ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΩΩΝ ΘΕΩΝ

Και τώρα αναρωτιόμαστε τι σχέση μπορεί να έχουν οι σημερινοί “Νεο-Έλληνες” (που θέλουν να αποκαλούνται Έλληνες προσκυνώντας έναν βαρβαρικό τιμωρό “Θεό” της ερήμου ) με εκείνους τους περήφανους απροσκύνητους Έλληνες προγόνους..

Οι Έλληνες απετέλεσαν έναν από τους ελάχιστους λαούς της ανθρώπινης Ιστορίας που δεν κουβαλούσε μέσα του ντροπή η συντριβή για την Ανθρώπινη Φύση, που λάτρευε τη Ζωή, που δεν έβλεπε τον Θάνατο ως.. λύτρωση από τα ..”χυδαία” γήινα πράγματα, που θεωρουσε παντελώς αδιανόητη την όποια αυτοταπείνωση, και που ήταν, τέλος, με την αυθεντική σημασία της λέξης και κατά κυριολεξία, “πολιτικός”. Η συγκεκριμένη λέξη διεκήρυσσε το στενό δεσμό του Έλληνα με τα διαδραματιζόμενα μέσα στον ψυχογεωγραφικό ” χώρο και χρόνο” που μέσα του γεννιόταν και ζούσε ως φυσικό και αναπόστατο τμήμα του.

Οι ίδιοι Έλληνες που έδωσαν και όνομα (“πόλις”). το οποίο πολύ σύντομα ήλθε ν΄αποτελέσει την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα σε αυτούς και τους “βαρβάρους”, καθώς και την ετοιμολογική ρίζα εκείνο που αργότερα απεκλήθη “πολιτισμός”.Ως φυσική συνέπεια όλων αυτών, οι Έλληνες έμαθαν ν’ αποδέχονται μόνο εκείνα που έρχονταν να τους αποκαλυφθούν νοητικά δίχως να τους ζητήσουν προηγουμένως να συρθούν καταγής, ή να περιφρονήσουν εκείνο που -καλώς ή κακώς- τύχαινε εκ φύσεως να είναι.
Καμία λοιπόν από τις πάμπολες “Εθνικές” τους Θεότητες, ή για να το πούμε διαφορετικά, εκδηλώσεις της συμπαντικής Θεικής Ουσίας στον οικείο τους ψυχογεωγραφικό τόπο, δεν υπήρξε για τους Έλληνες άναρχη και απόλυτη, αφού η έννοια της όποιας απολυτότητας ήταν πέρα για πέρα βαρβαρική και κανείς “υπάρχων” δεν δικαιούντο συνεπώς να έχει “προυπάρξει των πάντων”.
Αντίθετα από τον άγριο Θεό της βίβλου που τάχα δημιούργησε ..”εκ του μηδενός” (!!!) τον Κόσμο. όλοι οι Έλληνες Θεοί, έχουν γεννηθεί και ολων τους οι γεννήσεις είχαν σκοπό ρητά καθορισμένο.Δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας Θεός που να έχει γεννηθεί “έτσι για πλάκα ” αναίτια, μόνο και μόνο για να εξουσιάζει τον κόσμο των θνητών, ή για να απολαμβάνει έστω μέσα σε μία διαρκή αταραξία κι αιωνιότητα το προνόμιο του να ανήκει στην Τάξη των Θεών. “Οι Θεοί δεν έφτιαξαν τον κόσμο. Τον κατέκτησαν”. (G. Murray: Four Stages Of Greek Religion”)

H λατρεία των εθνικών και πατρώων Θεών του, αποτελούσε για τον πολιτικό και κοινωνικό Έλληνα, όπως είναι φυσικό, ένα συμβάν πολιτικό και κοινωνικό συνάμα, και έτσι, ως τέτοιο φυσικά την αντιμετώπιζε.’Τον καιρό που η πολιτεία είχε τη συνοχή της και το άτομο ήταν σφιχτοδεμενο μ αυτή, το θρησκευτικό φαινόμενο είναι λειτούργημα κοινωνικό, ιδιαίτερα πολιτικό. Κοινή και ζωντανή ειναι η συνείδηση πως θρησκεία και πολιτεία είναι αχώριστα δεμένες.Γένος , φράτρα, φυλή, ορίζονται με κοινές λατρείες..Ζευς Ερκείος, Απόλλων Πατρώος, Ερκείος , δηλ που ανήκει στο σπίτι, στην οικογένεια, το άγαλμά του είναι στημένο στο προαύλιο (έρκος) , πατρώος είναι ο κληρονομημένος απο τους πατεράδες..” ( Χ. Θεοδωρίδης “Επίκουρος, Η Αληθινή Όψη του Αρχαίου Κόσμου”)
Ο βωμός που αργότερα οι Χριστιανοί μετονόμασαν σε “Αγία Τράπεζα” –
θεωρείτο η αγκαλιά του Θεού.Ικέτης που κάθιζε πάνω του ή ακουμπούσε, θεωρείτο απαραβίαστος, ενώ εκεί ακουμπούσαν τα χέρια όσοι ήθελαν να δώσουν όρκο “ενώπιον Θεών κι ανθρώπων”. Οντας τόσο σημαντικοί οι βωμοί, διαφοροποιήθηκαν πολύ σύντομα, αναλόγως προς την ιδιότητα του Θεού στον οποίο ήταν αφιερωμένοι. Στις θυσίες προς τιμή των “Ολυμπίων Θεών” (θυσία) ο βωμός ήταν κατά κανόνα υπερυψωμένος, ενώ στις θυσίες προς τιμή των “Χθονίων Θεών” (εναγισμοί) ο βωμός ήταν χαμηλός, ή στο ίδιο επίπεδο με τη γη.
Η λέξη ειδωλο-λατρεία , που τόσο πολύ φορτίστηκε αρνητικά από τους αυτοαοκαλούμενους “μονοθειστές”, δεν είναι βεβαίως από μόνη της υβριστική (το να τιμά δηλ κάποιος δια των εικόνων) , Κατήντησε ωστόσο τέτοια , μετά από τη χρήση που η τελευταίοι της έκαναν, με αποτέλεσμα να υποδηλώνει ειδωλοπροσκύνηση.
Το “είδωλον”, αποτελεί σαφέστατα μια κατά τους ανθρώπους απεικόνηση και μόνο του Θεού, όχι τον ίδιο τον Θεό (άλλωστε το έιχε πει ρητά και ο Αντισθένης (“ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΟΥΔΕΙΣ ΕΚΜΑΘΕΙΝ ΕΞ ΕΙΚΟΝΟΣ ΔΥΝΑΤΑΙ”). Η δε λέξη “Λατρεία”, όπως ήδη αναφέραμε πιο πάνω, απετέλεσε για τους Έλληνες τη δική τους ιδιαίτερη και “εθνική” εκδοχή στα περί θρησκείας πράγματα, και σαφώς είναι εντελώς ξένη προς προσκυνήσειςκαι κάθε είδους δουλόφρονες παρακλήσεις και επικλήσεις προς το θείο, όπως συμβάινει με τις παλαιές και σύγχρονες Θεοκρατείες. Ειδωλο- λάτρης λοιπόν, εκ διαμέτρου αντιθέτως από όσα μας λένε οι Εβραίοι, οι Χριστιανοί και οι Μωαμεθανοί, είναι κανονικά εκείνος που απλώς τιμά τον Θεό που πιστεύει, κάνοντας στη Λειτουργική του, χρήση απεικονίσεων του (ειδώλων, αγαλμάτων , και εικόνων), μια πρακτική που στο τέλος της λεγόμενης “Εικονομαχίας” κι εντεύθεν , αφορά τουλάχιστον και όλον τον χριστιανικό κόσμο.
Αναφορικά πάντως με τους Έλληνες, ο Seltman θα σημειώσει σχετικά :” Οι Έλληνες δεν υπήρξαν ποτέ ειδωλοπροσκυνητές, με την έννοια πως λάτρεψαν τάχα εικόνες που αυτοί οι ίδιοι κατασκεύασαν.”…

Β. ΡΑΣΣΙΑΣ
ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΩΩΝ ΘΕΩΝ
ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s