Category Archives: Επιστήμη

Ετσι δημιουργήθηκε το σύμπαν! – Επιβεβαιώνεται ο Αϊνστάιν.

Ετσι δημιουργήθηκε το σύμπαν! - Επιβεβαιώνεται ο Αϊνστάιν

Αμερικανοί επιστήμονες εντόπισαν βαρυτικά κύματα από το Big Bang – Βρήκαν το «σημάδι» που άφησε στον ουρανό η ταχεία ανάπτυξη του διαστήματος που συνέβη κλάσματα του δευτερολέπτου μετά τη δημιουργία των πάντων
Μια απίστευτη ανακάλυψη κοσμοϊστορικής σημασίας για τη Φυσική και την Κοσμολογία έγινε αυτές τις μέρες, όταν ένα τηλεσκόπιο μελέτης της κοσμικής ακτινοβολίας μικροκυμάτων, το BICEP (Background Imaging of Cosmic Extragalactic Polarization), το οποίο βρίσκεται στο Νότιο Πόλο σε υψόμετρο 2.800 μέτρων, εντόπισε βαρυτικά κύματα που προέρχονται από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του σύμπαντός!

Η σημαντική αυτή ανακάλυψη ρίχνει περισσότερο φως στο μυστήριο της βαρύτητας και στις απαρχές δημιουργίας του σύμπαντος κατά τη «Μεγάλη Έκρηξη» (Big Bang) ενώ, για μια ακόμη φορά, επιβεβαιώνει τη Γενική Θεωρία Σχετικότητας του Αλμπερτ Αϊνστάιν.

Την ανακοίνωση έκανε επιστημονική ομάδα με επικεφαλής τον καθηγητή Τζον Κόβακς στο Κέντρο Αστροφυσικής Χάρβαρντ Σμισθόνιαν, μετά από τριετή εξονυχιστική μελέτη τους για την αποφυγή λάθους και είναι πολύ πιθανόν η ανακάλυψη αυτή, όπως έγινε και στην περίπτωση του σωματιδίου Χιγκς, να οδηγήσει σε ένα ακόμα βραβείο Νόμπελ.

Η ομάδα υποστηρίζει ότι βρήκε το σημάδι που άφησε στον ουρανό η ταχεία ανάπτυξη του διαστήματος που συνέβη κλάσματα του δευτερολέπτου μετά τη δημιουργία των πάντων: «Η ανίχνευση αυτού του σήματος ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς στόχους στη σημερινή κοσμολογία. Πολλοί άνθρωποι εργάστηκαν για να φθάσουμε σε αυτό το σημείο» δήλωσε ο Κόβακς. «Ο Νότιος Πόλος είναι το κοντινότερο σημείο από το οποίο μπορεί να φθάσει κανείς στο διάστημα, παραμένοντας στο έδαφος. Είναι ένα από τα πιο κρύα, ξηρά και καθαρά μέρη στη Γη, τέλειο για παρατηρήσεις αχνών μικροκυμάτων από το Big Bang», πρόσθεσε.

Στην επιστήμη της κοσμολογίας, η πιο διαδεδομένη θεωρία για τη δημιουργία του σύμπαντος είναι η «Μεγάλη Έκρηξη» ή αλλιώς Big Bang, σύμφωνα με την οποία, το σύμπαν δημιουργήθηκε από μια υπερβολικά πυκνή και θερμή κατάσταση πριν από περίπου 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια.

Σύμφωνα με τη θεωρία της Σχετικότητας, τίποτε δε μεταδίδεται ταχύτερα από το φως, και αυτό ισχύει ακόμη και για τις δυνάμεις, όπως τη βαρύτητα. Η θεωρία του Αϊνστάιν περιγράφει τη βαρύτητα μέσω της καμπύλωσης του χωροχρόνου που προκαλούν η μάζα και η ενέργεια, και σύμφωνα με αυτή, μεταδίδεται με βαρυτικά κύματα, τα οποία είναι στην ουσία ρυτιδώσεις στη δομή του χωροχρόνου. Εκτός από τα αρχέγονα βαρυτικά κύματα, τέτοια κύματα, σύμφωνα με τη θεωρία του Αϊνστάιν, μπορούν να παραχθούν επίσης στο σύμπαν από σώματα πολύ μεγάλης μάζας, όπως μαύρες τρύπες και άστρα νετρονίων. Αυτά προκαλούν παραμορφώσεις στην καμπυλότητα του χωροχρόνου, με συνέπεια την αδιόρατη μεταβολή στις διαστάσεις μεγάλων αντικειμένων, όπως φαίνονται από τη Γη.

Πάντως, σύμφωνα με τους επιστήμονες, θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι να επιβεβαιωθούν τα ευρήματα του BICEP. Περισσότερα στοιχεία ίσως προκύψουν από νέο χάρτη της ακτινοβολίας CBM από το νέο τηλεσκόπιο STP στην Ανταρκτική, το ευρωπαϊκό διαστημικό τηλεσκόπιο Planck και το πείραμα Polarbear στη Χιλή.

Ο 30χρονος Έλληνας μαθηματικός που έλυσε τον «Γρίφο του Νας», τον οποίο προσπαθούσαν να λύσουν οι μαθηματικοί για 60 χρόνια. Στα 27 έγινε καθηγητής στο ΜΙΤ…

 Εξαιρετική η διάκριση του 30χρονου μαθηματικού Κωνσταντίνου Δασκαλάκη, που στα 27 του έγινε επίκουρος καθηγητής στο ΜΙΤ, και τρία χρόνια αργότερα –το 2015 – έλυσε την εξίσωση John Forbes Nash που επί 60 χρόνια προσπαθούσαν να λύσουν όλοι οι μαθηματικοί του κόσμου! Αλλά ποιος ήταν ο John Forbes Nash; John Nash John Nash Ο Νας ήταν Αμερικανός μαθηματικός που βραβεύτηκε το 1994 με το βραβείο Νόμπελ στα Οικονομικά για τη θεωρία των παιγνίων, την οποία επινόησε το 1950 και επεξεργάστηκε τις επόμενες δεκαετίες, παρά το σοβαρό πρόβλημα σχιζοφρένειας. Το βραβείο Νόμπελ το μοιράστηκε με τον οικονομολόγο John C. Harsanyi και τον μαθηματικό Reinhard Selten. Το 1948 πήρε το πτυχίο και το μεταπυχιακό του στα μαθηματικά. Δυο χρόνια αργότερα σε ηλικία 22 ετών τελείωσε το διδακτορικό του στο Princeton και δημοσίευσε την εργασία του στο επιστημονικό περιοδικό Annals of Mathematics. Τι λέει το θεώρημα Nash; Το «θεώρημα του Νας» (Nash solution ή Nash equilibrium στα αγγλικά), είναι μια θεωρητική έννοια ενός παιχνιδιού που περιλαμβάνει δυο ή περισσότερους παίχτες. Κάθε παίχτης υποτίθεται ότι ξέρει τις στρατηγικές που φέρνουν την ισορροπία των άλλων παιχτών. Αν κάθε παίχτης έχει μια επιλεγμένη στρατηγική κανένας δεν μπορεί να κερδίσει με το να αλλάξει τη στρατηγική του, ενώ οι υπόλοιποι παίχτες διατηρούν αναλλοίωτη την δική τους. Οι εναλλαγές των στρατηγικών και το αντίστοιχο κέρδος από αυτές αποτελούν το θεώρημα του Νας. Κωνσταντίνος-Δασκαλάκης Το θεώρημα του Νας χρησιμοποιήθηκε κυρίως για να αναλύσει το αποτέλεσμα της στρατηγικής αλληλεπίδρασης πολλαπλών ατομικών αποφάσεων. Με άλλα λόγια είναι ένας τρόπος για να προβλέψουμε τι πρόκειται να γίνει, αν πολλοί άνθρωποι ή πολλοί οργανισμοί παίρνουν αποφάσεις ταυτόχρονα και η απόφαση του κάθε ενός στηρίζεται στην απόφαση των υπολοίπων. Η πιο απλή εξήγηση της διορατικότητας του Νας, έγκειται στο ότι δεν μπορούμε να προβλέψουμε το αποτέλεσμα, όταν πολλά άτομα παίρνουν αποφάσεις, αν αναλύσουμε μόνο τις αποφάσεις. Αντιθέτως, πρέπει να ρωτήσουμε τι πρόκειται να κάνει κάθε παίχτης ξεχωριστά, λαμβάνοντας υπόψη την απόφαση των υπολοίπων. Που βρίσκει εφαρμογή; Η θεωρία βρίσκει εφαρμογή και δίνει λύσεις σε αναρίθμητους τομείς. Χρησιμοποιείται στην ανάλυση εμπόλεμων καταστάσεων μέχρι και την πρόβλεψη της τροχαίας κίνησης, πως να διοργανωθεί μια δημοπρασία ακόμη και για τα πέναλτι στο ποδόσφαιρο Η ταινία «A Beautiful Mind» (2001) είναι βασισμένη στη ζωή του Νας και τον δείχνει να παλεύει να νικήσει τη σχιζοφρένεια του. Ο Νας και η σύζυγός του Αλίσια, σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 2015…
https://www.youtube.com/watch?v=yb6SuLhQAy8
Η επίλυση του γρίφου του Nash O K. Δασκαλάκης χρειάστηκε περίπου ένα χρόνο για να καταφέρει αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο, αναγκάζοντας τη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα να υποκλιθεί στις ικανότητές του. Την επίλυση του γρίφου του ΝΑS δηλαδή, ο οποίος τη δεκαετία του ΄50 έφτιαξε ένα απλοποιημένο σύστημα των σχέσεων και των ενεργειών κάποιων ανθρώπων που βρίσκονταν σε καταστάσεις με διαφορετικά συμφέροντα, όπως το να είναι αντίπαλοι σε ένα «παιχνίδι». Σε συνεργασία με τους καθηγητές του, Χρίστο Παπαδημητρίου από το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ και τον καθηγητή Πολ Γκόλντμπεργκ του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ, κατάφεραν να αποδείξουν ότι δεν υπάρχει τρόπος για να προβλεφθεί η ισορροπία. Κωνσταντίνος Δασκαλάκης Κων/νος Δασκαλάκης Κων/νος Δασκαλάκης Απόφοιτος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, με βαθμό 9,98 στα 10, με μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, καθηγητής πληροφορικής στο MIT, ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης θεωρείται ένα από τα πιο λαμπρά μυαλά διεθνώς. Οι γνώσεις και ικανότητές του αδιαμφισβήτητες, ωστόσο, αυτό που εκτόξευσε τη δημοτικότητά του στην επιστημονική κοινότητα, ήταν το επίτευγμά του – το 2009 – να ξεδιαλύνει έναν δύσκολο γρίφο της πληροφορικής, που έμενε άλυτος από το 1950. Η διδακτορική του διατριβή μελετά το Θεώρημα του Νας, στη θεωρία των παιγνίων. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στα ΝΕΑ, ο Κ. Δασκαλάκης υποστήριξε: «την επιστήμη μου την ενδιαφέρει κυρίως το Ίντερνετ. Πρόκειται για ένα μέσο που χρησιμοποιείται από εκατομμύρια χρήστες και ελέγχεται από διάφορες εταιρείες, οργανισμούς και κράτη. Όλοι όμως έχουν διαφορετικά συμφέροντα, που μερικές φορές επηρεάζουν την ελεύθερη κίνηση της πληροφορίας. Έτσι, αυτό που καλούμαστε να κάνουμε είναι να σχεδιάσουμε ένα «γερό» Ίντερνετ, όπου η πληροφορία θα ταξιδεύει όσο πιο γρήγορα γίνεται με ασφάλεια, ενώ παράλληλα θα προστατεύεται η ελευθερία του λόγου». Δεν ενδιαφέρεται να αφήσει την ακαδημαϊκή του καριέρα στις ΗΠΑ για να επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου δεν μπορεί να συνεχίσει την έρευνα. Στην προσωπική του ιστοσελίδα, http://people.csail.mit.edu/costis/, ο Κ. Δασκαλάκης, παραθέτει ένα απόσπασμα από τη Σατραπεία του Καβάφη, στην Αγγλική γλώσσα.
ΠΗΓΗ: pes.gr και hellas-now.com…

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ:ΟΛΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΑ ΠΗΡΑΝ

Δημόκριτος και Λεύκιππος και η Σύγχρονη Κοσμολογία!!

 

Αν και όλοι σήμερα θεωρούν τον Δημόκριτο μαζί με τον Λεύκιππο πατέρες της Ατομικής θεωρίας, δεν είναι πολλοί αυτοί οι οποίοι γνωρίζουν ότι οι δύο ατομικοί φιλόσοφοι είναι οι προπάτορες μιας κοσμολογικής πρότασης η οποία δεν έχει αναλυθεί, ως θα όφειλε, σε βάθος, ούτε έχει τεθεί υπό την κρίση της σύγχρονης επιστημονικής γνώσης, όπως έγινε για τις απόψεις τους περί ατόμου.


http://1.bp.blogspot.com/-pbq_1wFFfcE/TnRHvR8_8ZI/AAAAAAAAA2s/YVyqwTwatys/s1600/leucippus.jpg

 

Ας δούμε τι αναφέρει ο Διογένης ο Λαέρτιος για τις απόψεις του Λεύκιππου οι οποίες είχαν γίνειαποδεκτές και από τον Δημόκριτο.
[Διογένης IX 30 (Λευκ. Α1)]…Ο Λεύκιππος πίστευε ότι…οι κόσμοι δημιουργούνται όταν πέφτουν σώματα σε κάποιο κενό και συμπλέκονται μεταξύ τους, από δε την κίνησηκαι τη συσσώρευση τους σχηματίζεται η φύση των άστρων
(31) Οι δε κόσμοι δημιουργούνται με τον ακόλουθο τρόπο. Πολλά σώματα, με κάθε είδους αγήματα, αποσπώνται από το άπειροκαι φέρονται σε ένα μεγάλο κενό όπου συσσωρευόμενα σχηματίζουν μία δίνη. Εξ αιτίας αυτής συγκρουόμενα και στροβιλιζόμενα ακανόνιστα, διαχωρίζονται τα όμοια προς τα όμοια. Όταν ισορροπήσουν λόγω του πλήθους και δεν μπορούν πλέον να περιστρέφονται, τα λεπτά (σώματα) προχωρούν στο εξωτερικό κενό, σαν να εκτοξεύονται, τα υπόλοιπα δεπαραμένουν ενωμένα και συμπλεκόμενα πλησιάζουν μεταξύ τους και σχηματίζουν αρχικά ένα σφαιροειδές σύστημα.
(32) Από αυτό αποσπάται ένας υμένας, που περιέχει μέσα του διάφορα σώματα. Καθώς στριφογυρίζουν εξ αιτίας της φυγόκεντρης δύναμης, ο υμένας γίνεται λεπτός, διότι συρρέουν πάντοτε (προς το κέντρο) τα στοιχεία που βρίσκονται κοντά εμπλεκόμενα στη δίνη. Έτσι δημιουργείται η γη (η αισθητή ύλη), όταν ενώθηκαν όσα συσσωρεύτηκαν στο κέντρο.
Αυτός πάλι ο εξωτερικός υμένας αυξήθηκε με τη συρροή σωμάτων που έρχονται από έξωδιότι καθώς παρασύρεται από τη δίνη, ενσωματώνει τα σώματα με τα οποία έρχεται σε επαφή. Από αυτά, μερικά συμπλεκόμενα σχηματίζουν αρχικά ένα σύστημα πολύ υγρό και λασπώδες. Αφού ξηρανθούν και ακολουθήσουν τη γενική δίνη κατόπιν πυρακτώνονταικαι αποτελούν τη φύση των αστέρων…
Βάσει της προηγούμενης περικοπής, τα κύρια βήματα της κοσμικής δημιουργίας, σύμφωνα με τις απόψεις του Λεύκιππου και του Δημόκριτου ήταν τα επόμενα:



1. Στην αρχή υπήρχε το πλήρες και το κενό.
Πριν από τα γεγονότα τα οποία περιγράφει η προηγούμενη περικοπή, όπως ήδη αναφέρθηκε αρχικά υπήρχε η συνολική συμπαντική δημιουργία (μη ον=κενό =άπειρο), μέσα στην οποία έπλεαν τα άτομα (ον). Το σύστημα (ον +μη ον) βρισκόταν έξω από τις δυνατότητες των ανθρώπινων αισθήσεων, εφ’ όσον, όπως ήδη αναφέρθηκε, οι ατομικοί φιλόσοφοι δέχονταν ότι “το πλήρες και το κενόν, δηλαδή τα άτομα και ο χώρος, είναι αληθινές και αντικειμενικές πραγματικότητες που βρίσκονται έξω από το πεδίο των ανθρώπινων αισθήσεων“. Όπως μπορούμε να δούμε με το ενιαίο σύστημα πλήρες +κενό (= άτομα + χώρος), ο Δημόκριτος αντικαθιστά ένα προγενέστερο σύστημα, αυτό του Ορφικού Χάους και του Ερέβους, χωρίς βέβαια να υπαινίσσεται την αντίστοιχη ταύτιση των επιμέρους συνιστωσών του συστήματος.


https://trelosmaniatis.files.wordpress.com/2015/01/f4491-bubbleuniverse.jpg

 

2. Δημιουργία των “μεγάλων κενών” . 
[Διογένης Λαέρτιος IX, 31 (ΔΚ67 α1)]… Οι κόσμοι δημιουργούνται με τον εξής τρόπο: Πολλά σώματα, μετακινούνται προς το “μεγάλο κενό” ξεκόβοντας από το άπειρο (το κενό).
Στη φάση αυτή, στα πλαίσια του συνολικού αρχικού συμπαντικού χώρου (μη ον=κενό=άπειρο)δημιουργούνται πολλά επιμέρους “μεγάλα κενά”, δηλαδή μικροί υποχώροι του συνολικού συμπαντικού χώρου. Αυτό θα μπορούσε να εκφραστεί με τη σημερινή επιστημονική ορολογία ως σχηματισμός, μέσα στον συνολικό συμπαντικό μη αισθητό και μη Ευκλείδειο χώρο του Σύμπαντος, επιμέρους περιοχών, διαφοροποιημένης πυκνότητας άρα και καμπυλότητας, γεγονός που διαφοροποιούσε και τη γεωμετρία των δημιουργούμενων υποχώρων.
altΗ κοσμολογική αυτή διαδικασία η οποία περιγράφεται από τον Δημόκριτο, όπως θα δούμε στη συνέχεια, αποτελεί το βασικό στοιχείο της κβαντικής κοσμολογικής θεωρίας του Α. Λίντε, η οποία προβλέπει και προσπαθεί να ερμηνεύσει την δημιουργία αυτών των κενών, τα οποία ονομάζει φυσαλίδες, μέσω του πεδίου πληθωρισμού.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ο Δημόκριτος φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το “αίτιο” (τα μεγάλα κενά), που, όπως θα δούμε στη συνέχεια, ανάγκασε τα άτομα να συσσωρευτούν σε μικρές περιοχές, και όχι για το αίτιο που δημιούργησε το “μεγάλο κενό”. Για τον λόγο αυτό επινοεί την έννοια των επιμέρους κενών (χώρων) σαν αίτιο της μελλοντικής συσσώρευσης των ατόμων, χωρίς όμως να δικαιολογεί τη φυσική διαδικασία σχηματισμού τους.

3. Τοπική κατάρρευση των “ατόμων” στα “μεγάλα κενά”, σχηματισμός της “δίνης” . 
Στη φάση αυτή, μη αισθητά κομμάτια του όντος (άτομα), προερχόμενα από τη συνολική μη αισθητή συμπαντική δημιουργία (άπειρο+άτομα=κενό+πλήρες=μη ον+ον), τείνουν να καταλάβουν τα σχηματισθέντα “μεγάλα κενά” δημιουργώντας, για κάθε ένα από αυτά και μία αντίστοιχη “δίνη” (10).altΜε την είσοδο ατόμων μέσα στους υποχώρους των “μεγάλων κενών”, δημιουργούνται οι αισθητοί “κόσμοι”, οι οποίοι περιέχονται μέσα στο συνολικό και μη αισθητό σύνολο, “ον+μη ον” (άτομα+κενό=Σύμπαν), και μπορεί να είναι άπειροι.
Η κοσμολογική δίνη
Μια πρώτη αναφορά στην έννοια της δίνης γίνεται στην Ορφική Κοσμολογία. Το αρχικό κοσμολογικό αυγό, του οποίου τη φυσική δημιουργία και σύσταση, με θαυμαστό επιστημονικά τρόπο περιγράφει ο Δημόκριτος (βλέπε επόμενα), γεννά έναν ανεμοστρόβιλο, τον οποίο οι ατομικοί φιλόσοφοι περιγράφουν σαν δευτερεύουσα δίνη, και τα Ορφικά κείμενα ονομάζουνΈρωτα.
[Αριστοφάνης Όρνιθες 693]… η μαυροφτέρουγη Νύχτα γεννάει πρώτα ένα ανεμοδαρμένο αυγό, από όπου, σαν ήρθε η ώρα, βγήκε ο φλογερός ο Έρωτας, με χρυσά φτερά να αστράφτουν στη ράχη του, όμοιος με ανεμοστρόβιλο…
Την έννοια της δίνης και του στροβίλου συναντάμε και ως κοσμολογική άποψη του Εμπεδοκλή:
[Σιμπλίκιος, Περί Ουρανού 529, 1 (στίχοι 1-15), εις Φυσικά 32, 13 (στίχοι 3-17)].. Σαν έφτασε η φιλονεικία στα τρίσβαθα της δίνης κι ήρθε η αγάπη στη μέση του στροβίλου, όλα τούτα άρχισαν να συνάζονται και να γίνονται ένα μόνο….
[Αριστοτέλης, Περί Ουρανού Β 13, 259α 29]… Εξάλλου είναι περίεργο που δεν αντιλήφθηκε (ο Εμπεδοκλής) ότι, αν πρωτύτερα τα μόρια της γης συνέκλιναν προς το κέντρο λόγω της δίνης, έπρεπε να εξηγήσει για ποια αιτία όλα όσα έχουν βάρος παρασύρονται τώρα προς το κέντρο. Γιατί δεν μπορεί να είναι η δίνη αυτό που τα φέρνει κοντά μας….
[Αέτιος II, 6, 3 (ΔΚ 31α 49)]…Ο Εμπεδοκλής υποστηρίζει ότι πρώτος ξεχώρισε ο αιθέρας, δεύτερη η φωτιά και κατόπιν η γη (ύλη). Από τη γη καθώς περισφιγγόταν έντονα από τη δύναμη της περιστροφής ανάβλυσε το νερό…
Στην έννοια όμως της “δίνης” δίνεται ένα συγκεκριμένο φυσικό νόημα από τον Δημόκριτο, που παρουσιάζει σήμερα ένα ιδιαίτερο κοσμολογικό ενδιαφέρον.
Αρχικά η “δίνη” του Δημόκριτου σχηματίζεται στα πλαίσια του αρχικού μη αισθητού συστήματος, “κενού”+”μη κενού” (όντος+μη όντος=άτομα+χώρος=συμπαντικός χώρος Ρείμαν). Όπως περιγράφει ο Διογένης ο Λαέρτιος:
[Διογένης IX 30 (Λεύκ Α1)]… Οι δε κόσμοι δημιουργούνται με τον ακόλουθο τρόπο. Πολλά σώματα, με κάθε είδους σχήματα, αποσπώνται από το άπειρο και φέρονται σε ένα μεγάλο κενό..
Σε μια δεύτερη φάση η “δίνη” εξελίσσεται μέσα σε μια μικρή περιοχή των “μεγάλων κενών” (Ευκλείδειοι υποχώροι).
[Διογένης IX 30 (Λεύκ Α1)]. Φέρονται σε ένα μεγάλο κενό σχηματίζοντας μία δίνη
Το ότι η δίνη καταλαμβάνει αρχικά ένα μικρό μέρος του μεγάλου κενού φαίνεται από το γεγονός ότι:
[Διογένης IX 30 (Λεύκ Α1)]…Όταν ισορροπήσουν (τα σώματα) λόγω του πλήθους και δεν μπορούν πλέον να περιστρέφονται, τα λεπτά (σώματα) προχωρούν στο εξωτερικό κενό, σαν να εκτοξεύονται, τα υπόλοιπα δε παραμένουν ενωμένα και συμπλεκόμενα πλησιάζουν μεταξύ τους και σχηματίζουν αρχικά ένα σφαιροειδές σύστημα
Αυτό σημαίνει ότι η δίνη, για να προχωρήσει προς το εξωτερικό του μεγάλου κενού, αρχικά κατείχε ένα μικρό μέρος του.
Επανερχόμενοι όμως στην έννοια της δίνης, όπως αυτή περιγράφεται από τον Λεύκιππο και τον Δημόκριτο, τίθεται το ερώτημα για το πώς αυτή εξελίσσεται. Πού τοποθετείται η χοάνη της και πού ο λώρος τη?.
Το πρόβλημα είναι δύσκολο να απαντηθεί διότι οι προσωκρατικοί γνώριζαν δύο περιπτώσεις δινών.

  • Η πρώτη εμφανιζόταν στα υγρά, π.χ. των ποταμών, των λιμνών και των θαλασσών, όταν μέσω δινών αυτά χάνονταν σε υπόγειες καταβόθρες. Στην περίπτωση αυτή το υλικό που πέφτει μέσα στη δίνη οδηγείται από τη χοάνη προς τον λώρο(ρουφήχτρες).
  • Στη δεύτερη περίπτωση, π.χ. στο φαινόμενο του ανεμοστρόβιλου, υλικά από την επιφάνεια της γης στην οποία βρίσκεται η βάση της δίνης, οδηγούνται μέσω του λώρου προς την χοάνη της δίνης ανυψούμενα από τη γη.


Στην περίπτωση της Κοσμολογίας του Δημόκριτου όμως το υλικό πρέπει να οδηγείται από τη χοάνη προς την άκρη του λώρου, εφ’ όσον όπως θα δούμε, στη συνέχεια η τελική κατάληξη της δίνης είναι μια περιορισμένη ως προς τις διαστάσεις σφαίρα.
Όλα τα προηγούμενα, όπως και στην Κοσμολογία του Αλκμάνα (ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ -4-), μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αν θέλουμε να περιγράψουμε με σύγχρονη επιστημονική ορολογία τις απόψεις του Λεύκιππου και του Δημόκριτου, όσον αφορά το τι υπήρχε πριν την δημιουργία του αισθητού σε εμάς Σύμπαντος και το πώς οδηγηθήκαμε μέχρι την αρχή της κοσμικής δημιουργίας, θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι οι ατομικοί φιλόσοφοι, όπως και ο Αλκμάνας, περιγράφουν τη γέννηση του Σύμπαντος μέσω μιας λευκής οπής.
Η διαφορά μεταξύ των δύο κοσμολογικών συστημάτων του Αλκμάνα και των Λεύκιππου και Δημόκριτου είναι ότι οι ατομικοί φιλόσοφοι, ως άριστοι γνώστες των επιστημονικών δεδομένων της εποχής τους, εκθέτουν με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τις απόψεις τους δίνοντας τους μια σειρά επιστημονικών (για την εποχή τους ) εξηγήσεων. Ιδιαίτερα η έννοια της δίνης κάνει πιο κατανοητό το λώρο του Αλκμάνα, ενώ η σφαιρική συμπύκνωση “μη λεπτών” υλικών συγκεκριμενοποιεί την έννοια του Αλκμάνιου “τέκμορα”.
Η σύμπτωση των απόψεων του Λεύκιππου και του Δημόκριτου, περί δημιουργίας του Σύμπαντος, με αυτές του Αλκμάνα οδηγούν σε ερωτήματα, όπως για το αν οι ατομικοί φιλόσοφοι γνώριζαν την Κοσμολογία του Αλκμάνα και ακόμα για το αν οι απόψεις αυτές αποτελούν τη χαμένη ή κατεστραμμένη συνέχεια του κειμένου του Αλκμάνα στην οποία συνέχιζε την εξιστόρηση της κοσμολογικής του πρότασης.


Οι άπειροι κόσμοι και τα “μεγάλα κενά”

Στα πλαίσια όμως της Κοσμολογίας του Δημόκριτου εμφανίζεται, με μια φυσική τεκμηρίωση, η ιδέα περί ύπαρξης πολλών αισθητών κόσμων σαν τον δικό μας στα πλαίσια των δημιουργούμενων “μεγάλων κενών”.
Η ιδέα περί υπάρξεως πολλών “κόσμων” μέσα σε επάλληλους “ουρανούς” αποτελεί μια παλαιότερη προσωκρατική άποψη. Όπως αναφέρουν οι Σιμπλίκιος, και Άγιος Αυγουστίνος ο Αναξίμανδρος διατύπωνε την αυτή άποψη:
[Σιμπλίκιος, εις Φυσ. 24, 17]… (ο Αναξιμένηςπίστευε ότι) κάποια άλλη ουσία είναι το άπειρο, από την οποία έγιναν όλοι οι ουρανοί και οι κόσμοι που υπάρχουν σ’ αυτούς…..
[Αυγουστίνος, de civ. Dei VIII, 2]… (Ο Αναξίμανδρος) πίστευε ότι αυτές οι αρχές των επιμέρους πραγμάτων είναι άπειρες, και ότι παράγουν αναρίθμητους κόσμους καθώς και όλα όσα εμφανίζονται μέσα σ’ αυτούς, και αυτοί οι κόσμοι, όπως πίστευε, πότε διαλύονται και πότε ξαναγεννιούνται….
Όμως και οι ιδέες του Αναξαγόρα ήταν παραπλήσιες:
[Σιμπλίκιος, εις Φυσικά 157, 9]…Το ότι υπαινίσσεται (ο Αναξαγόρας) έναν άλλο κόσμο πλάι στο δικό μας φαίνεται από τη φράση “όπως ακριβώς εμείς”, που τη χρησιμοποιεί επανειλημμένα. Και ότι δεν θεωρεί αυτόν τον άλλο κόσμο έναν αισθητό κόσμο που προηγήθηκε χρονικά από το δικό μας φαίνεται από τα λόγια “από τα οποία μαζεύουν τα καλύτερα στα σπίτια τους και τα χρησιμοποιούν”. Γιατί δεν είπε χρησιμοποιούσαν, αλλά χρησιμοποιούν…..
Η πλήρης όμως φυσική τεκμηρίωση και περιγραφή ενός Σύμπαντος το οποίο περιλαμβάνει και περικλείει έναν άπειρο αριθμό αισθητών κόσμων έγινε από τους ατομικούς φιλοσόφους και ιδιαίτερα από τον Δημόκριτο.
Γι’ αυτή τη δομή του Σύμπαντος του Δημόκριτου γράφει ο Δ. Μακρυγιάννης στο βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών βιβλίο του “Κοσμολογία και Ηθική του Δημοκρίτου”:
“…Αφού υπάρχουν άπειροι κόσμοι, άρα υπάρχουν άπειροι κενοί χώροι. Μπορούμε λοιπόν να παρομοιάσουμε το Δημοκρίτειο σύμπαν με ένα σφουγγάρι. Η ύλη του σφουγγαριού αντιστοιχεί στη συμπαγή κατά το μάλλον και ήττον συγκρότηση ατόμων, που αποτελούν το περιέχον, τα δε σφαιροειδή κενά μέσα στον όγκο του σφουγγαριού είναι οι χώροι όπου δημιουργούνται και εξελίσσονται οι κόσμοι. Το κοσμολογικό μοντέλο του σφουγγαριού δεν είναι στατικό, ούτε ως προς την δομή του περιέχοντος, ούτε ως προς το σχήμα και το μέγεθος των κενών. Όπως εντός των κενών λαμβάνουν χώρα συνεχείς διεργασίες μεταξύ των ατόμων, έτσι και το συνολικό περιέχον υφίσταταισυνεχείς μεταλλάξεις, η κυριότερη των οποίων είναι να απορρέουν εξ αυτού παντοία σώματα εντός των κενών και να απορροφά πάλι τα σώματα που προκύπτουν από την καταστροφή των κόσμων“.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο αυτό ο Δημόκριτος, με μεγάλη φυσικότητα τεκμηριώνει λογικά την δυνατότητα ταυτόχρονης ύπαρξης πολλών αισθητών κόσμων, οι οποίοι όμως μπορούν να μην είναι αισθητοί από εμάς, αφού παρεμβάλλεται μεταξύ αυτών και του κόσμου μας το μη αισθητό ενιαίο σύστημα “όντος”+”μη όντος” (άτομα+κενό) (ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ -9-).

Όπως αναφέρει ο Ιππόλυτος: [Ελ. Ι, 13, 2 (ΔΚ 68α 40)]…Ο Δημόκριτος υποστηρίζει τα ίδια με τον Λεύκιππος, ότι υπάρχουν άπειροι κόσμοι με διαφορετικά μεγέθη. Σε μερικούς από αυτούς δεν υπάρχει ούτε Ήλιος ούτε Σελήνη, σε άλλους τα δύο αυτά ουράνια αντικείμενα είναι μεγαλύτερα από όσο στον δικό μας κόσμο, και σε άλλους περισσότερα. Τα διαστήματα μεταξύ των κόσμων είναι άνισα, σε μερικά μέρη υπάρχουν περισσότεροι κόσμοισε άλλα λιγότεροιμερικοί αναπτύσσονταιμερικοί είναι στο αποκορύφωμα της ανάπτυξης τους και μερικοί παρακμάζουν. Αλλού οι κόσμοι γίνονται και αλλού αποσυντίθενται. Η καταστροφή τους οφείλεται στην αμοιβαία τους σύγκρουση.
Στην περικοπή αυτή, αλλά και σε πολλές προηγούμενες μπορούμε να διακρίνουμε σαφέστατα την άποψη ότι οι φυσικοί νόμοι στα πλαίσια των διαφόρων κόσμων μπορούν να είναι διαφορετικοί και ως εκ τούτου να δημιουργούνται εντελώς διαφορετικά συμπαντικά γεγονότα.
Και μετά τον Δημόκριτο όμως επαναλαμβάνεται η αυτή ιδέα περί πολλών κόσμων από τον Διογένη τον Απολλωνιάτη:
[Ψευδοπλούταρχος, Στρωματείς 12]…Ο Διογένης ο Απολλωνιάτης υποθέτει ότι ο αέρας είναι το στοιχείο και ότι όλα κινούνται και οι κόσμοι είναι άπειροι…..
Ας δούμε όμως τι διατυπώνουν οι σύγχρονες κοσμολογικές θεωρίες για την ύπαρξη πολλών κόσμων (ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ -9-).
Σύμφωνα με τη κβαντική κοσμολογική πρόταση του Λίντε, στο αρχικό μη Ευκλείδειο, άρα και μη αισθητό Σύμπαν μας, υπήρχαν δύο γνωστά βαθμωτά πεδία, το “πεδίο πληθωρισμού” και το “πεδίο Χιγκς”.
Το πεδίο πληθωρισμού και τα φαινόμενα τα οποία δημιουργεί είναι το αίτιο της διαστολής του χώρου (κενό=μη ον), ενώ στο πεδίο Χίγκς οφείλεται το είδος των φυσικών νόμων που δημιουργούνται μέσα στον διαστελλόμενο χώρο. Τα δύο αυτά πεδία, όπως έχει αποδειχθεί, υπάρχουν παντού μέσα στο Σύμπαν και η παρουσία τους γίνεται αισθητή λόγω της επίδρασης τους πάνω στα στοιχειώδη σωμάτια.

Τα βαθμωτά όμως πεδία δεν είναι σταθερά και όπως αποδεικνύει η κβαντική Φυσική, υφίστανται απρόβλεπτες διακυμάνσεις και μεταβολές. Αν οι διακυμάνσεις αυτές προκαλέσουν μια μεγάλη αύξηση του μεγέθους του πεδίου πληθωρισμού, τότε στο σημείο αυτό το Σύμπαν θ’ αρχίσει να διαστέλλεται πολύ γρήγορα δημιουργώντας μια φυσαλίδα(δημιουργία μεγάλου κενού). Το φαινόμενο αυτό μπορεί να δημιουργείται συνεχώς σε διαφορετικές περιοχές του αρχικού μη αισθητού Σύμπαντος (δημιουργία απείρων μεγάλων κενών).
Αυτό σημαίνει ότι αν σχεδιάσουμε το Σύμπαν σαν μια ομοιογενή φυσαλίδα, η δημιουργία κάθε νέας διαταραχής σ’ αυτήν θα δημιουργήσει μια νέα συμπαντική φυσαλίδα (μεγάλο κενό). Με τον προηγούμενο τρόπο ο Α. Λίντε απάντησε στο αναπάντητο ερώτημα από τον Λεύκιππο και τον Δημόκριτο για το πώς δημιουργούνται τα μεγάλα κενά (11).
Οι χώροι-φυσαλίδες περιορίζονται αρχικά από ακανόνιστα όρια που συνεχώς εξομαλύνονται και έχουν την τάση να επεκτείνονται με ταχύτητες που πλησιάζουν την ταχύτητα του φωτός. Αργότερα τα όρια των φυσαλίδων αυτών είναι δυνατόν νασυρρικνωθούν με πολύ μικρότερες ταχύτητες.

Με βάση τα προηγούμενα, η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης περιγράφει απλώς τη δημιουργίαμιας μόνο φυσαλίδας μέσα στην οποία υπάρχουμε και όχι του εν γένει Σύμπαντος των απείρων φυσαλίδων.
Θα πρέπει να σημειωθεί είναι ότι αν θεωρήσουμε πως στο αρχικό μη αισθητό Σύμπαν, υπήρχε ένα σύστημα συγκεκριμένων φυσικών νόμων, το πεδίο Χιγκ το μεταβάλλει στις επιμέρους αναπαραγόμενες φυσαλίδες (μεγάλα κενά). Αυτό σημαίνει ότι κάθε φυσαλίδα (μεγάλο κενό) τελικά θα έχει το δικό του σύστημα φυσικών νόμων, αυτό δηλαδή ακριβώς που ήδη είχαν πει οι Λεύκιππος και Δημόκριτος.
Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι το προηγούμενο μοντέλο του Α. Λίντε αποτελεί μια επεξεργασία της πληθωριστικής θεωρίας του Α.Η. Guth η οποία προέβλεπε την ύπαρξη ενός Σύμπαντος πολλών συμπαντικών φυσαλίδων στον χωρόχρονο που διέπονταν ίσως από διαφορετικούς φυσικούς νόμους.
Το 1982 οι Αμερικανοί ερευνητές Albrecht και Steinhsardt ανακοίνωσαν παρόμοια συμπεράσματα.
Ολόκληρο το κοσμολογικό μοντέλο του Α. Λίντε, πιστεύουμε ότι δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό προκειμένου να ταυτιστεί με τις απόψεις των ατομικών φιλοσόφων Λεύκιππου και Δημόκριτου. Όπως γίνεται φανερό οι σκέψεις των φιλοσόφων του παρελθόντος πιθανότατα μπορούν να γίνουν πηγή έμπνευσης για τη διατύπωση σύγχρονων φυσικών θεωριών (ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ -9-).






4. Σχηματισμός σφαιροειδούς συστήματος αισθητής ύλης με σύγχρονη εκτόξευση υλικού στο εξωτερικό κενό
Λόγω της περιστρεφόμενης “δίνης” διαχωρίζονται πρώτα τα “όμοια” από τα “ανόμοια”. Στη συνέχεια παύει η περιστροφή και δημιουργείται ένα σύστημα αποτελούμενο από”λεπτά σώματα” (όχι μικρά στις διαστάσεις σώματα, ούτε άτομα) τα οποία προχωρούν προς το εξωτερικό κενό (χώρο) σαν να εκτοξεύονται, ενώ τα υπόλοιπα, τα “μη λεπτά” (χονδρά = αδρά) παραμένουν ενωμένα και συμπλεκόμενα πλησιάζουν μεταξύ τους και σχηματίζουν αρχικά ένα σφαιροειδές σύστημα.

Ενδιαφέρον είναι να τονιστεί ότι χρησιμοποιείται ο νέος όρος “λεπτά σώματα”, προκειμένου να αντιδιαστείλει τα σώματα αυτά από όλα τα άλλα τα οποία έχουν ήδη αναφερθεί.
Με μια επιπόλαια ανάγνωση του αντίστοιχου κειμένου θα μπορούσαμε να βρούμε επιφανειακές συμπτώσεις μεταξύ των θέσεων των ατομικών φιλοσόφων και της σύγχρονης κοσμολογικής θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης.
Η σφαιρική συμπύκνωση θα μπορούσε επιπόλαια να θεωρηθεί σαν το πρωταρχικό άτομο του Λεμέτρ και η περιγραφόμενη έκρηξη το big bang. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά.
Η εκτόξευση και η διαστολή του “λεπτού” υλικού, κατά τους Λεύκιππο και Δημόκριτο, δεν είναι αποτέλεσμα της έκρηξης του σφαιροειδούς συστήματος που σχηματίζουν τα “μη λεπτά” υλικά, αλλά δημιουργούνται μαζί με τη δημιουργία της σφαιρικής συμπύκνωσης, ως το αποτέλεσμα γεγονότων που συμβαίνουν στο άκρο της “δίνης”, αφού εκεί έχουν διαχωριστεί και ισορροπήσει τα “όμοια” από τα “ανόμοια” και τα σώματα δεν μπορούν να περιστρέφονται.
Με λίγα λόγια ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος υποστηρίζουν ότι από ένα μίγμα “λεπτών” και “μη λεπτών” το οποίο ισορροπεί και δεν περιστρέφεται, η εκτόξευση των λεπτών προς τα έξω, δημιουργεί μια αντίθετη κίνηση -συστολή- των “μη λεπτών” τα οποία τείνουν να σχηματίσουν μια μικρή σε διαστάσεις, αλλά πυκνή, σφαιροειδή συγκρότηση ύλης.
Όπως γίνεται εμφανές από την αντίστοιχη περικοπή, στο τέλος της δίνης όταν αυτή εμφανιστεί μέσα στο μεγάλο κενό, υπάρχει μια περιορισμένη σε χώρο ισορροπούσα και μη περιστρεφόμενη, προς στιγμήν, σφαιρική συμπύκνωση “μη λεπτού” (όχι μικρών διαστάσεων, ούτε άτομα) υλικού. Η σφαίρα κατέχει πολύ μικρό χώρο του “μεγάλου κενού”, διότι πώς αλλιώς θα μπορούσε το περιγραφόμενο “λεπτό” υλικό σαν έκρηξη να προχωρήσει επεκτεινόμενο στον εξωτερικό χώρο, αν ο χώρος αυτό ήταν κατειλημμένος από την αρχική σφαίρα.
Ενδιαφέρον είναι ότι στα όρια της δίνης, προς την περιοχή του “μεγάλου κενού”, πριν τη δημιουργία της σφαιρικής συμπύκνωσης, το υλικό του μη αισθητού Σύμπαντος (χώρος+άτομα) αποτελείται από ένα “εξωτικό” για τις αισθήσεις υλικό, μη δυνάμενο να περιγραφεί από τους ατομικούς φιλόσοφους, το οποίο στη συνέχεια χωρίζεται σε δύο συστατικά, τα “λεπτά” και τα “μη λεπτά” (χονδρά=αδρά), τα οποία σε μια μεταγενέστερη φάση έμελλαν, σύμφωνα με τις απόψεις των ατομικών φιλοσόφων, να σχηματίσουν, τη γνωστή σήμερα στις αισθήσεις μας “ύλη”.
Σε σχέση με τα προηγούμενα θα πρέπει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με τις σύγχρονες κοσμολογικές απόψεις μπορούμε να διακρίνουμε δύο κοσμολογικές περιόδους, την εποχή του Πλανκ και την εποχή της πληθωριστικής διόγκωσης, οι οποίες προηγούνται της υποθετικής δημιουργίας της αρχικής σφαιροειδούς συμπύκνωσης ύλης του πρωτοατόμου του Λεμέτρ από το οποίο ξεκίνησε η Μεγάλη Έκρηξη.
Η ύλη κάτω από τις ακραίες συνθήκες που επικρατούσαν τις περιόδους αυτές ήταν πραγματικά “εξωτική” για τη σύγχρονη επιστημονική πραγματικότητα. Ειδικότερα κατά τη διάρκεια της πληθωριστικής διόγκωσης οι συνθήκες ήταν τέτοιες που ευνόησαν τη δημιουργία επάλληλων συμπαντικών φυσαλίδων (μεγάλων κενών) και πιθανότατα τη δημιουργία “εξωτικών” σωματιδίων Ηiggs (μποζόνιο Ηίggs) που αποτελούν το υποθετικό μέσο προκειμένου να αποκτήσουν την ιδιότητα της μάζας τα σώματα, μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.

Ομοίως μετά την στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης, η σύγχρονη Κοσμολογία δέχεται ότι υπήρξαν δύο φάσεις κατά την διάρκεια των οποίων δημιουργήθηκαν αντίστοιχα δύο είδη υπατομικών σωματιδίων, τα”αδρόνια” (χοντροκομμένα, μη λεπτά) και τα “λεπτόνια” (λεπτά). Ως “αδρόνια” αναφέρονται τα πρωτόνια,τα νετρόνια, τα υπερόνια και τα μεσόνια. Τα “λεπτόνια” περιλαμβάνουν τα ηλεκτρόνια και τα νετρίνα. Οι αντίστοιχες κοσμολογικές φάσεις δημιουργίας πήραν το όνομα των δημιουργούμενων σωματιδίων.
Η αντιστοιχία των ονομάτων των προηγούμενων στοιχειωδών σωματιδίων με την ορολογία των ατομικών φιλοσόφων είναι χαρακτηριστική.



Σχηματισμός λεπτού υμένα. Δημιουργία περιστροφικής συμπαντικής κίνησης
Κατά τη φάση αυτή από την κεντρική σφαιροειδή συμπύκνωση “μη λεπτού” υλικού,αποσπάται ένας υμένας υλικού. Ένα λεπτό δηλαδή κέλυφος “μη λεπτής” ύλης.
Ο υμένας αυτός αρχίζει να περιστρέφεται, ενώ υλικό από αυτόν οδηγείται προς την κεντρική σφαιρική συμπύκνωση “λόγω της δίνης“. Ποιάς δίνης όμως;
Η αρχική “δίνη”, οδηγούσε υλικό από το μη αισθητό Σύμπαν του (όντος)+(μη όντος) προς τον κόσμο του “μεγάλου κενού”, προς τη σφαιρική δηλαδή συσσώρευση “μη λεπτού” υλικού που προαναφέραμε.
Αντίθετα η δίνη, που αναφέρεται στο σημείο αυτό, οδηγεί από τον “κόσμο” του “μεγάλου κενού” προς την αρχική σφαιρική συσσώρευση των “μη λεπτών”.
Αυτό σημαίνει ότι η αναφερόμενη εδώ δίνη, είναι αντίθετης κατεύθυνσης από την πρώτη.
Οι ατομικοί φιλόσοφοι δηλαδή προτείνουν ένα κοσμολογικό σύστημα δύο, αντίθετης πολικότητας, δινών (+ και -), εκ των οποίων η πρώτη εξελίσσεται εκτός του κόσμου του “μεγάλου κενού” και η άλλη εντός.  Και οι δύο όμως οδηγούν σε μια κοινή περιοχή, η οποία αποτελεί την αρχή και το τέλος του κόσμου του “Μεγάλου κενού”.

 

Τί ΕΙΝΑΙ η 3η και η 4η Διάσταση;

Η κατανόηση των πτυχών και τον κανόνων της 3ης και της 4ης διάστασης μας επιτρέπει να επιλέξουμε καλύτερα που θέλουμε να ζήσουμε.
Από τον Jim Self

Πολλοί από εμάς γνωρίζουν ή αισθάνονται διαισθητικά ότι μεταβαίνουμε από την πραγματικότητα της τρίτης διάστασης, περνάμε μέσω της τέταρτης και είμαστε στον δρόμο προς την πέμπτη. Οι διαστάσεις δεν είναι μέρη αλλά επίπεδα συνειδητότητας, κάθε μία από τις οποίες έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και τροπους σκέψης και συναισθημάτων.

Η Εμπειρία μας για την Τρίτη Διάσταση.
Η τρίτη διάσταση είναι πολύ πυκνή και λειτουργεί μέσα σε συγκεκριμένη ομάδα κανόνων και δομών που έχουν πολλες δονήσεις σκέψεων και συναισθημάτων. Μία από αυτές τις δονήσεις είναι γνωστή σαν φόβος. Στην πνευματική μας αναζήτηση για να εξερευνήσουμε Όλα –Όσα –Είναι πήγαμε όλο και βαθύτερα σε πυκνότητα επιλέγοντας να ενσαρκωθούμε πολλές φορές στην Γή. Για να μεγιστοποιήσουμε την εμπειρία μας στην τρίτη διάσαση σκόπιμα αφήσαμε πίσω μας τις Υψηλότερες Όψεις του εαυτού μας και χάσαμε την αίσθηση της ένωσης μας με τον Δημιουργό. Έχοντας αυτή την αίσθηση χωρισμού χάσαμε τον δρόμο μας και,σαν εγκαταλελειμένα παιδιά, αρχίσαμε να βιώνουμε την ενέργεια που ονομάζουμε φόβο. Αυτή η κατάσταση φόβου δημιούργησε ακαμψία και έκανε πιο δύσκολη για εμάς το να κινούμαστε ελεύθερα. Καθώς συνεχίσαμε να παίζουμε με πάθος σε αυτή την άκαμπτη τρίτη διάσταση αρχίσαμε να αποκτάμε πολλά άβολα χαρακτηριστικά όπως ασθένεια, θύμα, ενοχή, έλειψη και αντίσταση. Επιλέγουμε να τα κάνουμε όλα αυτά έτσι ώστε να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, και ανεξάρτητα από το τι πιστεύουμε, έχουμε μεγάλη επιτυχία παίζοντας αυτό το παιχνίδι της τρίτης διάστασης.
Πολλοί που προσκολλώνται στον φόβο έχουν δημιουργήσει ένα ένα σύστημα προεπιλογής που τους δίνει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας « εάν απλά μπω μέσα στο σπίτι μου και κλείσω την πόρτα, θα είμαι ασφαλής». Αυτή η αντίδραση έκλεισε την ικανοτητά μας για διεύρυνση και ανάπτυξη, για επανένωση με την ψυχή μας, και ενσωμάτωσης με τους Ανώτερους Εαυτούς μας. πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν σταματήσει να ζουν το πάθος τους καθώς στηρίζουν τους περιοσρισμούς τους μέσα στο δίχτυ του φόβου.

Δομές της Τρίτης Διάστασης.

Ας ερευνήσουμε την σύνθεση αυτού του τρίτης διαστασης κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε. Εάν κοιτάξουμε προσεκτικά, μπορούμε να δούμε τρείς δομές σε αυτό το γήπεδο ή το «επιτραπέζιο παιχνίδι». Η κατανόηση τους θα επιτρέψει να συμβεί πιο άντετα η μετάβαση μέσω της Μεγάλης Αλλαγής της Συνειδητότητας.

  1. Δυαδικότητα. Ο σκοπός της δυαδικότητας ήταν να μας βοηθήσει να μάθουμε πώς να περπατάμε με ισορροπία ενώ βιώναμε αντίθεση. Η προθεσή μας ήταν να έχουμε εμπειρίες χωρίς να μας επηρεάζουν. Το να ζούμε μέσα στο πεδίο της δυαδικότητας υποτίθεται ότι θα μας παρείχε ένα ευρύ φάσμα επιλογών και ευκαιριών για να «γνωρίσουμε τον Εαυτό μας».

    Για να βοηθήσει σε αυτή την περιπέτεια, ο Δημιουργός έδωσε στην διάθεση μας τον Νόμο της Έλξης. Σαν πυξίδα, αυτός ο ακλόνητος Νόμος αξιόπιστα μας δείχνει που βρισκόμαστε και τι βιώνουμε ανα πάσα στιγμή. Ο Νόμος της Έλξης απλά λέει « αυτό πάνω στο οποίο εστιάζεις την προσοχή σου, αυτό και θα σου δωθεί». Αυτό επίσης σημαίνει ότι «αυτό στο οποίο αντιστέκεσαι, επιμένει». Καθώς αντιστεκόμασταν στους φόβους μας, ένα μεγαλύτερο φάσμα δυαδικότητας ή πολικότητας εμφανίστηκε – καλό και κακό, σωστό και λάθος, πρέπει και δεν πρέπει – και με την προσοχή μας στις μη επιθυμητές εμπειρίες αυτοί οι φόβοι μεγάλωσαν. Αντισταθήκαμε σε αυτή την δυσφορία πνίγοντας πολλούς από τους φόβους μας στο ασυνείδητο νου όπου και δεν θα μπορούσαμε να τους βλέπουμε ή να ασχοληθούμε με αυτούς (έτσι ελπίζαμε). Αλλά ο Νόμος της Έλξης δεν μας φέρνει μόνο τα «καλά πράγματα», απαντάει στα πιο ηχηρά συναισθήματα και σκέψεις που εκπέμπουμε ( αυτά που έχουν την μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση) είτε είναι συνειδητά είτε ασυνείδητα, άνετα ή άβολα, επιθυμητά ή ανεπιθύμητα.

  2. Αντιδραστικός Παρών – Χρόνος. Καθώς μάθαμε τον φόβο, αρχίσαμε επίσης να προβάλουμε, εμπειρίες με τις οποίες δεν νοιώθαμε καλά ένα λεπτό πριν (παρελθόν) μπροστά (μελλον) σκεπτόμενοι «ελπίζω ποτέ να μην μου ξανασυμβεί αυτό» και έτσι αρχίσαμε να δημιουργούμε Χρόνο. Ο χρόνος της Τρίτης διάστασης δεν δημιουργήθηκε σαν μια ευθεία γραμμή γεγονότων με αρχή, μέσον και τέλος. Στην πραγματικότητα ήταν μια θηλιά-χρόνου αποτελούμενη από παρελθόν και παρόν, με ένα μοναδικό σημείο εισόδου γνωστό σαν «παρούσα στιγμή», όπου κάνουμε νέες επιλογές βασισμένες σε παλιές εμπειρίες ή σε μελλοντικές επιθυμίες. Αντιδρώντας στις καταστάσεις από φόβο, αρχίσαμε να κάνουμε επιλογές βασισμένες στον φόβο. Οι αποφάσεις μας σχετικά με το μέλλον βασιζόντουσαν πάνω στο παρελθόν. Η τρισδιάστατη ζωή μας έγινε μια σειρά από αντιδραστικές εμπειρίες βασιζόμενες στο να αντιστεκόμαστε παρά στο να επιτρέπουμε, και με αυτό τον τρόπο τραβούσαμε το παρελθόν μας στο μέλλον. Και επειδή το Σύμπαν μας λατρεύει, ο Νόμος της Έλξης δεν θα αντισταθεί ποτέ ή δεν θα μας αρνηθεί ποτέ αυτό στο οποίο έχουμε βάλει την προσοχή μας, απλά μας παραδίδει αυτό που ζητάμε. Πολλοί από εμάς χάνουμε μεγάλο μέρος της ενέργειας μας μπλεγμένοι σε έναν αέναο κύκλο όπου το παρελθόν μας παραμονεύει το μέλλον μας και το μέλλον μας αντηχεί το παρελθόν μας σε μία συνεχή τρισδιαστασιακή θηλιά Χρόνου.

    Επίσης χτισμένος μέσα στην δομή του τρισδιάστατου Χρόνου υπάρχει ένας υπέροχος μηχανισμός ο οποίος μπορεί να μας κρατήσει μακρυά από μπελάδες σε αυτή την περιπέτεια. Ένας προφυλακτήρας ή μία καθυστέρηση χρόνου που μας δίνει την ευκαιρία να ξανασκεφτούμε τις συνέπειες των πράξεων μας, των αντιδράσεων μας των σκέψεων και των συναισθημάτων μας πριν να αντιδράσουμε και δημιουργήσουμε κάτι το οποίο μετά θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ή για το οποίο θα πρέπει να απολογηθούμε. Αυτή η δομή που είναι χτισμένη μέσα στον χρόνο της τρίτης διάστασης μας δίνει μία στιγμή Επιλογής. Κατά την διάρκεια της αλλαγής αυτή η καθυστέρηση γίνεται βραχύτερη και τα πράγματα εκδηλώνονται γρηγορότερα από ποτέ.

  3. – Ο ορθολογικός Νούς. Η αναλυτίκή, συλλογιστική διαδικασία σκέψης μας είναι γνωστή σαν ορθολογικός Νούς. Όταν ήθραμε να παίξουμε σε αυτή την περιπέτεια αποσυνδεθήκαμε κατά 90% από την συνειδητότητα που μας ήταν διαθέσιμη για να μπορέσουμε να έχουμε αυτή την εμπειρία. Η ανάπτυξη του ορθολογικού νου μας χρησίμευσε καλά σε αυτό το περιβάλλον. Ο σκοπός του ήταν και μας κρατήσει ασφαλείς και να μπορέσουμε να ταιριάξουμε σε αυτό. Αλλά εξαιτίας του φόβου και της κακής χρήσης του, ο ορθολογικός νους λειτουργεί περισσότερο σαν περιορισμός παρά σαν ευκαιρία και δυνατότητα. Επειδή έχουμε δώσει ευθύνες στον νου που δεν ήταν αυτές για τις οποίες σχεδιάστηκε, η συνειδητότητα μας και το φάσμα των πνευματικών μας επιλογών μειώθηκαν πολύ. Ενώ ο λογικός νους είναι ένα υπέροχο εργαλείο για μέτρηση, σύγκριση και φύλαξη πληροφοριών, ξέρει μόνο αυτό που ξέρει και δεν ξέρει αυτό που δεν ξέρει. Για χιλιάδες χρόνια ο ορθολογικος νους κράτησε την ανθρωπότητα σφιχτά επικεντρωμένη στο βασίλειο της τρίτης διάστασης. Αυτό τώρα αλλάζει.

    Αυτές οι τρείς ενεργειακές δομές είναι περίπλοκα υφανσμένες στο ύφασμα του μάτριξ της τρίτης διάστασης. Εάν επικεντρωθείς σε μόνο μία από αυτές οι άλλες δύο μεγεθύνονται, δημιουργώντας απόσπαση προσοχής και μεγαλύτερη πίεση μέχρι να επαναφέρετε την εστίαση σας σε αυτές και να τους επιτρέψετε να επιστρέψουν σε ισορροπία. Αποκτώντας συνείδηση των υποκείμενων προτύπων από τα οποία η Τρίτη διάσταση γεννιέται, μπορούμε να ξεκινήσουμε να επαναδομούμε και να επανασυγκροτούμε ένα σημαντικό μέρος του εαυτού μας, απελευθερώνοντας μας έτσι ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε πέρα από τους περιορισμούς της τρίτης διάστασης και να αρχίσουμε να βιώνουμε τις δυνατότητες της τέταρτης και πέμπτης.

Δομές της Τέταρτης Διάστασης

Ας εξερευνήσουμε τώρα τα στοιχεία της τέταρτης δι΄΄αστασης.

  1. Αιώνιως Παρόν Χρόνος . Ενώ ο χρόνος της τρίτης διάστασης είναι φορτισμένος, παρόν χρόνος αντιδραστικός, αυτός της τέταρτης διάστασης είναι Αινίως Παρόν Χρόνος. ΤΩΡΑ. Στην τέταρτη διάσταση το παρελθόν είναι απλά ιστορία χωρίς συναισθηματική φόρτιση και το μέλλον είναι μια ευκαιρία που περιμένει να πραγματοποιηθεί σε αυτήν την στιγμή του τώρα μέσω επιλογής. Το εχθές δεν μεταφέρεται στο αυριο. Το αιώνιο παρόν είναι το μόνο που υπάρχει. Μπορούμε να σχεδιάσουμε ένα μελλοντικό γεγονός χρησιμοποιώντας πληροφορίες που συλλέχτηκαν από το παρελθόν, αλλά οι αποφάσεις είναι συνειδητές και παίρνονται στην παρούσα στιγμή. Αυτό που σκεφτόμαστε είναι αυτό που θα βιώσουμε στην στιγμή. Δεν υπάρχει κενό χρόνου στην τέταρτη διάσταση. Αυτό το οποίο σκέφτεσαι θα εκδηλωθεί, για αυτό προσέξτε τι σκέφτεστε!
  2. – Επιλογή . Στην τέταρτη διάσταση η «επιλογή» αντικαθιστά την «αντίδραση». Η αντίδραση είναι μια τρίτης διάστασης απάντηση ενώ η επιλογή μας παρέχει ελαστικότητα. Η ελαστικότητα δημιουργεί διευρυμένη ευκαιρία και μια μεγαλύτερη ικανότητα να συνδυάζονται δυνατότητες για να παράγουν μια ποικιλία αποτελεσμάτων. Στην τέταρτη διάσταση παίρνεις πισω την δύναμη της επιλογής.
  3. – Παράδοξο . Στην τέταρτη διάσταση το παρελθόν και το μέλλον γίνονται σημεία αναφοράς ή πληροφορίας και δεν έχουν συναισθηματικά φορτία. Αυτό που ήταν αληθινό ένα λεπτό πριν δεν είναι απαρραίτητα αληθινό και στην παρούσα στιγμή και αυτό που ήταν λάθος ίσως να μην είναι απαρραίτητα λάθος πια. Αυτό ανοίγει καινούργιες δυνατότητες για εμπειρίες, επιτρέπει στην απελευθέρωση της κριτικής και αυξάνει την ικανότητα μας να επιτρέπουμε να συμβούν πράγματα.
  4. – Ευθυγράμμιση/Ισορροπία. Στην τέταρτη διάσταση συνχώς κινούμαστε προς την ισορροπία και την επαναευθυγράμμιση. Αυτή η δομή είναι πολύ ανοιχτή, διασκεδαστική και επιτρέπει όλες τις δυνατότητες. Ευεξία, Ομορφιά, Εσωτερικό Χαμόγελο, Εκτίμηση και Αγάπη είναι επιλογές της τέταρτης διάστασης. Ενώ ο Φόβος είναι μια επιλογή η οποία θα μας φέρει πίσω στις αντιδράσεις και στους περιορισμοούς της τρίτης διάστασης.

    Η πνευματική μας διαδρομή περιλαμβάνει την κίνηση προς έναν υψηλότερο, ελαφρύτερο τρόπο ζωής. Είναι μια ζωή κοινότητας, συνεργασίας και συνδημιουργίας στην τέταρτη διάσταση ενώ περπατάμε στην πυκνή τρίτη διάσταση. Η Πέμπτη διάσταση δεν είναι μακρυά. Αυτή είναι να θυμόμαστε πώς να είμαστε στον κόσμο αλλά όχι του κόσμου. Αυτή είναι να θυμηθείς ποιος ήρθες να είσαι εδώ.

Την Κυριακή 13-7-2014, 19:52 ώρα Ελλάδος εκτοξεύθει προς τον διεθνή διαστημικό σταθμό ο πρώτος ελληνικός δορυφόρος.

Την Κυριακή 13-7-2014, 19:52 ώρα Ελλάδος θα εκτοξευθεί προς τον διεθνή διαστημικό σταθμό ο πρώτος ελληνικός δορυφόρος, τον οποίο κατασκεύασε ο Περικλής Παπαδόπουλος, καθηγητής Αεροδιαστημικής Μηχανικής του ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια San Jose, μαζί με μια ομάδα Ελλήνων επιστημόνων. Ο Δρ. Παπαδόπουλος ανακοίνωσε την κατασκευή του δορυφόρου στο συνέδριο του ellines.com, «Μια Περιφέρεια, ένας Πλανήτης», που πραγματοποιήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2013, στο Costa Navarino Μεσσηνίας. Δείτε το βίντεο από το συνέδριο του ellines.com και της Περιφέρειας Πελοποννήσου (Ομιλία Περικλή Παπαδόπουλου 2:36:35)
Η κατασκευή του κόστισε σχεδόν 100.000 δολάρια. Αξίζει να σημειωθεί πως το κόστος σχεδιασμού και κατασκευής καλύφθηκε από ανώνυμες προσφορές Ελλήνων και το κόστος της εκτόξευσης που αγγίζει τα 3,5 εκατ. δολάρια θα καλυφθεί από τη ΝΑSA. Σύμφωνα με το σχέδιο ο Lambdasat θα βρεθεί σε τροχιά για 300 μέρες έχοντας δυο βασικούς στόχους. Πρώτον σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου θα προσπαθήσει να παρουσιάσει σε πραγματικό χρόνο την κίνηση όλων των ελληνικών εμπορικών πλοίων και να παρέχει πληροφορίες στα πλοία που απειλούνται από πειρατεία, ειδικά κοντά στις αφρικανικές ακτές. Δεύτερον σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Columbia θα πραγματοποιησεί δοκιμές σε περιβάλλον υψηλής ηλιακής ακτινοβολίας, του υλικού graphene, το οποίο μελλοντικά θα χρησιμοποιείται για την κατασκευή των τρανζίστορ. Ένα χρόνο νωρίτερα ο καθηγητής Περικλής Παπαδόπουλος με τη βοήθεια της ερευνητικής ομάδας του κατασκεύασαν ένα μικροδορυφόρο, τον παρουσίασαν στη NASA και πήραν τη χρηματοδότηση για την εκτόξευση. Από την επόμενη μέρα η ελληνική επιστημονική ομάδα δουλεύει πάνω στο συγκεκριμένο εγχείρημα στον σταθμό της NASΑ, έχοντας μάλιστα καταφέρει να δημιουργήσει από το μηδέν το ηλεκτρονικό σύστημα αυτόματης αναγνώρισης και εντοπισμού AIS του οποίου το κόστος κανονικά ξεπερνά τα 500.000 δολάρια. Δείτε περισσότερες πληροφορίες για τον Περικλή Παπαδόπουλο

Η μεγαλύτερη γκάφα που έκανε ποτέ επενδυτής στην ιστορία!

Πούλησε το 10% των μετοχών της Apple… για πόσα χρήματα;

Σίγουρα θα χαρακτηρίζαμε τρελό ή ανόητο όποιον είχε την ευκαιρία να είναι δισεκατομμυριούχος και αντί να την αρπάξει, την άφησε να του φύγει μέσα από τα χέρια.

Ο λόγος για τον Ron Wayne, ο οποίος θα μπορούσε σήμερα να έχει δισεκατομμύρια στον τραπεζικό του λογαριασμό, όμως το μόνο που του απέμεινε είναι 800 δολάρια.
Ας πιάσουμε όμως την ιστορία από την αρχή. Όλοι γνωρίζουμε πως ιδρυτής της Apple ήταν ο Steve Jobs και συνιδρυτής ο Steve Wozniak, ενώ υπήρχε και ένας ακόμα άνδρας, ο Ron Wayne, ο οποίος είχε βάλει κεφάλαιο για τη δημιουργία της εταιρείας το 1970 και σε αντάλλαγμα πήρε το 10% των μετοχών της.

Και ενώ σήμερα ο 80χρονος πλέον άνδρας θα μπορούσε να έχει αμύθητη περιουσία, έκανε το λάθος και λίγο καιρό μετά την ίδρυση της Apple πούλησε τις μετοχές του, παίρνοντας 800 δολάρια, τα οποία επένδυσε σε χρυσό.

Σήμερα η αξία εκείνου του χρυσού ανέρχεται στα 1.750 δολάρια, ενώ ο κύριος Wayne φαίνεται πως δεν μαθαίνει από τα λάθη του, αφού πρόκειται να βγάλει στο σφυρί διάφορα σπάνια κομμάτια από την εποχή που η Apple ξεκινούσε. Όπως δήλωσε στο Bloomberg, θέλει να τα επενδύσει και αυτά σε χρυσό.

Λάτμαν: Σε αυτόν τον κόσμο συνυπάρχουν δύο χρόνοι.

Σ’ αυτόν τον κόσμο συνυπάρχουν δύο χρόνοι. Ένας χρόνος μηχανικός και ένας σωματικός. Ο πρώτος είναι άκαμπτος και μεταλλικός, σαν ένα τεράστιο σιδερένιο εκκρεμές που αιωρείται πέρα δώθε, πέρα δώθε, πέρα δώθε. Ο δεύτερος στριφογυρίζει και σπαρταράει σαν χρυσόψαρο έξω από τη γυάλα. Ο πρώτος είναι αδυσώπητος, προκαθορισμένος. Ο δεύτερος αμφιταλαντεύεται και παίρνει τις αποφάσεις του καθ’ οδόν.
ΠΟΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΕΠΕΙΣΜΕΝΟΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ μηχανικός χρόνος. Φορούν ρολόγια στα χέρια τους, όμως μόνο ως διακοσμητικά ή από ευγένεια προς όσους επιμένουν να κάνουν τέτοια δώρα. Στο σπίτι τους δεν έχουν ρολόγια. Προτιμούν να ακούνε τους χτύπους της καρδιάς τους. Βιώνουν τους ρυθμούς των διαθέσεων και των πόθων τους. Τρώνε όποτε πεινάσουν, πηγαίνουν στη δουλειά τους όποτε ξυπνήσουν, κάνουν έρωτα όλες τις ώρες της ημέρας. Και βέβαια γελούν στη σκέψη του μηχανικού χρόνου.
ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΛΑ ΠΩΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΥΛΑ ΜΙΑ ΕΤΣΙ και μια αλλιώς. Ξέρουν πως ο χρόνος αγωνίζεται να προχωρήσει φορτωμένος με ένα βαρίδι δύο τόνων όταν τρέχουν με το πληγωμένο παιδί τους στο νοσοκομείο ή πρέπει να υπομείνουν το βλέμμα ενός δύστροπου γείτονα. Κι ακόμη, ξέρουν πως ο χρόνος χάνεται από τα μάτια τους σαν αστραπή όταν περνούν όμορφα με τους φίλους τους, δέχονται επαίνους ή φωλιάζουν στην αγκαλιά μιας κρυφής αγάπης.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ότι αυτό που δεν υπάρχει είναι το σώμα τους. Η ζωή τους υπακούει στον μηχανικό χρόνο. Σηκώνονται το πρωί στις επτά. Τρώνε μεσημεριανό στις δώδεκα και βραδινό στις έξι. Φτάνουν σε κάθε ραντεβού στην ώρα τους, πιστοί στις προσταγές του ρολογιού τους. Κάνουν έρωτα μεταξύ οκτώ και δέκα το βράδυ. Δουλεύουν σαράντα ώρες κάθε εβδομάδα, διαβάζουν την εφημερίδα τους κάθε Κυριακή, παίζουν σκάκι κάθε Τρίτη βράδυ. Όταν γουργουρίζει το στομάχι τους, κοιτάζουν το ρολόϊ

τους για να δουν αν είναι ώρα για φαγητό. Αν βρεθούν σε ένα κονσέρτο και κινδυνέψουν να απορροφηθούν από τη μουσική, κοιτάζουν το ρολόι πάνω από τη σκηνή για να δουν σε πόση ώρα πρέπει να επιστρέψουν σπίτι.
Ο ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ, όμως οι αλήθειες τους δεν είναι οι ίδιες. Αποσπάσματα από το βιβλίο του Άλαν Λάιτμαν, Τα Όνειρα του Αϊνστάιν, εκδόσεις Κάτοπτρο.
Ο Άλαν Λάιτμαν (28 Νοεμβρίου 1948) είναι Αμερικανός φυσικός και συγγραφέας. Διδάσκει φυσική και τέχνη του γραπτού λόγου στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ). Από τα πιο γνωστά του βιβλία είναι το διεθνές μπεστ σέλερ Τα Όνειρα του Αϊνστάιν, Mr G Το πείραγμα του Θεού και Η Διάγνωση.