.

Επειδή, λόγω εποχής, δεν ήταν εύκολο να ξεκινήσουν να δημιουργούν μεγιστάνες, μοιράζοντας το ίδιο το χρυσοφόρο δημόσιο κεφάλαιο, ξεκίνησαν να μοιράζουν τις μέχρι τότε χρυσοφόρες κρατικές δραστηριότητες. Αφαιρούσαν σίγουρες και εξασφαλισμένα κερδοφόρες δραστηριότητες από το κράτος —το οποίο μέχρι τότε είχε τα κεφάλαια και τα μέσα για να τις δρομολογήσει— και τις παρέδιδαν σε ιδιώτες …Σε ιδιώτες τύπου Βαρδινογιάννη και Λάτση …Σε ιδιώτες, τους οποίους είναι προφανές πως είχε ελέγξει, εγκρίνει και προτείνει η CIA …Σε ιδιώτες κατά “σύμπτωση” βενιζελικούς και “δημοκράτες”, οι οποίοι διακρίνονταν μέσα σε μια “δεξιά” Χούντα και γίνονταν μεγιστάνες “ξεγελώντας” την.

Ταυτόχρονα με τα δημόσια έργα οι Αμερικανοί ενθάρρυναν και τις ξένες παραγωγικές επενδύσεις στην Ελλάδα, προκειμένου να δημιουργήσουν συνθήκες αστυφιλίας. Γιατί; Για να δημιουργήσουν ακόμα πιο πολλά “μικροτζάκια” του μπετόν …”Τζάκια” της αντιπαροχής …”Τζάκια”, τα οποία το περιβόλι του παππού στους Αμπελόκηπους το έκαναν δύο επταόροφες οικοδομές και έβλεπαν τον κόσμο από “ψηλά”. Τότε έγινε η Αθήνα μια “θάλασσα” από “μπετόν”, αλλά δημιουργήθηκε η μικροαστική της τάξη …Η τάξη εκείνη, η οποία εκπαιδευόταν από τη Χούντα να περιμένει να προοδεύσει από τα ελέη του κράτους και η οποία ήταν απαραίτητη για την επόμενη εποχή …Η τάξη εκείνη, η οποία μυστηριωδώς προόδευσε επί Χούντας και στη μεταπολίτευση παρίστανε την “αντιστασιακή” και την “αντιδεξιά”.

Στο διάστημα αυτό —και για να μην υπάρχει φθορά προσώπων— οι Αμερικανοί “απέσυραν” τόσο τον Παπανδρέου όσο και τον Μητσοτάκη από τη χώρα. Αν παρέμεναν στη χώρα, θα “φθείρονταν”, γιατί κάτι έπρεπε να κάνουν “εναντίον” της Χούντας και αυτό —λόγω του “μεγέθους” τους— θα ήταν αναγκαστικά μεγάλο …πράγμα ανεπιθύμητο. Τους “απέσυραν” και τους διατήρησαν “φρέσκους”, μέχρι να τους επαναφέρουν. Στο μεταξύ “φτιάχνονταν” οι “παρακατιανοί”. Ποιος όμως εκείνη την εποχή ήταν ο κορυφαίος “παρακατιανός”, ο οποίος παρέμενε στην Ελλάδα και άρα ήταν ο μόνιμος συνομιλητής των Αμερικανών; …Ο γιος του “μεγάλου” Λαμπράκη …Ο “μυστικός” αρχηγός της “παράταξης”, η οποία προοριζόταν να επικρατήσει …Ο αρχηγός, που, αν ζητούνταν από αυτήν την “παράταξη” μια αντιπαροχή, θα ήταν αυτός ο οποίος θα τη συμφωνούσε.

Αν η “αντιπαροχή” για την απόλυτη κυριαρχία των δωσίλογων ήταν μια νέα προδοσία, τότε πού θα την αναζητούσαμε; Αν η Χούντα ήταν το προπαρασκευαστικό στάδιο για την επικράτηση αυτών, ποιο ήταν το “κόστος” της; Οι ίδιοι άνθρωποι ήταν, που, για να επικρατήσουν στην Ελλάδα, μας οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή. Τα παιδιά τους πού θα μας οδηγούσαν; Μήπως στην καταστροφή της Κύπρου;

Υπό το πρίσμα αυτής της γνώσης μήπως φαίνεται στον αναγνώστη κάπως πιο πιθανή και λογική η αποκάλυψη ότι ο Λαμπράκης ήταν ο ιθύνων νους του πραξικοπήματος της Κύπρου, που οδήγησε στην καταστροφή της; Μήπως αυτό, που “ξέρει” τώρα, μπορεί να ισχυριστεί ότι το “γνωρίζει” πλέον;

Το γνωρίζει, γιατί απλούστατα δεν μπορεί να έγινε κάτι διαφορετικό. Είναι λογικό να γίνει αυτό από τους συγκεκριμένους ανθρώπους. Όποιος γνωρίζει τους δωσίλογους και τους Λαμπράκηδες, μπορεί να θεωρεί ως λογικό να συναντιούνται στις βίλες τους με δικτάτορες και μεγιστάνες. Αν κάποιος γνωρίζει τον Λαμπράκη, γνωρίζει πως ήταν μέσα στα πλαίσια της λογικής του η ΠΟΥΣΤΙΑ …Άλλωστε ανήκε στα “ήθη” των βενιζελικών να συζητάνε τα εθνικά μας θέματα στα σαλόνια και στις τουαλέτες τους. Ο Μητσοτάκης σχετικά πρόσφατα διαιώνισε αυτήν την οικογενειακή “παράδοση”, επιδιώκοντας την ανατροπή του Τάσσου Παπαδόπουλου έξω από την τουαλέτα του σπιτιού του.

Αυτό, το οποίο έχει σημασία, για να συνεχίσουμε την ανάλυση, είναι ότι οι Αμερικανοί, μέσω της Χούντας, μπορούσαν και “έστηναν” όπως ήθελαν την εποχή της μεταπολίτευσης …Εξαιτίας της Χούντας …Χωρίς στην κυριολεξία να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν …Αυτοί έδιναν εντολές και η Χούντα εκτελούσε …Συσκέπτονταν οι Αμερικανοί με τον Λαμπράκη και μερικούς άλλους βενιζελικούς και η Χούντα απλά υπάκουε …Η Χούντα, που μέχρι και τον Λαμπράκη τον εμφάνισε σαν “αγωνιστή” κατά της ιδίας …Μιλάμε για γελοία πράγματα.

Η “ντρίμπλα” των Αμερικανών απέναντι στους Βρετανούς ήταν έξυπνη. Το “έριξαν” το Παλάτι και κανένας δεν αντέδρασε, γιατί κανένας δεν κατάλαβε τι συμβαίνει. Φαινομενικά οι Βρετανοί θα “έχαναν” από αυτήν την “πτώση”, αλλά οι Αμερικανοί δεν θα εμφανίζονταν ως άμεσα κερδισμένοι, εφόσον στην εξουσία θα ανέβαιναν οι “υβριστές” τους …Μιλάμε για την ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ του αιώνα. Στην εποχή της αμερικανόδουλης μεταπολίτευσης θα διέπρεπαν οι “Αντιαμερικανοί”. Τη Χούντα των Αμερικανών θα τη “χρεωνόταν” η “παλατιανή” Δεξιά, η οποία στην πραγματικότητα καταστράφηκε από αυτήν. Τις αντιστασιακές “δάφνες” θα τις έπαιρναν οι βενιζελικοί, οι οποίοι ήταν οι μόνοι κερδισμένοι από τη Χούντα …Πρέπει κάποιοι να ξεκαρδίζονταν στα γέλια, όταν κάποιοι άλλοι φώναζαν στους δρόμους “…ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά”.

Σ’ αυτόν τον “όμορφο” αμερικανικό κόσμο θα επιβίωναν όσοι ήταν χρήσιμοι και ανάμεσά τους ήταν και το ΚΚΕ. Για τους ίδιους λόγους και για τα ίδια συμφέροντα, που περιγράψαμε πιο πάνω για τις “συγγενείς” Τάξεις, θα επιβίωνε και το ΚΚΕ …Το χρήσιμο για τους Άγγλους ΚΚΕ, το οποίο θα γινόταν χρήσιμο και για τους Αμερικανούς. Απλά στην αμερικανική εκδοχή θα ήταν νόμιμο, ενώ στη βρετανική ήταν παράνομο. Η χρηματοδότησή τους θα ήταν εξασφαλισμένη και στην νέα περίοδο. Απλά δεν θα έπαιρναν αγγλικές λίρες, αλλά αμερικανικά δολάρια.

Ο ελληνικός λαός θα “δενόταν” χειροπόδαρα και θα είχε σαν ηγέτη του αυτόν, που ΘΑ τον “ξέδενε” …Μιλάμε για τον απόλυτο πολιτικό “σουρεαλισμό”. Η αμερικανική κυριαρχία στην Ελλάδα θα στηνόταν πάνω στον “κατασκευασμένο” αντιαμερικανισμό του Ανδρέα. Αντιλαμβανόμαστε ότι το μέλλον του Ανδρέα Παπανδρέου και η κυριαρχία του στη μεταπολίτευση σχεδιαζόταν από τους Αμερικανούς από τη δεκαετία του ’60 και όχι από τη δεκαετία του ’80 όπου αυτός εμφανίστηκε.

Σ’ αυτόν τον σχεδιασμό ανήκαν και τα διάφορα “Πολυτεχνεία” των μυστικών υπηρεσιών και των χαφιέδων. Σ’ αυτόν τον σχεδιασμό ανήκε και η “τρομοκρατική” οργάνωση 17 Νοέμβρη, η οποία “χτυπούσε” κατά “σύμπτωση” μόνον όταν βόλευε και εξυπηρετούσε τον Ανδρέα. Αυτόν τον σχεδιασμό επιβεβαιώνουν τα χαρτιά, τα οποία έρχονται στο φως της δημοσιότητας περί μυστικών “συμφωνιών” του Ανδρέα με τη CIA, αλλά και δηλώσεις τύπου Θεοδωράκη περί “Λύσης-Καραμανλή”. Οι πάντες θα συνέβαλαν στο ν’ ανέβει στην εξουσία ο Ανδρέας και το σημαντικότερο όλων να παραμείνει σ’ αυτήν για αρκετές δεκαετίες …Τόσο “δημοκρατικός” ήταν ο σχεδιασμός τους. Αυτός ο σχεδιασμός θα επιβαλλόταν μέσω της Χούντας.

Όμως, η Χούντα σε κάποια στιγμή έπρεπε να “πέσει”, όπως “πέφτουν” τα “καλουπώματα” των κατασκευαστών. Η “πτώση” της Χούντας θα έπρεπε να γίνει με θεαματικό τρόπο, ώστε εκεί να γίνει ένα “αλισβερίσι” που θα δημιουργούσε “ήρωες”, οι οποίοι θα έμπαιναν στο παιχνίδι της επόμενης “ημέρας” …Το νέο “αίμα” της δημοκρατίας, που υποτίθεται θ’ αναλάμβανε τη διαδοχή από την προηγούμενη φθαρμένη Δεξιά …Το φρέσκο αίμα, που θ’ αναλάμβανε στη νιότη του να φέρει τη “φαντασία” στην εξουσία. Τότε ήταν που μπήκε στα πράγματα η περίφημη “γενιά του Πολυτεχνείου”. Μια “γενιά” στελεχωμένη αποκλειστικά από τα παιδιά των βενιζελικών …Η γενιά, που, όπως προείπαμε, είχε πρόβλημα το φαίνεσθε …Η γενιά, της οποίας τα μέλη έχουν φάτσες, που δεν ταιριάζουν με τα βιογραφικά τους.

Αυτό δεν είναι κάτι το μυστήριο, αν σκεφτεί κάποιος το πώς έγινε η επιλογή τους. Ο ίδιος ο Λαμπράκης έκανε το face-control σ’ αυτούς οι οποίοι θα έμπαιναν στο Πολυτεχνείο. Διαλεγμένοι ένας προς έναν από τον κορυφαίο δωσίλογο της χώρας είναι η διαβόητη γενιά του Πολυτεχνείου. Διάλεγε ο Λαμπράκης με τα δικά του κριτήρια. Διάλεγε τις φάτσες που του έμοιαζαν ή τις φάτσες που του άρεσαν. Διάλεγε μούρες όμοιες με τη δική του και γι’ αυτό βλέπουμε αυτά που βλέπουμε. Παιδιά των “συναγωνιστών” του φίλων και κολλητών του επέλεγε να “ηρωοποιήσει”.

Γι’ αυτόν τον λόγο πολλοί από τους φοιτητές εκείνης της εποχής δεν καταλάβαιναν τον λόγο που, ενώ υποτίθεται ζητούνταν γενναίοι —για να μπουν στο Πολυτεχνείο—, τα πράγματα δεν ήταν ελεύθερα. Δεν καταλάβαιναν πως γινόταν face-control από τον αντιχουντικό “αγωνιστή” του Κολωνακίου. Δεν καταλάβαιναν, γιατί απλούστατα δεν ήξεραν ότι ο Λαμπράκης εκείνη την ώρα με άδεια της αμερικανικής πρεσβείας αποφάσιζε για το ποιος θα γίνει με μια νύχτα “αντίστασης” “ήρωας” για πάντα. Αποφάσιζε για το ποιος θα “βολευόταν” για πάντα …Ποιος δεν θα ξαναδούλευε ποτέ στη ζωή του και θα ζούσε σαν πλούσιος. Όλα αυτά γινόταν με “φάμπρικα” το Πολυτεχνείο. Όποιος δεν ήταν αρεστός στον Λαμπράκη, απλά δεν έμπαινε στο Πολυτεχνείο. Θα παρέμενε στη Νομική και βέβαια στην αφάνεια.

Μιλάμε για πραγματικό casting μιας πραγματικής παράστασης. Μέχρι και τηλεοπτικό συνεργείο είχαν στήσει έξω από το Πολυτεχνείο πριν καν πάνε εκεί οι “ήρωες” …Ξένο συνεργείο και όχι “ταπεινό” ελληνικό. Κάποιοι φοιτητές έφαγαν και ξύλο έξω από το κτίριο του Λαμπράκη γι’ αυτήν τη “μοιρασιά”. Κάποιοι άλλοι του υπόσχονταν προσωπικούς “ηρωισμούς”, προκειμένου να τους επιλέξει. Κρίμα που δεν ζούσε ο πατέρας του να τον καμαρώσει …Η “εθνική απώλεια”, όπως τον χαρακτήρισε μετά τον θάνατό του ο Καραμανλής. Δεν ζούσε, για να καμαρώσει τον γιο του, ο οποίος “έχτιζε” τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Υπό τους ήχους του Βάγκνερ και του Μπετόβεν διαλέγονταν τα “τούβλα”, τα οποία θα έχτιζαν το “κάστρο” της ελληνικής δημοκρατίας.

Αυτή η βενιζελική νέα γενιά “ηρώων” υπό την καθοδήγηση του Λαμπράκη θα πλαισίωνε τους “εξόριστους” βενιζελικούς ηγέτες, οι οποίοι θα “επέστρεφαν” στην Ελλάδα, για να κυβερνήσουν την Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Θα πλαισίωνε τους επιφανείς βενιζελικούς, οι οποίοι ήδη είχαν αρχίσει κρυφά να επιστρέφουν …με πρώτο τον Μητσοτάκη. Ο Μητσοτάκης προφανώς μύρισε τα “δάκτυλά” του και κατάλαβε ότι θα “πέσει” η Χούντα. Ρίσκαρε υποτίθεται την επιβίωσή του, για να επιστρέψει στην Ελλάδα, χωρίς να έχει αλλάξει κανένας από τους λόγους για τους οποίους προηγουμένως είχε φύγει από τη χώρα. Επειδή ήταν “τυχερός”, με λίγους μήνες φυλάκισης απέκτησε και τα αντιστασιακά “ένσημα” που χρειαζόταν, προκειμένου να επιστρέψει επιτυχώς στη μεταχουντική πολιτική σκηνή. Η Χούντα “έπεσε” κι ανάμεσα στους απελευθερωμένους, οι οποίοι “γιόρταζαν” την “αντίστασή” τους, ήταν και Μητσοτάκης.

Γιατί όμως δεν επέβαλαν τον Ανδρέα από το ’74 και μετά και προτίμησαν να δρομολογήσουν το ενδιάμεσο στάδιο-Καραμανλή; Για πολύ απλούς λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν ότι η πτώση της Χούντας θα ξανάνοιγε την “όρεξη” του Παλατιού και των “παλατιανών”. Δεν μπορούσαν οι Αμερικανοί να τους αποκλείσουν από το “δικαίωμά” τους. Δεν μπορούσαν αυτοί, οι οποίοι θα “πουλούσαν” δημοκρατία στην Ελλάδα, να κάνουν πολιτική αποκλεισμών …και μάλιστα αποκαλυπτικών; Επιπλέον, το Παλάτι μισούσε τη Χούντα και δεν θα άφηνε να περάσουν οι επιλογές της. Δεν θα τις άφηνε, γιατί στο σύνολό τους απειλούσαν τα συμφέροντα των δικών του ανθρώπων. Η Χούντα έφτιαξε πλούσιους τους “παρακατιανούς” και ως εκ τούτου οι “παλατιανοί” θα αντιδρούσαν μετά την πτώση της.

Ως εκ τούτου, για να τους εξουδετερώσουν, θα έπρεπε να τους παγιδεύσουν. Έπρεπε η “παλατιανή” Δεξιά να προδοθεί από δικό της άνθρωπο και τέτοιος ήταν ο Καραμανλής …Ο Καραμανλής, ο οποίος θεωρητικά θ’ αναλάμβανε ως γνήσιος και από τους τελευταίους προχουντικούς πρωθυπουργούς της “παλατιανής” Δεξιάς να την επαναφέρει στην εξουσία. Θεωρητικά “παλατιανός”, εφόσον για τους δικούς του προσωπικούς λόγους μισούσε το Παλάτι. Αυτόν τον άνθρωπο επέλεξαν να ηγηθεί της επόμενης ημέρας, για να μην αντιδράσουν οι “παλατιανοί” και ξαναδιεκδικήσουν για λογαριασμό τους την πρωτοκαθεδρία …Μια πρωτοκαθεδρία, η οποία θα επανέφερε τους Βρετανούς στην Ελλάδα. Αυτός ήταν ο πρώτος λόγος, που δρομολόγησαν την περίοδο Καραμανλή.

Ο δεύτερος λόγος είχε σχέση με τον ίδιο τον Ανδρέα. Ο ανυπόληπτος Ανδρέας, ως γνήσιος γιος του ανυπόληπτου “Γέρου”, μπορούσε να πέσει θύμα εκβιασμού των “παλατιανών”, αν εμφανιζόταν μετά την πτώση της Χούντας να τους “αποκλείσει” από την εξουσία. Ήταν “εντοπισμένος” από αυτούς και τον γνώριζαν. Επιπλέον ο Ανδρέας ήταν αντιπαθής σε μεγάλη μερίδα του λαού και ως εκ τούτου δεν ήταν εύκολο να τον επιβάλουν …και, ακόμα κι αν τον επέβαλαν με τρόπο εκβιαστικό, αυτό δεν θα είχε διάρκεια. Ένας λαός, ο οποίος έβγαινε από τη Χούντα, δεν θα ανεχόταν τον γελοίο “αντιστασιακό” των ξενοδοχείων, των πορνών και των μεθυσιών. Δεν θα ανεχόταν τον “κληρονόμο” και προκλητικό τεμπελχανά, τον οποίο πολλοί Έλληνες τον έβλεπαν με μίσος, όπως έβλεπαν οι Ιρακινοί τον Ουντάι, τον γιο του Σαντάμ. Δεν θα ανεχόταν τον “ποντικό”, τον οποίο τον έψαχναν οι Συνταγματάρχες στις σοφίτες, για να τον φυγαδέψουν στις ΗΠΑ.

Αυτοί ήταν οι λόγοι, που ανάγκασαν τους Αμερικανούς να “παίξουν” αυτά τα παιχνίδια. Ήταν αναγκασμένοι, γιατί, παρ’ όλη την ισχύ που στο μεταξύ είχαν αποκτήσει, δεν ήθελαν να έρθουν σε απευθείας σύγκρουση με τους Βρετανούς …Σύγκρουση αναπόφευκτη, αν σκεφτεί κάποιος τη ζημιά που ήδη τούς είχαν κάνει με τη Χούντα. Με την αμερικανόδουλη Χούντα ήδη τούς είχαν κάνει ζημιά με την πτώση του Θρόνου στην Ελλάδα και ταυτόχρονα είχαν παίξει το “παιχνίδι” της Κύπρου …Ένα παιχνίδι ανθελληνικό, αλλά ταυτόχρονα και αντιβρετανικό. Για ξεκάρφωμα, λοιπόν, δεν ήθελαν την αμερικανόδουλη Χούντα να τη διαδεχθεί ένας υπάλληλός τους …Πολύ γνωστός υπάλληλός τους, όπως ο Ανδρέας …Πάρα πολύ γνωστός και συμπατριώτης σε όλα τα επίπεδα με τον διαβόητο Κίσινγκερ, ο οποίος μεθόδευσε την κυπριακή τραγωδία. Για να μην έρθουν λοιπόν σε ρήξη με τη Βρετανία, επέλεξαν τη λύση-Καραμανλή.

Πήγαν στο Παρίσι και βρήκαν τον πραγματικά ασύνδετο με την ελληνική πραγματικότητα Καραμανλή. Βρήκαν τον άεργο, άνεργο και ανεπάγγελτο χωριάτη να παριστάνει τον γκόλφερ, “μασουλώντας” τα κλεμμένα της θητείας του, που τσιμεντοποίησε τη χώρα. Βρήκαν τον γνήσιο “κουρασμένο” θείο του γνήσιου “κουρασμένου” Κωστάκη. Βρήκαν ένα παλιό υποτακτικό της αγγλόφιλης Φρειδερίκης, για να το φέρουν στην Ελλάδα σαν “λύση”, ώστε να κλείσουν τα βρετανικά “μάτια”.

Ποιος θα μπορούσε ν’ αμφισβητήσει αυτήν τη δήθεν φιλοαγγλική επιλογή των ΗΠΑ; Ο Καραμανλής θεωρητικά ήταν σε όλη του τη ζωή “παλατιανός” …Ένα πραγματικό οικόσιτο των Άγγλων και του θρόνου …Οικόσιτο στην περίοδο της κατοχής, όπου με έξοδα των Άγγλων λιάζονταν στον Νείλο …Οικόσιτο και στη μεταπολεμική περίοδο του αγγλόφιλου Θρόνου, που στην κυριολεξία τον πήρε από τον “πάτο” της κοινωνίας και τον διόρισε Πρωθυπουργό και αρχηγό της Δεξιάς …Της αγγλόφιλης μεταπολεμικής Δεξιάς. Αυτόν τον Καραμανλή τον είχαν ανάγκη, για να τον βάλουν να “παίξει” το παιχνίδι της αποδοχής της Χούντας.

Τον είχαν ανάγκη για την προδοσία του. Αυτός θα ήταν ο “νόμιμος” δεξιός, ο οποίος εμμέσως θα παραδεχόταν πως η Χούντα ήταν “δεξιά” και άρα πως όλοι οι βενιζελικοί ήταν “ήρωες” και “αντιστασιακοί”. Αντί δηλαδή ο ηγέτης της “παλατιανής” Δεξιάς να κάνει φύλο και φτερό τη Χούντα που έριξε το Παλάτι, για να βρει τη σχέση της με τους “παρακατιανούς”, έκανε τα ακριβώς αντίθετα. Αντί να βρει ποιοι “παρακατιανοί” Λάτσηδες, Βαρδινογιάννηδες και Μπομπολαίοι “φτιάχτηκαν” από τη Χούντα, ώστε ν’ αποκαλύψει την ταυτότητά της, “αναγνώρισε” ως Δεξιά τη Χούντα και πραγματοποίησε το δημοψήφισμα για το πολιτειακό, που γκρέμισε άπαξ το Παλάτι και το οποίο ήταν ο αρχικός στόχος της Χούντας. Αντί να ψάξει να βρει ποιος ήταν ο ρόλος του Λαμπράκη στην εποχή της Χούντας, τον νομιμοποίησε σαν μόνιμο “τιμητή” της δημοκρατίας.

Με τον Καραμανλή “τακτοποίησαν” τα πάντα εις βάρος των “παλατιανών”. Οι Έλληνες βγήκαν κερδισμένοι με την αποβολή των βασιλέων από τη δημοκρατία τους, αλλά “φορτώθηκαν” άλλους “βασιλείς” …χωρίς στέμματα …πολλαπλάσια επικινδυνότερους, γιατί δεν ήταν εύκολα εντοπίσιμοι και ήταν εξαιρετικά άπληστοι. Από τη μία βασιλική οικογένεια της προ της Χούντας εποχής πήγαμε στη “βασιλεία” των τριών οικογενειών της μεταπολίτευσης. Οι “παρακατιανοί” είχαν πετύχει τους στόχους τους και οι Αμερικανοί το ίδιο. Οι “παρακατιανοί” θα φώναζαν “…ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά” και ο υποτίθεται αρχηγός της θ’ “αποδεχόταν” τα σφάλματα της Δεξιάς. Στη νέα περίοδο Καραμανλή Αμερικανοί και “παρακατιανοί” θα έχτιζαν τη Νέα Δεξιά της μεταπολίτευσης …Την ευνουχισμένη “παλατιανή” Δεξιά, η οποία απλά θα έπαιζε τον ρόλο της “πατερίτσας” των κυρίαρχων “παρακατιανών”.

…Τότε έκαναν το εξής καταπληκτικό. Έβαλαν τον απόλυτα εκβιάσιμο Καραμανλή να καταστρέψει όλα τα αρχεία του ελληνικού κράτους για τους εγκληματίες του πολέμου. Γιατί το έκαναν αυτό; Για να σώσουν τους Γερμανούς εγκληματίες; Όχι βέβαια. Το έκαναν, για να στερήσουν από τους “παλατιανούς” το “όπλο” εκβιασμού απέναντι στους “παρακατιανούς” …Απέναντι στους δικούς τους ανθρώπους. Το έκαναν, για να σώσουν τους Έλληνες συνεργάτες των Ναζί, οι οποίοι πλέον θα συνδέονταν με τους Αμερικανούς. Είχαν ανάγκη από στελέχη πρόθυμα και έμπιστα και αυτά τα αρχεία δεν μπορούσαν να υπάρχουν και να τα απειλούν.

Γι’ αυτόν τον λόγο τούς ήταν απαραίτητος ο Καραμανλής. Δεν θα επέτρεπε ποτέ η “παλατιανή” Δεξιά σε έναν βενιζελικό να καταστρέψει αυτά τα αρχεία. Δεν θα επέτρεπε σε κανέναν “παρακατιανό” να της στερήσει το μεγάλο της “όπλο” απέναντι στους πολιτικούς αντιπάλους της. Η καταστροφή του υπέρτατου “όπλου” της “παλατιανής” Δεξιάς μόνον από έναν προδότη μπορούσε να γίνει και τέτοιος για τη συγκεκριμένη Δεξιά ήταν ο Καραμανλής. Μόνιμα προδότης και γι’ αυτό μόνιμα ευεργετημένος από τα αφεντικά των “παρακατιανών”. Με την καταστροφή αυτών των αρχείων “απελευθέρωσαν” έναν μεγάλο όγκο φασιστών …Των φασιστών, τους οποίους μέχρι τότε εκβίαζε και έλεγχε η αγγλόφιλη Δεξιά και οι Αμερικανοί τούς έβλεπαν σαν καλούς “συμμάχους”.

Γι’ αυτόν τον λόγο στην αρχή του κειμένου μιλήσαμε για τις φάτσες κάποιων επιφανών “σοσιαλιστών” …Για την αίσθηση που αποκομίζει κάποιος, βλέποντάς τους. Αν έχει αυτήν την αίσθηση ο αναγνώστης, είναι βέβαιον ότι θα καταλάβει καλύτερα το κείμενό μας. Αν στην κάθε αναφορά μας για βενιζελικούς σκέφτεται τους Μητσοτάκηδες, τους Σιφουνάκηδες, τους Πρωτοπαπάδες, τους Μαντέληδες ή τους Ρέππες, είναι βέβαιον ότι θα καταλάβει την “ουσία” του κειμένου …Απλά πράγματα. Οι Αμερικανοί με αυτόν τον τρόπο έκαναν στην Ελλάδα ό,τι έκαναν στη Γερμανία, στην Ιταλία και αλλού. “Κληρονόμησαν” τους δωσίλογους και τους συνεργάτες των Ναζί …Ο στόχος τους ήταν προφανής.

Έψαχναν τους φασίστες “πρασινοφρουρούς” της “επανάστασης” και γνώριζαν πού θα τους βρουν. Έχτιζαν το “βαθύ” ΠΑΣΟΚ και ο “βόθρος” των δωσίλογων ήταν πολύτιμος για τα σχέδιά τους. Με την καταστροφή των αρχείων από τον Καραμανλή της αγγλόφιλης Δεξιάς “κληρονόμησαν” εκτός από τους βενιζελικούς και όλη τη γερμανόφιλη “σαβούρα” της Δεξιάς. Κληρονόμησαν όλους τους δωσίλογους και τους συνεργάτες των Ναζί, οι οποίοι ήταν “δεύτεροι” στην αγγλόφιλη Δεξιά. Τότε είναι βέβαιον ότι “ανακουφίστηκαν” πολλοί …όχι μόνον Δεξιοί, αλλά και μελλοντικοί “σοσιαλιστές”. Δεν μιλάμε μόνον για τους γνωστούς Πάγκαλους, Ράλληδες, Έβερτ, αλλά και για πολλούς άλλους, τους οποίους δεν γνωρίζουμε, λόγω της καταστροφής των αρχείων.

Πολύς κόσμος “ανακουφίστηκε” από τον Καραμανλή. Για παράδειγμα, ο Μίκης Θεοδωράκης τώρα στα γεράματα μας αποκάλυψε πως πήγε στην Ουάσιγκτον, για να υπερασπιστεί τη “λύση”-Καραμανλή. Δεν μας είπε όμως τι κέρδος είχε ο ίδιος ή η οικογένειά του από τον Καραμανλή. Τι δουλειά έκανε ο βενιζελικός πατέρας του στη ναζιστική κατοχή; Είναι σίγουρο, δηλαδή, ότι πολλοί από το ΠΑΣΟΚ θα είχαν ανάλογα κέρδη …Κυρίως από το “εκσυγχρονιστικό” ΠΑΣΟΚ των επιγόνων, οι οποίοι πολύ εύκολα έπεσαν στα “δίκτυα” της γερμανικής Siemens …Εύκολα, σαν να ήταν παλιοί γνώριμοι

…Εύκολα, όπως ο Σημίτης, για του οποίου το οικογενειακό παρελθόν υπάρχουν πολλά “δεξιά” στοιχεία πριν δει το “σοσιαλιστικόν φως” το “αληθινόν” …Του Σημίτη, ο οποίος μάλλον στην κατοχή δεν στερήθηκε ούτε το γάλα ούτε το ψωμί από τους “ευγενείς” Τεύτονες …Του Σημίτη, με έναν αδερφό να “υπηρετεί” στις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Όλα αυτά δεν έγιναν τυχαία. Δεν ανήλθαν αυτοί στην εξουσία από τύχη ή εξαιτίας των ικανοτήτων τους. Υπήρχε σχεδιασμός πολύ πριν δούμε εμείς τις Χούντες και τα Πολυτεχνεία …Σχεδιασμός, ο οποίος θα οδηγούσε στο καθεστώς της μεταπολίτευσης …Στο καθεστώς των “παρακατιανών” Παπανδρέου και Μητσοτάκηδων. Αυτό το καθεστώς ανέλαβε την εξουσία από τη στιγμή που ο προδότης Καραμανλής “χρέωσε” τα πάντα στους “άλλους” …Το καθεστώς της νέας απόλυτα αμερικανόφιλης Δεξιάς. Ενός καθεστώτος, του οποίου ο Καραμανλής ήταν απλά μια “βιτρίνα”. Πραγματικός κυρίαρχος αυτού του καθεστώτος ήταν ο Παπανδρέου. Ο Παπανδρέου ήταν αυτός, ο οποίος επέβαλε την πολιτική αυτής της περιόδου —έστω και έμμεσα ως αντιπολίτευση στην αρχή— και ο Καραμανλής απλά “ακολουθούσε”.

Ο Καραμανλής δεν ήταν καθόλου εμπόδιο σ’ αυτό το καθεστώς. Όποτε ήθελαν τον “έριχναν”. Όποτε ήθελαν τον έβριζαν και τον κατηγορούσαν για όλα τα δεινά του τόπου. Τα πάντα του χρέωναν κι αυτός τα δεχόταν, γιατί αυτό ήταν η προϋπόθεση για την πολιτική του επιβίωση. Από τον εμφύλιο μέχρι τη βία και νοθεία του 1961 …και βέβαια τη δολοφονία του Λαμπράκη. Ακόμα δηλαδή και ο ίδιος ο Καραμανλής ήταν μέρος εκείνου του καθεστώτος …Του καθεστώτος, το οποίο απλά είχε δύο κομματικά “πόδια” να εναλλάσσονται στην εξουσία …Του καθεστώτος, το οποίο στηριζόταν στον δικομματισμό.

Αυτό ήταν το παιχνίδι των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης. Δεχόταν τα πάντα ο εκβιάσιμος Καραμανλής, για να τα “χρεώνεται” η αγγλόφιλη Δεξιά και ταυτόχρονα να “πιστώνεται” με credit ο Ανδρέας και η αμερικανόφιλη Δεξιά. Του έβαλαν δίπλα του “τοποτηρητή” τον Μητσοτάκη και τον έλεγχαν απόλυτα. Χωρίς καθόλου κόστος έπαιζαν όπως ήθελαν και βέβαια όπως βόλευε τον Ανδρέα. Έκαναν τον Καραμανλή έναν σάκο του “μποξ”, για να εμφανίσουν τον Ανδρέα σαν έναν “ήρωα”, ο οποίος δεν διστάζει να προκαλεί τη σκληρή “Δεξιά” …Τον “ήρωα” Ανδρέα, ο οποίος την “αντίσταση” του στη Χούντα την έκανε στην Ελλάδα μετά την πτώση της Χούντας …Τον “ήρωα” Ανδρέα, ο οποίος “έβριζε” τους πάντες, γιατί ήταν το “παλικάρι” που “αγαπούσε” τον λαό …Τον δειλό Ανδρέα, ο οποίος άρχισε ν’ αγοράζει “συμπάθεια” από τον λαό με οριακό σημείο το ’81, όπου και νίκησε στις εκλογές και απέκτησε και τυπικά τον έλεγχο της χώρας.

Η “παρακατιανή” Δεξιά, ελέω Αμερικανών, θα κυβερνούσε την Ελλάδα πλέον σαν “σοσιαλιστική”. Οι Αμερικανοί έλεγχαν τα πάντα. Ο λαός απλά θα “ψήφιζε” ό,τι του έβαζαν μπροστά του. Θα παρίστατο στις “κερκίδες” των εκλογών, για να υποστηρίζει πότε τον “Παναθηναϊκό” και πότε τον “Ολυμπιακό”. Να υποστηρίζει αναγκαστικά μία από τις δύο δικές τους ομάδες. Μια θα χειροκροτούσε τον έναν και μια τον άλλο. Θα διαχωρίζονταν με δήθεν ταξικά στοιχεία οι “οπαδοί” πολίτες, αλλά οι Πρόεδροι των “ομάδων”-κομμάτων θα ήταν το ίδιο πλούσιοι και το ίδιο διαπλεκόμενοι με τα ίδια αφεντικά. Οι πιο “φανατικοί” από τους υποστηρικτές θα έπαιρναν δωρεάν “εισιτήρια” για τον κρατικό μηχανισμό …Για μια κρατική θέση εργασίας στην “κερκίδα”. Όχι τίποτε σπουδαίο αλλά αρκετό, για να βολευτούν στα πέταλα των “κερκίδων”.

Από εκεί και πέρα πάντα θα φρόντιζε το σύστημα οι μισοί να είναι “νικητές” και οι άλλοι μισοί “χαμένοι”, μέχρι να έρθει η σειρά τους. Με κοινή “έδρα” το κράτος, μία θα έπαιζε “εντός έδρας” ο ένας και μία θα έπαιζε ο άλλος. Μία θα είχε τα δωρεάν “εισιτήρια” στα χέρια του ο ένας και μία ο άλλος. Γνώση του “παιχνιδιού” θα είχαν μόνον οι “πρόεδροι” των “ομάδων”, που παρίσταναν τα κόμματα. “Ομάδες” ελεγχόμενες απόλυτα από την “παράγκα” της αμερικανικής πρεσβείας. Κυρίαρχη η “ομάδα” του Ανδρέα, η οποία θα παρίστανε τη “σοσιαλιστική”. Απέναντί της ένας “στημένος” αντίπαλος. Όταν δεν τον εξουσίαζε ένας προδότης Καραμανλής —που τα είχε “πιάσει”—, θα τον εξουσίαζε ένας δικός τους Μητσοτάκης …Καί στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα ήταν σίγουρο.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τον λόγο που στην αρχή του κειμένου αναρωτηθήκαμε γιατί “εξαφανίστηκε” η βενιζελική “παράταξη”; Δεν υπάρχει μυστήριο γιατί “εξαφανίστηκε”. Απλά δεν την συμφέρει να εμφανίζεται. Δεν την συμφέρει, γιατί αποκαλύπτεται ο προδοτικός μεταπολεμικός σχεδιασμός. Κάποτε δεν τη συνέφερε να εμφανίζεται, λόγω των “βαριδιών” τύπου Λαμπράκη, ενώ στη συνέχεια δεν τη συνέφερε, γιατί είχε κατακτήσει τα πάντα και μόνον ζημιά θα πάθαινε αν εμφανιζόταν. Ενώ δηλαδή μεταπολεμικά δεν τη συνέφερε να εμφανίζεται, γιατί με τον δωσιλογισμό των επιφανών Λαμπράκηδων είχε “φάει” την “πίστωσή” της στον λαό, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης δεν εμφανιζόταν για διαφορετικό λόγο …Δεν εμφανιζόταν, γιατί τα είχε “φάει” όλα …Δεν εμφανιζόταν, γιατί, μέσω του δικού της ιδιόκτητου δικομματισμού, έλεγχε απόλυτα τα πάντα.

Όμως, το ότι η βενιζελική “παράταξη” δεν εμφανίζεται, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ακόμα και σήμερα. Απλά, για να τους εντοπίσεις τους βενιζελικούς, πρέπει να έχεις γνώσεις. Πρέπει να γνωρίζεις πού να τους ψάξεις. Πρέπει να γνωρίζεις τη “φωλιά” τους, γιατί εκεί “αναπαράγονται” με τον βενιζελικό τρόπο, άσχετα με τον “ρόλο” που θ’ αποφασίσουν να “υποδυθούν” στη συνέχεια της ζωής τους. Πρέπει να γνωρίζεις πού “γεννιούνται” αυτοί, οι οποίοι εύκολα θα μονοπωλήσουν την εξουσία, άσχετα αν παρουσιάζονται σαν δεξιοί ή αριστεροί, νεοδημοκράτες ή πασόκοι, δημοκράτες ή κομμουνιστές. Γι’ αυτόν τον λόγο κάναμε αναφορά στο Κολέγιο Αθηνών …Εκεί αναπαράγονται οι βενιζελικοί και όλοι οι παλιοί δωσίλογοι …Εκεί αναπαράγονται με βάση τις αρχές της “κλίκας” και κατόπιν παίρνουν τους ρόλους τους.

Δεν είναι τυχαίο που η ηγεσία του συνόλου του πολιτικού φάσματος της μεταπολίτευσης προέρχεται από εκεί. Ακόμα και η φουκαριάρα η Αλέκα εκεί έστειλε την κόρη της …Συμμαθήτρια του Κυριάκου Μητσοτάκη, του Αντώνη Σαμαρά, του Γιώργου Παπανδρέου, του Μάκη Βορίδη, του Νίκου Μπίστη και όλων των “δημοκρατικών” δυνάμεων. “Περισσεύει” κανένας πολιτικός “χώρος”, που δεν τον έχουν κατακτήσει οι βενιζελικοί του Κολεγίου και δεν τον έχουμε εντοπίσει; Κατάλαβε ο αναγνώστης πόσο καλά τα κατάφεραν οι Αμερικανοί; “Έσβησαν” τα ίχνη των προδοσιών των Λαμπράκηδων, των Παπανδρέου και των Μητσοτάκηδων και έκαναν αναδιανομή όλων των ρόλων του πολιτικού μας σκηνικού …Απόλυτα κυρίαρχοι σε ένα απόλυτα “στημένο” πολιτικό σκηνικό.

Διαβάστε το Β’ ΜΕΡΟΣ εδώ:
http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2011/04/blog-post.html

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

5 λόγοι να υποψιάζεται ότι ο Ιησούς δεν υπήρξε ποτέ.

Οι περισσότεροι μελετητές αρχαιότητες πιστεύουν ότι τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης είναι «μυθοποίηση της ιστορίας.” Με άλλα λόγια, πιστεύουν ότι γύρω από την έναρξη του πρώτου αιώνα, ένα αμφιλεγόμενο Εβραίος ραβίνος το όνομα Yeshua ben Yosef συγκεντρώσει παρακάτω και τη ζωή του και τις διδασκαλίες που παρέχονται ο σπόρος που μεγάλωσε στο χριστιανισμό.

Ταυτόχρονα, αυτές οι μελετητές αναγνωρίζουν ότι πολλές ιστορίες της Βίβλου, όπως την παρθενική γέννηση, τα θαύματα, την ανάσταση, και οι γυναίκες στο δανείζεται τάφο και να επαναλάβει μυθικά θέματα που είναι κοινά στην Αρχαία Εγγύς Ανατολή, πολύ ο τρόπος που σεναριογράφοι βασίζουν νέες ταινίες σε παλιά εξοικειωμένοι tropes ή στοιχεία της πλοκής. Κατά την άποψη αυτή, ένα «ιστορικό Ιησού» έγινε μυθοποίηση.

Για πάνω από 200 χρόνια, μια ευρεία ποικιλία των θεολόγοι και ιστορικοί-οι περισσότεροι από τους Christian-αναλύονται τα αρχαία κείμενα, τόσο εκείνων που έκανε στην Αγία Γραφή και εκείνων που δεν έκαναν, σε προσπάθειες να ανασκάψει ο άνθρωπος πίσω από το μύθο. Αρκετές τρέχουσα ή πρόσφατη bestsellers λάβει αυτή την προσέγγιση, απόσταξη της υποτροφίας για ένα δημοφιλές ακροατήριο. Familiar τίτλους περιλαμβάνουν Zealotby Reza Aslan και πώς ο Ιησούς Έγινε Godby Bart Ehrman.

Ωστόσο, άλλοι μελετητές πιστεύουν ότι οι ιστορίες ευαγγέλιο είναι στην πραγματικότητα “ιστορικοποιείται μυθολογία.” Κατά την άποψη αυτή, αυτά τα αρχαία μυθικά πρότυπα είναι οι ίδιοι ο πυρήνας. Πήραν συμπληρώνεται με τα ονόματα, τόπους και άλλες λεπτομέρειες του πραγματικού κόσμου, όπως στις αρχές αιρέσεις του Ιησού λατρείας προσπάθησε να καταλάβει και να υπερασπιστεί τις λατρευτικές παραδόσεις που είχαν λάβει.

Η ιδέα ότι ποτέ δεν υπήρξε ο Ιησούς είναι μια θέση μειοψηφίας. Φυσικά και είναι! λέει ο David Fitzgerald, συγγραφέας του Καρφωτά: Δέκα Christian Μύθοι Αυτό Εμφάνιση Ιησούς δεν υπήρξε ποτέ στο All.For αιώνες όλοι οι σοβαροί μελετητές του χριστιανισμού ήταν οι Χριστιανοί, και σύγχρονη κοσμική μελετητές κλίνει σε μεγάλο βαθμό από την προεργασία που έβαλαν στη συλλογή, διατήρηση, και την ανάλυση των αρχαίων κείμενα. Ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι κοσμικοί μελετητές βγαίνουν από ένα θρησκευτικό υπόβαθρο, και πολλά λειτουργούν από προεπιλογή κάτω από τα ιστορικά τεκμήρια της πρώην πίστη τους.

Fitzgerald είναι άθεος ομιλητής και συγγραφέας, δημοφιλής με τους κοσμικούς σπουδαστές και κοινοτικές ομάδες. Το φαινόμενο του διαδικτύου, Zeitgeist η ταινία παρουσιάζει τα εκατομμύρια σε μερικές από τις μυθικές ρίζες του Χριστιανισμού. Αλλά Zeitgeist και παρόμοια έργα περιλαμβάνουν γνωστά λάθη και υπεραπλουστεύσεις που υπονομεύουν την αξιοπιστία τους. Fitzgerald επιδιώκει να διορθώσει ότι δίνοντας στους νέους ενδιαφέρον, προσβάσιμες πληροφορίες που στηρίζεται στην υπεύθυνη υποτροφία.

Περισσότερα ακαδημαϊκά επιχειρήματα υπέρ της θεωρίας του Ιησού Μύθος μπορεί να βρεθεί στα γραπτά του Richard Carrier και Robert τιμή. Carrier, ο οποίος έχει ένα Ph.D. στην αρχαία ιστορία χρησιμοποιεί τα εργαλεία του εμπορίου για να δείξει, μεταξύ άλλων, πώς ο Χριστιανισμός θα μπορούσε να πάρει από το έδαφος, χωρίς ένα θαύμα. Τιμή, αντίθετα, γράφει από τη σκοπιά ενός θεολόγου του οποίου η βιβλική υποτροφία τελικά αποτέλεσε τη βάση για το σκεπτικισμό του. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι μερικές από τις σκληρότερες debunkers των περιθωριακών Ιησού θεωρίες μύθος, όπως και εκείνα Zeitgeist ή Joseph Atwill (που προσπαθεί να υποστηρίζουν ότι οι Ρωμαίοι εφηύρε ο Ιησούς) είναι από σοβαρές Mythicists όπως Fitzgerald, Carrier και τιμή.

Τα επιχειρήματα και στις δύο πλευρές αυτής της ερώτησης-μυθοποίηση της ιστορίας ή ιστορικοποιείται όγκους μυθολογία-πλήρωσης, και αν μη τι άλλο η συζήτηση φαίνεται να ζεσταίνεται και όχι την επίλυση. Ένας αυξανόμενος αριθμός των μελετητών είναι ανοιχτά ανάκριση ή ενεργά υποστηρίζοντας κατά την ιστορικότητα του Ιησού. Δεδομένου ότι πολλοί άνθρωποι, τόσο χριστιανική και όχι, θεωρούν ότι είναι έκπληξη το γεγονός ότι ακόμη και η συζήτηση αυτή υπάρχει-ότι η αξιόπιστη μελετητές να πιστεύουν Ιησούς δεν υπήρξε ποτέ, εδώ είναι μερικά από τα βασικά σημεία που διατηρούν τις αμφιβολίες ζωντανό:

1 Δεν πρώτου αιώνα κοσμική αποδείξεις υπάρχει απολύτως να στηρίξει την πραγματικότητα του Ιησού ben Yosef. Σύμφωνα με τα λόγια του Bart Ehrman: “Τι είδους πράγματα ειδωλολατρικές συγγραφείς από την εποχή του Ιησού έχουν να πουν γι ‘αυτόν; Τίποτα. Όπως περίεργο και αν φαίνεται, δεν υπάρχει καμία αναφορά του Ιησού σε όλα με οποιαδήποτε από τις παγανιστικές τους συγχρόνους του. Δεν υπάρχουν αρχεία γεννήσεων, δεν μεταγραφές δίκη, δεν υπάρχουν πιστοποιητικά θανάτου? δεν υπάρχουν εκδήλωσης ενδιαφέροντος, δεν θερμαίνονται συκοφαντίες, δεν υπάρχουν αναφορές πέρασμα – τίποτα. Στην πραγματικότητα, αν διευρύνουμε το πεδίο μας ανησυχία για τα έτη μετά το θάνατό του – ακόμα και αν συμπεριλάβουμε ολόκληρο το πρώτο αιώνα της Κοινής Εποχής – δεν υπάρχει τόσο πολύ ως ένα μοναχικό αναφορά στον Ιησού σε κάθε μη-χριστιανική, μη-εβραϊκή πηγή οποιουδήποτε είδους. Θα πρέπει να τονίσω ότι έχουμε ένα μεγάλο αριθμό εγγράφων από το χρόνο – τα γραπτά των ποιητές, φιλόσοφοι, ιστορικοί, επιστήμονες, και κυβερνητικούς αξιωματούχους, για παράδειγμα, για να μην αναφέρουμε τη μεγάλη συλλογή των σωζόμενες επιγραφές σε πέτρα και ιδιωτικές επιστολές και νομικά έγγραφα σε πάπυρο. Σε κανένα από αυτό το ευρύ φάσμα των επιζώντων γραπτά είναι το όνομα του Ιησού ποτέ τόσο πολύ όπως αναφέρθηκε. »(Σελ. 56-57)

2 Τα πρώτα συγγραφείς της Καινής Διαθήκης φαίνεται αγνοούν τις λεπτομέρειες της ζωής του Ιησού », τα οποία γίνονται πιο αποκρυσταλλώθηκαν σε μεταγενέστερο texts.Paul φαίνεται να αγνοεί οποιαδήποτε παρθενογένεση, για παράδειγμα. Δεν υπάρχουν σοφοί, δεν υπάρχει αστέρι στην ανατολή, δεν υπάρχουν θαύματα. Οι ιστορικοί έχουν προβληματίζονται πάνω από το “Silence of Paul” για τα πιο βασικά βιογραφικά στοιχεία και τις διδασκαλίες του Ιησού. Ο Παύλος δεν αναφέρει αρχή του Ιησού ακριβώς όταν θα κάνει την περίπτωσή του. Τι περισσότερο, ποτέ δεν καλεί τους δώδεκα αποστόλους μαθητές του Ιησού? Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν λέει ότι ο Ιησούς είχε μαθητές -ή ένα υπουργείο, ή έκανε θαύματα, ή έδωσε διδασκαλίες. Αυτός ουσιαστικά αρνείται να αποκαλύψει οποιαδήποτε άλλη βιογραφική λεπτομέρεια, και τα λίγα αινιγματικά υπαινιγμούς που προσφέρει δεν είναι μόνο ασαφής, αλλά σε αντίθεση με τα ευαγγέλια. Οι ηγέτες της πρώιμης χριστιανικής κινήματος στην Ιερουσαλήμ, όπως ο Πέτρος και ο James είναι δήθεν δικές τους οπαδούς και την οικογένεια του Ιησού? αλλά ο Παύλος τους απορρίπτει ως nobodies και επανειλημμένα αντιταχθεί σε αυτά για να μην είναι αληθινοί Χριστιανοί!

Φιλελεύθερη θεολόγος Marcus Borg δείχνει ότι οι άνθρωποι διαβάζουν τα βιβλία της Καινής Διαθήκης με χρονολογική σειρά για να δούμε πόσο νωρίς ο Χριστιανισμός εξελίχθηκε. “Τοποθετώντας τα Ευαγγέλια αφού ο Παύλος καθιστά σαφές ότι τα έγγραφα, που δεν είναι η πηγή του πρώιμου Χριστιανισμού, αλλά το προϊόν της. Το Ευαγγέλιο – τα καλά νέα – και για τον Ιησού υπήρχαν πριν από τα Ευαγγέλια. Πρόκειται για τα προϊόντα των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων αρκετές δεκαετίες μετά την ιστορική ζωή του Ιησού και να μας πει πώς αυτές οι κοινότητες είδε τη σημασία του στο ιστορικό τους πλαίσιο. ”

Ιστορίες 3.
Ακόμη και η Καινή Διαθήκη δεν ισχυρίζονται ότι είναι από πρώτο χέρι λογαριασμούς. Γνωρίζουμε τώρα ότι τα τέσσερα ευαγγέλια είχαν ανατεθεί τα ονόματα των αποστόλων Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη, δεν γράφτηκε από αυτούς. Για να κάνετε το θέμα αποσπασματικά, οι ονομασίες όνομα συνέβη κάποια στιγμή στο δεύτερο αιώνα, περίπου 100 χρόνια ή και περισσότερο, μετά το Χριστιανισμό υποτίθεται ότι ξεκίνησε. Για διάφορους λόγους, η πρακτική των ψευδώνυμων γραφής ήταν συνηθισμένο για την εποχή και πολλά έγγραφα της εποχής που «υπογράφεται» από διάσημες προσωπικότητες. Το ίδιο ισχύει και για τις επιστολές της Καινής Διαθήκης, εκτός από μια χούφτα των επιστολών του Παύλου (6 από 13), τα οποία είναι ευρέως πιστεύεται ότι είναι γνήσιο. Αλλά ακόμη και οι ιστορίες ευαγγέλιο πραγματικότητα δεν λένε, «ήμουν εκεί.” Αντίθετα, ισχυρίζονται ότι η ύπαρξη των άλλων μαρτύρων, ένα φαινόμενο γνωστό σε όποιον έχει ακούσει τη φράση, η θεία μου ήξερε κάποιον που. . . .

4
Τα ευαγγέλια, μόνο τους λογαριασμούς μας ένα ιστορικό Ιησού, σε αντίθεση με κάθε other.If νομίζετε ότι ξέρετε την ιστορία του Ιησού αρκετά καλά, σας προτείνω να κάνετε παύση σε αυτό το σημείο για να δοκιμάσετε τον εαυτό σας με το 20 ερώτηση κουίζ στο ExChristian.net.

Το Ευαγγέλιο του Μάρκου πιστεύεται ότι είναι η πρώτη υφιστάμενα “ζωή του Ιησού,” και γλωσσική ανάλυση δείχνει ότι ο Λουκάς και Ματθαίος τόσο απλά επαναδιατυπώθηκε Mark και πρόσθεσε τις δικές τους διορθώσεις και νέο υλικό. Αλλά σε αντίθεση ο ένας τον άλλο και, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό σε αντίθεση με την πολύ αργότερα Ευαγγέλιο του Ιωάννη, επειδή γράφτηκαν με διαφορετικούς στόχους για διαφορετικά ακροατήρια. Οι ασύμβατες ιστορίες Πάσχα προσφέρουν ένα παράδειγμα του πόσο διαφωνούν οι ιστορίες.

5.
σύγχρονοι μελετητές που υποστηρίζουν ότι έχουν ανακαλύψει το πραγματικό ιστορικό Ιησού απεικονίζουν εξωφρενικά διαφορετικά πρόσωπα. Περιλαμβάνουν μια κυνικός φιλόσοφος, χαρισματικός Hasid, φιλελεύθερη Φαρισαίου, συντηρητική ραβίνος, Zealot επαναστατική, μη βίαια ειρηνιστής να δανειστεί από μια πολύ μεγαλύτερη listassembled ανά Τιμή. Με τα λόγια του (σελ. 15-16), «Το ιστορικό Ιησού (αν υπήρχε) θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν μια μεσσιανική βασιλιά, ή μια προοδευτική Φαρισαίος, ή ένα Γαλιλαίου σαμάνος, ή μάγος, ή ελληνιστική φασκόμηλο. Αλλά δεν μπορεί να είναι πολύ καλά έχουν όλοι τους την ίδια στιγμή. “John Dominic Crossan του Ιησού Σεμινάριο γκρινιάζει ότι« η εντυπωσιακή ποικιλομορφία είναι μια ακαδημαϊκή αμηχανία. ”

Για David Fitzgerald, αυτά τα θέματα και περισσότερο να οδηγήσει σε ένα συμπέρασμα που βρίσκει αναπόφευκτη:

Ο Ιησούς εμφανίζεται να είναι ένα αποτέλεσμα, όχι η αιτία, του Χριστιανισμού. Paul και το υπόλοιπο της πρώτης γενιάς των Χριστιανών έψαξε την μετάφραση των Εβδομήκοντα των Εβραϊκών Γραφών για να δημιουργήσετε μια πίστη μυστήριο για τους Εβραίους, πλήρης, με παγανιστικές τελετουργίες όπως Μυστικός Δείπνος ενός Κυρίου, Γνωστική όρους στις επιστολές του, και μια προσωπική σωτήρας θεός να συναγωνιστεί εκείνες μακροχρόνια αιγυπτιακή, περσικά, ελληνιστική και ρωμαϊκή παράδοση των γειτόνων τους.

Σε ένα σύντομα-να-να-κυκλοφορήσει συνέχεια καρφωτό, με τίτλο Ιησού: Mything σε δράση, Fitzgeraldargues ότι οι πολλές αντικρουόμενες εκδοχές προτείνει κοσμικοί μελετητές είναι εξίσου προβληματική, όπως κάθε «Ο Ιησούς της Πίστεως:« Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι δεν υπήρχε ένα πραγματικό Ιησού από τη Ναζαρέτ, το ερώτημα έχει μικρή πρακτική σημασία: Ανεξάρτητα από το αν ή όχι η πρώτη ραβίνος αιώνα ονομάζεται Yeshua ben Yosef έζησε, οι «ιστορικού Ιησού» στοιχεία τόσο υπομονετικά ανασκαφεί και να συναρμολογηθεί εκ νέου από κοσμικοί μελετητές είναι οι ίδιοι μυθοπλασίες.

Ποτέ δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα τι κάνει χριστιανική ιστορία σε κίνηση. Μόνο ο χρόνος (ή ίσως ο χρόνος ταξιδιού) θα πείτε.

http://www.salon.com/writer/valerie_tarico/

Αληθινή ιστορία: Νευροχειρούργος ξύπνησε από κώμα 7 ημερών-Δηλώνει πως υπάρχει ζωή μετά το θάνατο!

Νευροχειρούργος του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, και ένας από τους εγκυρότερους…πρώην σκεπτικιστές για τη ζωή μετά τον θάνατο, ξύπνησε από κώμα 7 ημερών και μίλησε για την εμπειρία του…

Σε μια πολύκροτη εκπομπή του ABC channel που έσπασε σε θεαματικότητα κάθε ρεκόρ, ο καθηγητής Νευροχειρουργικής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Εμπεν Αλεξάντερ περιέγραψε το «ταξίδι» του.

Στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, στα «κεντρικά» της Βοστόνης, με τους πιο έγκυρους του κόσμου νευροχειρούργους και νευροψυχίατρους για ομάδα θεραπόντων, οι νοσοκόμες εξέταζαν το σώμα του νευροχειρούργου Αlexander που είχε υποστεί βαριά βακτηριακή μηνιγγίτιδα, επανειλημμένως, ανοίγοντας τα βλέφαρα και φωτίζοντας τα μάτια του Alexander με τoν πιο εκτυφλωτικό φακό. “Βut nobody was there’, ανέφεραν διαρκώς κάθε μέρα επί μία εβδομάδα στο επίσημο ιστορικό.
Και ο ίδιος όμως ο κορυφαίος καθηγητής, από την ώρα που ξύπνησε, όπως και στην συνέντευξή του στο ABC, δηλώνει ότι «Δεν ήταν εκεί». Το Ταξίδι που πήγε στον Παράδεισο, επιμένει ότι ήταν Αληθινό.

Ο καθηγητής Νευροχειρουργικής του Χάρβαρντ, που ήδη εξέδωσε το βιβλίο του «Απόδειξη Παραδείσου», («Proof of Heaven»), απέδειξε, όταν επανήλθε στις αισθήσεις του- και τον πραγματικό χρόνο αυτής της ζωής-, ότι ο εγκέφαλος του δεν είχε καμία δυνατότητα ούτε να σκεφτεί, ούτε να ονειρευτεί, ούτε να θυμηθεί ή να σχηματίσει πλάνα και εικόνες, όπως αυτά που έφερε μαζί του ο Alexander γυρνώντας απ το κώμα!

Υποστηρίζει τώρα, ότι υπάρχουμε πέρα από το σώμα μας και γνωρίζουμε πέρα απ τον εγκέφαλο μας. Προτρέπει την σύγχρονη Επιστήμη να αλλάξει αντίληψη για την Αντίληψή μας, και περιγράφει τον παράδεισο…

«Δεν είχα γλώσσα, ούτε καμιά από τις γήινες αναμνήσεις μου. Δεν είχα αίσθηση του σώματος μου καθόλου, αλλά βρέθηκα σε μια κατάφυτη κοιλάδα από μια άλλη διάσταση, αλλά υπερ-πραγματική. Από έναν κόσμο, rich ultra-real world, όπως λέει, μιας Ασύλληπτα Σοφής Σύλληψης».

Ο καθηγητής νευροχειρουργικής του πιο έγκυρου στο κόσμο Κέντρου Γνώσης της Ιατρικής, του Χάρβαρντ, που λόγω ειδικότητας είναι ο καθ’ύλην αρμόδιος να γνωρίζει τις λειτουργίες, τα όρια και τους μηχανισμούς κάθε νευρώνα του ανθρώπινου εγκεφάλου, έχει ήδη αποδείξει με το παράδειγμα του, σε επιστημονικούς όρους ότι, η Εμπειρία κ η Ανάμνηση, με τις Εικόνες Ζωντανές αφότου ξύπνησε απ το κώμα, είναι απολύτως αδύνατον να συνέβησαν σε ανθρώπινο εγκέφαλο με τόσο μολυσματική βακτηριακή μηνιγγίτιδα η οποία είχε εξαφανίσει, από τον δικό του εγκέφαλο, κάθε επίπεδο γλυκόζης!

Ο Δρ. Αλεξάντερ εξήγησε στην εκπομπή του ABC το «περιστατικό του εαυτού του», λέγοντας ότι τα εγκεφαλογραφήματα έδειχναν απολύτως νεκρές τις περιοχές του εγκεφάλου που προσδίδουν συνείδηση, σκέψη, μνήμη και κατανόηση: «Γνωρίζω ότι πολλοί θα το αποδώσουν σε παραίσθηση, αλλά εγώ επιστημονικά αποδεικνύω ότι δεν ήταν ούτε όνειρο ούτε παραίσθηση, ούτε μυθοπλασίες, και προσωπικά γνωρίζω ότι Έχει συμβεί, αλλά Έξω από το Μυαλό μου».

«…Οι παραισθήσεις, στις οποίες αποδίδαμε ως σκεπτικιστές την εξήγηση από τις περιγραφές ασθενών με Επιθανάτιες Εμπειρίες, απαιτούν τη λειτουργία κάποιου ελάχιστου, βασικού να μη τι άλλο, συγχρονισμού στο φλοιό του εγκεφάλου. Στη δική μου περίπτωση, τα επίπεδα της γλυκόζης που με μια βακτηριακή μηνιγγίτιδα πέφτουν από 100 στο 80 – 60, και με μια επιθετική μηνιγγίτιδα φτάνουν στο 20, σε μένα είχαν φτάσει στο 1. Κανένας ασθενής δε θα θυμόταν τίποτα σ αυτά τα επίπεδα, ούτε ο εγκέφαλος θα ήταν ικανός να τα παράξει».

Στο πιο επιστημονικό Ταξίδι στο Παράδεισο που άκουσαν οι άνθρωποι ποτέ, ο δρ Αλεξάντερ περιγράφει: «Ήμουν μια κουκκίδα Επίγνωσης χωρίς να κουβαλάω καμία από τις γήινες εμπειρίες μου, ούτε το σώμα μου. Στην αρχή, (πριν φτάσω στον Παράδεισο) βρέθηκα ένα κατασκότεινο περιβάλλον με κάποιου τύπου “καλωδίωση’. Σαν να θυμάμαι ρίζες, και διακλαδώσεις, και εκεί νομίζω ότι έμεινα για πολύ καιρό, θα έλεγα, για χρόνια».

«Ελευθερώθηκα από εκείνο το πανέμορφο σπειροειδές λευκό φως που εξέπεμπε μια απίστευτα συγκλονιστική μελωδία που με εισήγαγε στη Φωτεινή Κοιλάδα…»
Σαν σκηνή από παιδικό παραμύθι ο Dr.Alexander θυμάται μια νεαρή γυναίκα να εμφανίζεται διάσπαρτα στον Χωροχρόνο («να τσουλάει μπροστά του στο χώρο και το χρόνο…») και χωρίς λόγια να του μιλά: «Με κοίταζε, και χωρίς καμία λέξη καταλάβαινα αμέσως ό,τι μου έλεγε, έπαιρνα το μήνυμα μόνο από το κοίταγμα της: «Είσαι αγάπη, είσαι εκλεκτός, δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι…».

Κι όμως ναι, ο τόσο αυστηρός ακαδημαϊκά καθηγητής του Χάρβαρντ, θυμάται, και περιγράφει επιστημονικά στην μαρτυρία της δικής του Επιθανάτιας Εμπειρίας, Near-Death Experience, τη νεαρή γυναίκα να ίπταται πάνω σ’ ένα φτερό πεταλούδας!
Ενδιαφέρον έχει η περιγραφή του Αλεξάντερ για τον Θεό. Τον αντιλήφθηκε μέσα από μια σφαίρα κρυστάλλινου φωτός.

«Ο Θεός…», λέει χαρακτηριστικά, «ήταν μια απέραντη παρουσία αγάπης, ήταν το όλον της αιωνιότητας και της υπαρκτής συνείδησης. Αλλά ήταν αυτή η σφαίρα κρυστάλλινου φωτός ο απαραίτητος μετασχηματιστής, σαν ένας μεταφραστής που ήταν απαραίτητος για να υπάρξει το Άπλετο Φως του Θείου και Απίστευτου…»
Το ενδιαφέρον είναι ότι στα εξονυχιστικά τεστ αντιληπτότητας, μνήμης και κάθε άλλης εγκεφαλικής λειτουργίας που περίμεναν τον Δόκτορα όταν γύρισε από… το κώμα,- για τα γήινα-, του έδειξαν, αμέσως μόλις ξύπνησε στην ΜΕΘ (και αυτό χαρακτηρίζεται επιστημονικά απρόβλεπτο, ή και θαύμα, γιατί δεν υπήρχαν πιθανότητες ο εγκέφαλός του να επανέλθει) , και μια σειρά από φωτογραφίες γνωστών και άγνωστων στην ζωή του μέχρι πριν από το ατύχημα. Αναγνώρισε την βιολογική του αδελφή,- που ποτέ όσο ζούσε πριν το νοσοκομείο δεν είχε συναντήσει γιατί ήταν υιοθετημένος-, στο πρόσωπο της νεράιδας του απ τον Χωροχρόνο.
Τώρα, με πλήρως αποκατεστημένη την λειτουργία του εγκέφαλου του,- τόσο θεαματικά που σκίζουν πτυχία στο Χάρβαρντ!-, o Alexander προκαλεί, από το THINK-TANK της Γνώσης για τον Άνθρωπο όπου βρίσκεται, την επιστήμη, να αλλάξει κι αυτή με τη σειρά της, μυαλά!

«Είναι πια ξεκάθαρο για την Σύγχρονη Γνώση ότι πρέπει να αναποδογυρίσουμε το πλάνο και να το δούμε από την άλλη πλευρά» λέει. «Η συνειδητότητα υπάρχει σε μια πολύ πιο πλούσια μορφή, ελεύθερη και ανεξάρτητη από τον εγκέφαλο, γιατί πηγάζει από την συνείδηση των ψυχών μας οι οποίες είναι αιώνιες, και το γεγονός ότι η Επίγνωση, η Συνείδηση, η Ψυχή, το Πνεύμα μας, δεν εξαρτώνται από την ύπαρξη του εγκεφάλου στο φυσικό σύμπαν.

Στην πραγματικότητα η συνειδητότητα απελευθερώνεται σε πολύ πιο πλούσια επίγνωση όταν είμαστε εκτός…»
Dr Eben Alexander

Απάντηση/Έκκληση προς Άθεους-Άθρησκους-Αγνωστικιστές

Ο Αθεισμός, ως ρεύμα σκέψης και ιδεών γεννήθηκε στην Κεντρο-Δυτική Ευρώπη του Μεσαίωνα ως αντίδραση προς την Βαρβαρότητα του Χριστιανισμού. (Έστω κι αν πολλοι πασχίζουν να βρουν ”Αθεισμούς” και στον αρχαίο κόσμο -με ειδική έμφαση στον Ελληνικό-, η μελέτη των κειμένων εις το άγιον πρωτότυπον τους διαψεύδει. Ίσως(!) δεν έχουν μελετήσει ποτέ περί της αρχαίας Ελλάδας.)

Ένα χαρκτηριστικό των Αθειστών (όχι όλων), είναι η τσουβαλλιδόν απόρριψη όλων των Θεοαντιλήψεων. Αυτό προέρχεται απο το γεγονός ότι οι Άθεοι (ως επι το πλείστον, εξαιρετικοί γνώστες του Ιουδαισμού και του Ιουδαιοχριστιανισμού), κάνουν αφθαίρετες προβολές των Αβρααμικών Θρησκειών, επάνω σε όλες τις Θεοαντιλήψεις όλων των εποχών.

Μέγα σφάλμα…

Όπως πολύ εύστοχα αναφέρει ο Γάλλος Πασιφιστής Φιλόσοφος Émile-Auguste Chartier (3 March 1868 – 2 June 1951 A.C.E.), το πρόβλημα γύρω απο το θρησκευτικό ζήτημα, δεν είναι το δίλημμα ”ένας ή πολλοί θεοί;” αλλά το που κατατάσσει η κάθε θεοαντίληψη τον Θεό ή τους Θεούς της.

Στις Αβρααμικές Θρησκείες, ο ”Θεός” είναι ένα εξωκοσμικό, υπερβατικό Πρόσωπο (τονίζουμε ιδιαίτερα αυτή την λέξη), το οποίο ζούσε πριν απο το σύμπαν, το οποίο και δημιούργησε εκ του μηδενός.

Στις Φυσικές Παραδοσιακές Θεοαντιλήψεις/Κοσμοαντιλήψεις, ο Θεός/οι Θεοί είναι ζώσες κοσμικές δυνάμεις (όντα), οι οποίες αναδύθηκαν εντός του σύμπαντος κόσμου, ο οποίος εγεννήθει αφ’ εαυτού. Επίσης σε κάποιες ιδιαίτερες κουλτούρες (όπως είναι η Ελληνική) οι Θεοί είναι και συμβολοποιημένες ιδέες που ανυψώνουν την ατομική και συλλογική ιδεόσφαιρα σε ανώτερα νοητικά και πνευματικά πεδία.

Άρα μιλάμε, για ενα Εντελώς Διαφορετικό σχήμα ιδεών (ιδεόσφαιρα) και αφηρημένων εννοιών.

Επίσης στις Εθνικές Κουλτούρες, υπάρχει απουσία πίστής και κυριαρχία της τιμής και της λατρείας. Υπάρχει μια ιδιαίτερη Θεοαντίληψη και Κοσμοαντίληψη, η οποία απορρέει απο την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία και νοοτροπία του συγκεκριμένου έθους.

Τέλος, οι Φυσικές Παραδοσιακές Θεοαντιλήψεις/Κοσμοαντιλήψεις, Διδάσκουν (με αληθινό τρόπο), στον Άνθρωπο (με ”Α” κεφαλαίο) την αποδοχή του διαφορετικού μιας κι αυτες απορρέουν απο την Πολυμορφία και την Πολυπλοκότητα της Φύσης (Εθνόσφαιρα). Έτσι στην ιστορική τους πορεία Ουδέποτε έχει καταγραφεί κάποιο έγκλημα περι διώξης του διαφορετικού τρόπου αντίληψεις του Θείου, σε αντίθεση με τον Ιουδαισμό, τον Χριστιανισμό και ένα θλιβερό κομμάτι του Μοντέρνου Ισλαμισμού που όλη τους η ρητορική και η πρακτική εστιάζεται στον πλήρη αφανισμό του οποιουδήποτε ”άλλου” και στην ομογενοποίηση όλων των ανθρώπων κάτω απο την πίστη σε ένα άκαμπτο δόγμα.

Με βάση τα πιο πάνω, άποψη μου είναι ότι ο Σοβαρός Άθεος-Αθρησκος-Αγνωστικιστής ερευνητής-μελετητής, ΔΕΝ έχει κανένα λόγο να εχθρεύεται τις Φυσικές Παραδοσιακές Θεοαντιλήψεις/Κοσμοαντιλήψεις μιας κι αυτές δεν αποτελούν κάποιο πρόβλημα όσον αφορά τις ανθρώπινες κοινωνίες, αλλά ούτε και για τους ίδιους, μιας και τους αποδέχονται ως μέρος της ανθρωπόφαιρας, το οποίο απλώς φέρει διαφορετικές αντιλήψεις στα κεφάλια του. Φτάνει αυτες να μην είναι εχθρικές προς τον Άνθρωπο και το ”Κατα Φύσιν Ζην”.

Σημείωση: Από την άλλη, οποιοσδήποτε παίρνει αυθαίρετα τους Θεούς των Φυσικών Παραδοσιακών Κοσμοαντιλήψεων και τους κατεβάζει στο επίπεδο του προσώπου, εισάγοντας το μικρόβιο της πίστης μέσα στα Ειωθότα και Νομιζομενα του Εθνισμού (προσποιούμενος τον Εθνικό-Παγανιστή), είναι πολλάκις χειρότερος απο τον όποιοδηποτε τις εχθρεύεται. Αυτό μπορεί να ήταν αποδεχτό στα κατώτερα στρώματα των αρχαίων κοινωνιών (μιας και η δεισιδαιμονία -μας αρέσει, δεν μας αρέσει- είναι ένα απο τα ”κακά” που θα κουβαλά πάντοτε το ανθρώπινο είδος), αλλα στην εποχή μας, την εποχή της ”ελεύθερης” πληροφορίας, η Άγνοια είναι Επιλογή.

Μιχάλης Πετρίδης

Εθνικός ολετήρας!!Πάει και το όνομα «Μακεδονία»

Πάει και το όνομα της Μακεδονίας (μας) , μετά την απαράδεκτη και εθνικά επιζήμια τοποθέτηση που έκανε ο Ευάγγελος Βενιζέλος από το βήμα της Ολομέλειας της 69ης Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών!

Η βόμβα για τα εθνικά θέματά μας έπεσε την Παρασκευή το βράδυ, αλλά αποσιωπήθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των εγχώριων μέσων ενημέρωσης…

Ο κ. Βενιζέλος με τα όσα δεσμευτικά είπε από το βήμα του ΟΗΕ, μιλώντας φυσικά για λογαριασμό της κυβέρνησης (!), εκχώρησε με τον πιο επίσημο τρόπο το όνομα της Μακεδονίας στα Σκόπια υπό την προκλητική και άκρως υποχωρητική δικαιολογία ότι «οι δύσκολοι καιροί απαιτούν δύσκολες επιλογές….».
Υστερα από την ομιλία Βενιζέλου, με την ιδιότητα του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Εξωτερικών, ανατρέπονται οι πάγιες ελληνικές θέσεις ότι η χώρα μας δεν πρόκειται να αναγνωρίσει τα Σκόπια με ονομασία που θα περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγά της και δημιουργούνται εύλογοι προβληματισμοί για τις εξελίξεις που δρομολογούνται σε όλα τα ανοιχτά εθνικά μέτωπα.

Συγκεκριμένα, ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος εμφανίστηκε μάλιστα να παρακαλεί τα Σκόπια να… δεχτούν τη «σύνθετη ονομασία», υποστήριξε τα εξής:
«Οσον αφορά το ζήτημα του ονόματος της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, η Ελλάδα στηρίζει πλήρως τη διαδικασία υπό τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, μέσω του προσωπικού απεσταλμένου του κ. Matthew Nimetz και συμμετέχει πάντα σε αυτές εποικοδομητικά και με καλή θέληση. Η Ελλάδα, μέχρι σήμερα, έχει κάνει πολύ σημαντικά βήματα και αναμένουμε από την άλλη πλευρά να προβεί σε αντίστοιχα. Προτείνουμε μια αμοιβαία αποδεκτή σύνθετη ονομασία (με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη “Μακεδονία”) για κάθε χρήση, erga omnes».

Ολα αυτά συμβαίνουν λίγες ημέρες μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στο Βερολίνο και τη συνάντησή του με τη Γερμανίδα καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ, η οποία έχει αναλάβει εργολαβικά την ένταξη των Σκοπίων σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε., υλοποιώντας και τις απαιτήσεις και των Αμερικανών που είχε πληρώσει πολύ ακριβά ο Κώστας Καραμανλής με το «όχι» του στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι. Τις απαιτήσεις αυτές εμφανίζεται τώρα να αποδέχεται και η ελληνική πλευρά…
Η κίνηση Βενιζέλου φωτίζει με διαφορετικό τρόπο και την παραίτηση του πρέσβη μας στο Βερολίνο, που γνώριζε πολύ καλά τις κινήσεις και τις πιέσεις που ασκούσε η Μέρκελ για να πάρουν το πράσινο φως τα Σκόπια τόσο στο θέμα του ονόματος όσο και στις ενταξιακές διαδικασίες τους. Για αυτές τις διαδικασίες ο κ. Βενιζέλος αρκέστηκε να πει ότι η Ελλάδα στηρίζει την ευρωπαϊκή και ευρωατλαντική προοπτική της γείτονος χώρας και συγκαταλέγεται εδώ και πολλά χρόνια μεταξύ των εκεί κορυφαίων άμεσων ξένων επενδυτών, φτάνει να σέβεται τα υφιστάμενα γενικά κριτήρια που ισχύουν για όλες τις υποψήφιες χώρες.
Εχει ενδιαφέρον, τέλος, ότι ο κατά τα λοιπά λαλίστατος ΣΥΡΙΖΑ απέφυγε να εκδώσει οποιαδήποτε ανακοίνωση ή σχόλιο για το θέμα, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι συμφωνεί με την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας…

Έφυγε… ενοχλημένος ο Καραμανλής από τα γενέθλια της Νέας Δημοκρατίας

Ήλθον, είδον και απήλθον ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής από τις επετειακές εκδηλώσεις της Νέας Δημοκρατίας για τα σαράντα χρόνια από την ίδρυση του κόμματος.

Ο Κώστας Καραμανλής μπορεί να εμφανίστηκε ευδιάθετος, να χαιρέτισε πολλούς συναδέλφους του, να απόλαυσε την φωτογραφική έκθεση και να άκουσε με προσοχή τις ομιλίες, όμως αμέσως μετά την ολοκλήρωσή τους… εξαφανίστηκε.

Ακούγεται ότι η ενόχλησή του ξεκίνησε όταν ο Σαμαράς στην ομιλία του ανέφερε ότι δεν είναι κουρασμένος κι ότι θα συνεχίσει με την ίδια δυναμική.

Θυμίζουμε ότι ο πρώην πρωθυπουργός λίγο πριν την εκλογική αναμέτρηση του 2009 είχε δηλώσει «κουρασμένος» και από τότε το επίθετο αυτό τον ακολουθεί. Φαίνεται ότι του το θύμισε ο Σαμαράς, ίσως για να τονίσει και την αντίθεση.

(parapolitika)