Ο Μητσοτάκης δεν είναι δειλός.

Το τελευταίο πράγμα το οποίο μπορεί να του αποδώσει κάποιος ως χαρακτηριστικό είναι η δειλία.

Ο Μητσοτάκης είναι ένας αδίστακτος άνθρωπος.
Ένας πραγματικός γκάνγκστερ.
Θα μπορούσε κάλλιστα, αν δεν ήταν πολιτικός, να είναι αρχηγός μιας μεγάλης συμμορίας.
Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο “κάπο” της μεγαλύ¬τερης ελληνικής “φαμίλιας”.
Άλλωστε είναι γνωστό ότι του αρέσουν οι “κουμπουριές” και αισθάνεται όμορφα όταν περιτριγυρίζεται από “κουμπουροφόρους”.

Ο εκ Χανίων ορμώμενος Μητσοτάκης ξεκίνησε την καριέρα του με “προσόντα” διαφορετικά από τους υπόλοιπους επαρχιώτες πολιτικούς. Δεν έφτασε στην Αθήνα όπως φτάνει ένας Φλωρινιώτης ή ένας Καστοριανός βουλευτής, που χάσκουν μπροστά στα μέγαρα της πρωτεύουσας.
Δεν έφτασε με ένα ταγάρι και μια ζωντανή κότα, όπως ο Χατζηχρήστος στις παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Ο Μητσοτάκης στην Αθήνα έφτασε με τα “όπλα” του.
Έφτασε με τα “κουμπούρια” του και αυτά ποτέ δεν τα αποχωρίζεται.

Τι σημαίνει αυτό;
Ότι τον Μητσοτάκη πάντα τον συνόδευαν στην “πορεία” του συστατικές επιστολές.
Από ποιους;
Από τους ίδιους ανθρώπους που προστάτευαν και χρηματοδοτούσαν τον θείο του τον Βενιζέλο.
Από τους ανθρώπους, που, επειδή γνώριζαν τον θείο του, τον έψαξαν στην Κρήτη.
Αυτούς του ανθρώπους ο Μητσοτάκης τους γνώριζε και τον γνώριζαν στον καιρό της “αντίστασής” του στην Κρήτη.
Άνθρωπος των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών ήταν ο Μητσοτάκης. Σύμφωνα με δικές του μαρτυρίες ήταν ο συνδετικός τους “κρίκος” με τις ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις.
Σ’ αυτούς έδινε αναφορά και αυτών τις εντολές εκτελούσε.
Αυτή η σχέση ήταν η “προίκα” του και το “διαβατήριό” του για την επιτυχία. Αυτή η σχέση του άνοιγε τις “πόρτες” των αθηναϊκών μεγάρων.

Όλα αυτά όμως δεν ήταν αρκετά για να τον οδηγήσουν στην εξουσία.
Η Αθήνα είχε αρκετό κηφηναριό με τα ίδια προσόντα και δεν ήταν δυνατόν να τους παρακάμψει.
Αυτό το οποίο χρειαζόταν ήταν ένα μεγάλο “άλμα”.
Έπρεπε να ρισκάρει, για ν’ ανέβει στην κορυφή και αυτό δεν ήταν πρόβλημα για έναν άνθρωπο του οποίου δεν έλλειπε το ψυχικό σθένος να υποστηρίζει τις επιλογές του.
Η ευκαιρία του δόθηκε μετά τη νίκη της Ένωσης Κέντρου.
Τα μεγάλα “αφεντικά” ήταν σφόδρα ενοχλημένα με τη μεγάλη νίκη των “κομμουνιστών” του Κέντρου. Σχεδόν είχαν πανικοβληθεί από μια Ελλάδα η οποία έδειχνε απείθαρχη, σε μια εποχή που οι Αμερικανοί επένδυαν στην πειθαρχία μέσα στην “αυλή” τους.

Άρα τι τους συνέφερε να γίνει;
Να οδηγήσουν την Ελλάδα στην “ανωμαλία”.
Γιατί;
Για να εφαρμόσουν την πάγια “φιλειρηνική” πολιτική τους.
Γιατί με φόβητρο την εμφυλιοπολεμική σύγκρουση θα μπορούσαν να πουλήσουν “σωτηρία”.
Εκμεταλλευόμενοι τις νωπές εμφυλιο-πολεμικές αναμνήσεις του ελληνικού λαού, θα μπορούσαν να επιβάλουν στην Ελλάδα μια “εθνοσωτήρια” κυβέρνηση. Το μόνο το οποίο είχαν ως πρόβλημα ήταν η ταυτότητα εκείνου που θα εμφάνιζαν ως υπεύθυνου της “ανωμαλίας”.
Το πρόβλημά τους ήταν αρκετά σοβαρό, γιατί έπρεπε τόσο αυτοί όσο και οι λακέδες τους να βρίσκονται από τη “σωστή” πλευρά.
Έπρεπε τόσο το “παλάτι” όσο και η “δεξιά” να παραμείνουν στη “σωστή” πλευρά.
Οι καταστροφείς της δημοκρατίας έπρεπε να διατηρήσουν τη δημοκρατική τους εικόνα.
Δεν έπρεπε να ξανακάνουν το λάθος του Λαμπράκη —ο οποίος συσπείρωσε τους πάντες εναντίον της δεξιάς— και αυτό ήταν το δύσκολο του όλου εγχειρήματος.

Από τη στιγμή που η Ένωση Κέντρου κέρδισε τη νίκη στις εκλογές, δεν μπορούσε να παυτεί από την κυβέρνηση. Αν επιχειρούσαν να την πάψουν, είτε από την πρεσβεία είτε από το παλάτι είτε από την ΕΡΕ, θα υπήρχε πρόβλημα.
Γιατί;
Γιατί οι υποτιθέμενοι δημοκράτες της δεξιάς θα έπρεπε ν’ αντιδράσουν αντιδημοκρατικά και αυτό θα προκαλούσε ζημιά σ’ αυτούς που εκείνη την εποχή παρίσταναν τους θεματοφύλακες της δημοκρατίας.
Επιπλέον, θα συσπείρωνε τους αντιπάλους τους και αυτό ήταν επικίνδυνο.
Άρα τι ήταν το καλύτερο;
Να ρίξουν από “μέσα” την Ένωση Κέντρου, ώστε οι “κομμουνιστές” να εμφανίζονται και πάλι σαν οι μη “αντιλαμβανόμενοι” τη δημοκρατική λειτουργία.
Αυτοί να εμφανιστούν και πάλι σαν αντιδραστικοί και οι δεξιοί να βρίσκονται από τη σωστή πλευρά.
Το ζητούμενο ήταν ν’ ανατραπεί η κυβέρνηση της Ε.Κ. και η ίδια να “χρεωθεί” την πτώση της και άρα την “ανωμαλία”.
Το ζητούμενο ήταν ν’ ανατραπεί η Ένωση Κέντρου και ταυτόχρονα να διχαστεί.

Άρα τι έπρεπε να κάνουν;
Να βρουν αποστάτες.
Να βρουν δηλαδή ανθρώπους, οι οποίοι θα προδώσουν τα πάντα.
Που θα προδώσουν τη δημοκρατία.
Που θα προδώσουν τους ανθρώπους που τους ψήφισαν.
Που θα προδώσουν την παράταξή τους.
Που θα προδώσουν δηλαδή το Σύνταγμα της εποχής εκείνης.
Γιατί αυτό είναι προδοσία και όχι μια απλή πολιτική επιλογή;
Γιατί, όταν κυρίαρχη είναι η παραταξιακή λογική, τα πράγματα λειτουργούν με πολύ συγκεκριμένο τρόπο.
Γιατί ένας βουλευτής, ο οποίος διαφωνεί με τη λογική της ηγεσίας της παράταξής του, παραιτείται στο όνομα της δημοκρατίας.
Παραιτείται της θέσης του βουλευτή, την οποία την κέρδισε ως μέλος μιας παράταξης και όχι ως άτομο.

Όταν υπάρχει παραταξιακή λογική, η βουλευτική θέση ανήκει στην παράταξη και όχι στο πρόσωπο.
Η διαφωνία οδηγεί στην παραίτηση του βουλευτή και όχι στην αποστασιοποίησή του.
Απλά πράγματα.
Όταν ένας παπάς διαφωνεί με την Ιερά Σύνοδο, παραιτείται και δεν παίρνει την εκκλησία —που λειτουργεί— για να εφαρμόσει το δικό του δόγμα.
Η αποστασία είναι προδοσία του λαού.
Είναι κλοπή ψήφων.

Οι Αμερικανοί γι’ αυτόν τον λόγο βγήκαν στους δρόμους και έψαχναν αποστάτες.
Οι δολοφόνοι της ελληνικής δημοκρατίας έψαχναν Έλληνες συνενόχους. Τότε ήταν η μεγάλη ευκαιρία του Μητσοτάκη.
Γιατί;
Γιατί η συνενοχή με τους Αμερικανούς θα τον “έδενε” για πάντα στις επιλογές τους. Το έγκλημα πάντα συνδέει τους συνενόχους μεταξύ τους. Ο ένας μπορεί να εκβιάζει τον άλλο και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αγνοεί ο ένας τον άλλο.
Τη λογική του εγκλήματος τη γνώριζε ο Μητσοτάκης και σ’ αυτήν επένδυσε.
Έτσι λειτουργούν οι συμμορίες.
Με την ομαδική συνενοχή των μελών τους.
Στη μαφία, για παράδειγμα, υπάρχουν μερικά “έθιμα”, που διασφαλίζουν τη μόνιμη πίστη και την επίσης μόνιμη συνεργασία μεταξύ των μελών της συμμορίας. Ένα από αυτά τα “έθιμα” είναι ο εξαναγκασμός του κάθε νέου μέλους σε μια δολοφονία μπροστά σε μάρτυρες.
Γιατί;
Για να μπορούν ν’ απειλούν με καταστροφή αυτόν που θα επιχειρήσει να προδώσει τους “κάπο”.

Το ανάλογο έγινε και σ’ αυτήν την περίπτωση.
Ο Μητσοτάκης έκανε το “καθήκον” του απέναντι στον υπερατλαντικό “κάπο” και “σκότωσε” την ελληνική δημοκρατία.
Υποθήκευσε τη ζωή του, την καριέρα του, την οικογένειά του και “εκτέλεσε” μπροστά σε μάρτυρες την ελληνική δημοκρατία.
Το μέγεθος της προδοσίας του ήταν τέτοιο, που του επέτρεψε να “προσπεράσει” πολλούς από τους μέχρι τότε αντιπάλους του.
Πολλοί στην Αθήνα ανησύχησαν για την εύνοια που θα μπορούσε ν’ απολαύσει ο Μητσοτάκης, εξαιτίας της εξυπηρέτησής του προς τους Αμερικανούς.
Πολλοί ανησύχησαν με τα “πήγαινε-έλα” του στην πρεσβεία.

Μετά από αυτήν την εξυπηρέτηση ο “κάπο” δεσμεύτηκε να τον προστατεύει και να τον βοηθά, όποτε υπήρχε αυτή η ανάγκη.
Αυτό ήταν το ζητούμενο για τον Μητσοτάκη. Να συνδέσει τον εαυτό του με τα αμερικανικά συμφέροντα.
Να γίνει ο “άνθρωπός” τους στην Ελλάδα. Από εκεί και πέρα οι πάντες ήταν δεσμευμένοι στις υποχρεώσεις που συνεπάγεται ένα έγκλημα.
Όταν συνέφερε τον Μητσοτάκη, θα τον φυγάδευαν από τη χώρα οι Αμερικανοί και όταν συνέφερε θα τον επανα¬πάτριζαν.
Όταν θα μοίραζαν “πίτες” στην Ελλάδα, θα έπρεπε πάντα να κρατούν μεγάλο “κομμάτι” και για τον Μητσοτάκη.

Από τη στιγμή που έγιναν όλα αυτά, ήταν πολύ φυσιολογικό να “αυτοεξοριστεί” ο αποστάτης.

Δεν μπορούσε εκείνη την εποχή να παραμείνει στην Ελλάδα.

Κινδύνευε από τον πρώτο Έλληνα που θα τον έβρισκε μπροστά του.

Από τους πολίτες κινδύνευε και όχι από τη Χούντα, όπως ο ίδιος πάντα διατεινόταν.

Η Χούντα δεν είχε κανέναν λόγο να κυνηγάει τον “ευεργέτη” της και τον άνθρωπο που η μεγάλη μάζα των εχθρών της τον μισούσε θανάσιμα.

Η Χούντα είχε συμφέρον να παραμείνει ο Μητσοτάκης στην Ελλάδα, για να διχάζει την αντίπαλη παράταξη.
Ευχής έργον θα ήταν για τη Χούντα να υπάρχει ο Μητσοτάκης και να προκαλεί εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις στο χώρο του Κέντρου.
. . . . . .

http://www.ydrohoos.gr/kyp.htm

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s